
باورون یوْخدۇ گل باخ اؤزۆنده
وار بوْغازێندا بیر اوْخ یاراسێ
حرمله چلّه‌سینده‌ن چێخێبدی
اوْخ دگیب گل ائویمی یێخێبدێ

اصغری اوْخ سالێب گؤر نه حاله
آسلانێبدێ باشێ مئثل-ی-لاله
گؤردۆ من آغلۇرام غئیرتینده‌ن
گۆلدۆ هئچ ائتمه‌دی ذرّه ناله
سینه‌مه نخل-ی-ماتم اکیبدی
غئیرتی مُرتضیٰ‌یه چکیبدی

اوْ منه گۆلدۆ من چوْخ اۇتاندێم
یاندێم اصغر جانی باجێ یاندێم
گؤزلریم گؤرمه‌دی خئیمه‌گاهی
ساق-سوْلا قتلگهده دوْلاندێم
اصغریم قلبیمی چوْخ سێخێبدێ
اکبرین دردی یاددان چێخێبدێ

سسله‌دیم گل ابالفضل آماندێ
وئرمه‌دی سس سسیمه یۇباندێ
چوْخ ادبلیدی ین کی بیلیرسن
قارداشێم اللرینده‌ن اۇتاندێ
صۆد امه‌رده منی بوْشلئییبدی
کۆسدۆ منده‌ن اوْخۇ خوْشلئییبدی

زحمتی وئردی آخر نتاییج
سکّه‌سی عالمه اوْلدۇ راییج
کربلاده بیر ایش گؤردۆ اصغر
رُتبه‌سی اوْلدۇ باب‌الحوائج
کیم دخیل اوْلسا بۇ شیرخواره
دردینه ائیلییه‌ر فوری چاره

 

 

شاعر:نقوی خلخالی

 خطبه‌ سيّد الشّهداء راجع‌ به‌ اصلاح مردم و بيان علت قيام خود
و در آخر خطبه‌اي‌ كه‌ درباره‌ ترك‌ امر به‌ معروف‌ و نهي‌ از منكر، و قيام‌ ظَلَمه‌ و حكّام‌ جائر ايراد نموده‌اند، و مفصّلاً از محروميّت‌ مظلومان‌ و تفرّق‌ از حقّ بيان‌ مي‌فرمايند، و در ضمن‌ اينكه گوشزد مي‌كنند كه‌: مَجَارِي‌ الاْمُورِ وَالاْحْكَامِ عَلَي‌ أَيْدِي‌ الْعُلَمَآءِ بِاللَهِ، الاْمَنَاءِ عَلَي‌ حَلاَلِهِ وَحَرَامِهِ؛ چنين‌ مي‌گويند كه‌:

اللَهُمَّ إنَّكَ تَعْلَمُ أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ مَا كَانَ مِنَّا تَنَافُسًا فِي‌ سُلْطَانٍ، وَلاَ الْتِمَاسًا مِنْ فُضُولِ الْحُطَامِ؛ وَلَكِنْ لِنَرَي‌ الْمَعَالِمَ مِنْ دِينِكَ، وَنُظْهِرَ الاْءصْلاَحَ فِي‌ بِلاَدِكَ، وَيَأْمَنَ الْمَظْلُومُونَ مِنْ عِبَادِكَ، وَيُعْمَلَ بِفَرَآئِضِكَ وَسُنَنِكَ وَأَحْكَامِكَ. فَإنْ لَمْ تَنْصُرُونَ2 وَتُنْصِفُونَا قَوِيَ الظَّلَمَه عَلَيْكُمْ، وَعَمِلُوا فِي‌ إطْفَآءِ نُورِ نَبِيِّكُمْ؛ وَحَسْبُنَا اللهُ، وَعَلَيْهِ تَوَكَّلْنَا، وَإلَيْهِ أَنَبْنَا، وَإلَيْهِ الْمَصِيرُ. 3

«بار پروردگارا! حقّاً تو مي‌داني‌ كه‌ آنچه‌ از ما تحقّق‌ يافته‌ (از ميل‌ به‌ قيام‌ و اقدام‌ و امر به‌ معروف‌ و نهي‌ از منكر و نصرت‌ مظلومان‌ و سركوبي‌ ظالمان‌) بجهت‌ ميل‌ و رغبت‌ رسيدن‌ به‌ سلطنت‌ و قدرت‌ مفاخرت‌انگيز و مبارات‌ آميز نبوده‌ است‌؛ و نه‌ از جهت‌ درخواست‌ زياديهاي‌ اموال‌ و حُطام‌ دنيا!

بلكه‌ به‌ علّت‌ آنست‌ كه‌ نشانه‌ها و علامت‌هاي‌ دين‌ تو را ببينيم‌، و در بلاد و شهرهاي‌ تو صَلاح‌ و اصلاح‌ ظاهر سازيم‌؛ و تا اينكه‌ ستمديدگان‌ از بندگانت‌ در امن‌ و امان‌ بسر برند، و به‌ واجباتِ تو و سنّت‌هاي‌ تو و احكام‌ تو رفتار گردد.

پس‌‌هان‌ اي‌ مردم‌! اگر شما ما را ياري‌ ندهيد و از درِ انصاف‌ با ما در نيائيد؛ اين‌ حاكمان‌ جائر و ستمكار بر شما چيره‌ مي‌گردند، و قواي‌ خود را عليه‌ شما بكار مي‌بندند، و در خاموش‌ نمودن‌ نور پيغمبرتان‌ مي‌كوشند.

و خدا براي‌ ما كافي‌ است‌، و بر او توكّل‌ مي‌نمائيم‌، و به‌ سوي‌ او باز مي‌گرديم‌، و به‌ سوي‌ اوست‌ همه‌ بازگشت‌ها.»بازم وقت شباي بارونه       خداست تو عرش كه روضه مي خونه
فلك از دامن خيسش ستاره مي ريزه
دو چشم آسمون انگار ز گريه لبريزه
***

 


همه عالم غمين و محزونه    دل زارم تو غصه زندونه
زمستون غم و محنت رسيد و غوغا شد
تكاياي ‌سياه غم دوباره بر پا شد
***
بازم نوحه به لب شده جاري     فلك گرمه به شيون و زاري
پرستوي كبود حق لباس غم پوشيد
بازم تو كوچه عطر ياس علقمه پيچيد
****
دل دنيا ميگيره رنگ خون     مي ميره آب تو روضه ي بارون   
بازم ابري مي شه چشماي عاشق مهتاب
رسيده ماه پر سوز شهادت ارباب
***
همه دلها ز غصه مي جوشه  در و ديوار سياهي مي پوشه
هواي عاشقي داره دلاي دريايي
رسيده ماه غم، عالم شده تماشايي
***
حسين مولا دلم پر از درده     ميا كوفه كه كوفه نامرده
الهي بشكنه دستم نوشتم اي يارم !
ميايي كوفه اي هستم! امير ودلدارم!

احسان جاودان بی بی زهرا دل نگرانه – اشکای صاحب الزمانه
می چکه دونه دونه دونه – تو مسیری که کاروانه
همه چشما به این کویره – کاروانی تو این مسیره
آروم آروم به سمتی میره – که دل اهل آسمانه
حسین  یا ثارالله    حرم  حرم الله
وطن من کرببلاست   روز مرگم تو روضه هاست


***
ملائک غرق در خروشن – دسته دسته علم به دوشن
انبیاء آماده می شن تا – چایی روضه رو بنوشن
اونائیکه مقربونن – هیئتی های آسمونن
زیارت ناحیه می خونن – وقتی می خوان مشکی بپوشن
حسین  یا ثارالله    حرم  حرم الله
وطن من کرببلاست   روز مرگم تو روضه هاست
***
آسمون شد خیمه ی ماتم – سیاه پوشونه همه عالم
همه هستی عزا می گیرن – از شب اول محرم
آسمون غرق عطر سیبه – می زنن انبیاء کتیبه
ناله ی مادری غریبه – که به سینه گرفته پرچم
مقطع الاعضاء ، ذبیح بالغفا
حسین، الله الله حسین وین ، بسیوف قطع عین

امیر حسین الفتمن كه شاگرد        ام البنينم
بر زمين شد یسار   و یمینم
با لب تشنه ام مي دهم جان
از تو شرمنده ام اي حسين جان
واويلا حسين واويلا
--------------------
من خجالت كشم   از سكينه
از همه نوگلان         مدينه
تير كين خورده بر مشك آبم
مي دهد اشك طفلان عذابم
واويلا حسين واويلا
--------------------
مادرت آمده      بر سرمن
جاي ام البنين     مادر من
روضه فاطمه پا گرفته
علقمه بوي زهرا گرفته
واويلا حسين واويلا

امير حسين الفتذکر عالم حی علی العزا شد   ماه اشک و آه خون خدا شد
روضه خون می خونه تو هیات دل    ارباب من وارد کرببلا شد
یه قافله ماه و ستاره واویلا واویلا واویلا
تو صحراها میشن آواره واویلا واویلا واویلا
جون همه می رسه بر لب واویلا واویلا واویلا
امون ز بی کسی زینب واویلا واویلا واویلا
کربلاي تو عرش رو زمينه       حج اصلي تموم مؤمنينه
حضرت ابراهيم مياد تماشا       تا عيد قربان تو رو ببينه
رباب ميشينه جاي هاجر واویلا واویلا واویلا
اسماعيل تو علي اصغر  واویلا واویلا واویلا
لب تشنه یه جرعه آبه  واویلا واویلا واویلا
دریا پیش چشاش سرابه واویلا واویلا واویلا

اگر کشتند چرا آبت ندادند          تو را زان دُر نايابت ندادند
اگر کشتند چرا خاکت نکردند کفن بر جسم صدچاکت نکردند
تموم عالم ميشه آشوب     واویلا واویلا واویلا
پيکر تو ميشه لگدکوب     واویلا واویلا واویلا
دختر تو کجا، اسارت       واویلا واویلا واویلا
تو قتلگاه مياد زيارت      واویلا واویلا واویلا

رضا تاجیکآن شب که بودی انتخاب ظلمت و نور
قومی در آغوش خدا، قومی ز حق دور
یک سو صف حق، سوی دیگر بود باطل
قـومی پـی دلـدار و قـومی بندۀ دل

 

آن سو خیـامِ نـار و این سو خیمة نور
آن سو سراسر دیو و دد، این سو همه حور
خلقت میـان ایـن دو خیمـه ایستادند
قومی به آن قومی به این سو رو نهادند
ای دوست خود را در کدامین خيمه دیدی
یــار حسینی 