رت</a><a class="text" href="w:text:1310.txt">زينب فرشته بود</a><a class="text" href="w:text:1311.txt">وقت رزم نو گلان</a><a class="text" href="w:text:1312.txt">مشکات نور</a><a class="text" href="w:text:1313.txt">اى همسفر به نيزه</a><a class="text" href="w:text:1314.txt">تجلى كوثر</a><a class="text" href="w:text:1315.txt">قهرمان کربلا</a><a class="text" href="w:text:1316.txt">کلام تو</a></body></html>سِرّ نِي در نينوا مي ‌ماند اگر زينب نبود
شاعر : قادر طهماسبي

سِرّ ني در نينوا مي ‌ماند اگر زينب نبود

كربلا در كربلا مي ‌ماند اگر زينب نبود

چهره سرخ حقيقت بعد از آن توفان رنگ

پشت ابري از ريا مي ماند اگر زينب نبود

چشمه ي فرياد مظلوميّتِ لب تشنگان

در كوير تفته جا مي ‌ماند اگر زينب نبود

زخمه زخمي ‌ترين فرياد در چنگ سكوت

از طراز نغمه وا مي ‌ماند اگر زينب نبود

در طلوع داغ اصغر، استخوان اشك سرخ

در گلوي چشمها مي ‌ماند اگر زينب نبود

ذوالجناح دادخواهي بي ‌سوار و بي ‌لگام

در بيابان ها رها مي ‌ماند اگر زينب نبود

در عبور از بستر تاريخ، سيل انقلاب

پشت كوه فتنه جا مي ‌ماند اگر زينب نبودگنجشک و جبرييل
شاعر: سيد حسن حسيني
پلك صبوري مي گشايي

و چشم حماسه ها

روشن مي شود

كدام سر انگشت پنهاني

زخمه به تار صوتي تو مي زند

كه آهنگ خشم صبورت

عيش مغروران را

منغص مي كند

مي دانيم

تو نايب آن حنجره ي مشبّكي

كه به تاراج زوبين رفت

و دلت

مهمانسراي داغ هاي رشيد است

اي زن !

قرآن بخوان

تا مردانگي بماند

قرآن بخوان

به نيابت كل آن سي جزء

كه با سر انگشت نيزه

ورق خورد

قرآن بخوان

و تجويد تازه را

به تاريخ بياموز

و ما را

به روايت پانزدهم

معرفي كن

قرآن بخوان

تا طبل هلهله

از هاي و هوي بيفتد

خيزران

عاجزتر از آن است

كه عصاي دست

شكستهاي بزك شده باشد

شاعران بيچاره

شاعران درمانده

شاعران مضطر

با نام تو چه كردند ؟

تاريخ ِ زن

آبرو مي گيرد

وقتي پلك صبوري مي گشايي

و نام حماسي ات

بر پيشاني دو جبهه ي نوراني مي درخشد :

زينب !اسارت
شاعر : حسين اسرافيلي

والشمس و ضحاها

زآن قافله مفهوم منا پيدا بود

زآن حنجره آيات خدا پيدا بود

از گردش سرها به سر نيزه و چوب

منظومه ي والشمس و ضحي پيدا بود

زينب

آنروز كه آن فتنه به بار آمده بود

خورشيد ولا بر سر دار آمده بود

با پاي برهنه دشت ها را زينب

دنبال حسين سايه وار آمده بود

كودكان زهرا

آتش چو گرفت در ميان دريا

همرنگ كوير شد دهان دريا

از سوز عطش به خويش مي پيچيدند

در بين دو نهر ماهيان درياخطبه حضرت در مِني و دعوت از اصحاب براي تبليغ ولايت
چون‌ حضرت‌ امام‌ حسن‌ مجتبي‌ عليه‌ السّلام‌ در سنه‌ 49 هجري‌ به‌ زهر معاويه‌ توسّط‌ جُعده‌، دختر أشعث‌ بن‌ قيس‌ كه‌ زوجه‌ آنحضرت‌ بود مسموم‌ شده‌ و به‌ شهادت‌ رسيدند14‌، پيوسته‌ فتنه‌ و بلاء بالا مي‌رفت‌ و شدّت‌ امر بر شيعه‌ بيشتر مي‌شد؛ به‌ طوري‌ كه‌ در هيچ‌ نقطه‌ از اقطار اسلامي‌ يك‌ وليّ خدا نبود مگر آنكه‌ بر خون‌ خود ترسان‌ و هراسان‌ بود، و طَريد و شَريد و مَنفور بود؛ و به‌ عكس‌ دشمنان‌ خدا ظاهر و بدون‌ پيرايه‌ و حجاب‌ علناً به‌ بدعت‌ و ضلالت‌ خود مباهات‌ مي‌كردند. يك‌ سال15 قبل‌ از آنكه‌ معاويه‌ بميرد، حضرت‌ حسين‌ بن‌ عليّ سيّد الشّهداء عليه‌ السّلام‌ عازم‌ حجّ بيت‌ الله‌ الحرام‌ شدند، و با آنحضرت‌ عبدالله‌ بن‌ جعفر و عبدالله‌ بن‌ عبّاس‌ همراه‌ بودند.

حسين‌ عليه‌ السّلام‌ تمام‌ بني‌‌هاشم‌ را از مردان‌ و زنان‌، و مَواليان‌ آنها را (غلامان‌ و پسرخواندگان‌ و هم‌ پيمانان‌ و غيرهم‌) و نيز از انصار، آن‌ افرادي‌ را كه‌ آنحضرت‌ مي‌شناخت‌، و همچنين‌ اهل‌ بيت‌ خود را جمع‌ كرد. و پس‌ از آن‌ رسولاني‌ را اعزام‌ كرد و به‌ آنها دستور داد كه‌: يك‌ نفر از اصحاب‌ رسول‌ خدا صلّي‌ الله‌ عليه‌ وآله‌ وسلّم‌ را كه‌ معروف‌ به‌ زهد و صلاح‌ و عبادت‌ است‌ فرو مگذاريد مگر آنكه‌ همه‌ آنها را نزد من‌ در سرزمين‌ مِنَي‌ گرد آوريد.

در سرزمين‌ مِنَي‌ در خيمه‌ بزرگ‌ و افراشته‌ آنحضرت‌، بيش‌ از هفتصد نفر مرد مجتمع‌ شدند كه‌ همه‌ از تابعين‌ بودند، و قريب‌ دويست‌ نفر از اصحاب‌ رسول‌ خدا صلّي‌الله‌ عليه‌ وآله‌ وسلّم‌ بودند.

فَقَامَ فِيهِمْ خَطِيبـًا، فَحَمِدَ اللَهَ وَأَثْنَي‌ عَلَيْهِ، ثُمَّ قَالَ:

أَمَّا بَعْدُ؛ فَإنَّ هَذَا الطَّاغِيَه قَدْ فَعَلَ بِنَا وَبِشِيعَتِنَا مَا قَدْرَأَيْتُمْ وَعَلِمْتُمْ وَشَهِدْتُمْ! فَإنِّي‌ أُرِيدُ أَنْ أَسْأَلَكُمْ عَنْ شَيْءٍ؛ فَإنْ صَدَقْتُ فَصَدِّقُونِي‌، وَإنْ كَذَبْتُ فَكَذِّبُونِي‌! وَ أَسْأَلُكُمْ بِحَقِّ اللَهِ عَلَيْكُمْ وَبِحَقِّ رَسُولِ اللَهِ صَلَّي‌ اللَهُ عَلَيْهِ وَءَالِهِ وَ س َلَّمَ وَقَرَابَتِي‌ مِنْ نَبِيِّكُمْ، لَمَّا سَيَّرْتُمْ مَقَامِي‌ هَذَا وَوَصَفْتُمْ مَقَالَتِي‌، وَدَعَوْتُمْ أَجْمَعِينَ فِي‌ أَمْصَارِكُمْ مِنْ قَبَآئِلِكُمْ مَنْ ءَامَنْتُمْ مِنَالنَّاسِ (وَ فِي‌ رِوَايَه أُخْرَي‌ بَعْدَ قَوْلِهِ فَكَذِّبُونِي‌: اسْمَعُوا مَقَالَتِي‌ وَاكْتُبُوا قَوْلِي‌، ثُمَّ ارْجِعُوا إلَي‌ أَمْصَارِكُمْ وَقَبَآئِلِكُمْ؛ فَمَنْ ءَامَنْتُمْ مِنَ النَّاسِ) وَوَثِقْتُمْ بِهِ، فَادْعُوهُمْ إلَي‌ مَا تَعْلَمُونَ مِنْ حَقِّنَا؛ فَإنِّي‌ أَتَخَوَّفُ أَنْ يَدْرُسَ هَذَا الاْمْرُ وَيَذْهَبَ الْحَقُّ وَيُغْلَبَ؛ وَاللَهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَلَوْكَرِهَ الْكَـ'فِرُونَ. وَ مَا تَرَكَ شَيْئًا مِمَّا أَنْزَلَ اللَهُ فِيهِمْ مِنَ الْقُرْءَانِ إلاَّ تَلاَهُ وَفَسَّرَهُ، وَلاَ شَيْئًا مِمَّا قَالَهُ رَسُولُ اللَهِ صَلَّي‌ اللَهُ عَلَيْهِ وَءَالِهِ وَسَلَّمَ فِي‌ أَبِيهِ وَأَخِيهِ وَأُمِّهِ وَفِي‌ نَفْسِهِ وَأَهْلِ بَيْتِهِ إلاَّ رَوَاهُ. وَكُلَّ ذَلِكَ يَقُولُ أَصْحَابُهُ: اللَهُمَّ نَعَمْ! وَقَدْ سَمِعْنَا وَشَهِدْنَا؛ وَيَقُولُ التَّابِعِيُّ: اللَهُمَّ قَدْ حَدَّثَنِي‌ بِهِ مَنْ أُصَدِّقُهُ وَأَءْتَمِنُهُ مِنَ الصَّحَابَه. فَقَالَ: أُنْشِدُكُمُ اللَهَ إلاَّ حَدَّثْتُمْ بِهِ مَنْ تَثِقُونَ بِهِ وَبِدِينِهِ!

قَالَ سُلَيْمٌ: فَكَانَ فِيمَا نَاشَدَهُمُ الْحُسَيْنُ وَذَكَّرَهُمْ أَنْ قَالَ:

أُنْشِدُكُمُ اللَهَ! أَتَعْلَمُونَ أَنَّ عَلِيَّ بْنَ أَبِي‌ طَالِبٍ كَانَ أَخَا رَسُولِ اللَهِ صَلَّي‌ اللَهُ عَلَيْهِ وَءَالِهِ وَسَلَّمَ حِينَ ءَاخَي‌ بَيْنَ أَصْحَابِهِ فَـَاخَي‌ بَيْنَهُ وَبَيْنَ نَفْسِهِ وَقَالَ: أَنْتَ أَخِي‌ وَأَنَا أَخُوكَ فِي‌ الدُّنْيَا وَالاْ´خِرَه؟

قَالُوا: اللَهُمَّ نَعَمْ!

قَالَ: أُنْشِدُكُمُ اللَهَ أَتَعْلَمُونَ أَنَّ رَسُولَ اللَهِ صَلَّي‌ اللَهُ عَلَيْهِ وَءَالِهِ وَسَلَّمَ نَصَبَهُ يَوْمَ غَدِيرِ خُمٍّ فَنَادَي‌ لَهُ بِالْوِلاَيَه، وَقَالَ: لِيُبَلِّغِ الشَّاهِدُ الْغَآئِبَ؟!

قَالُوا: اللَهُمّ