
از حضرت اباالحسن الرضا(ع ) شنيدم كه به پدرم مى فرمودند:
كسى كه حضرت حسين بن على (ع ) را زيارت كند در حالى كه به حق آن حضرت عارف و آگاه باشد از هم صحبت هاى حق تعالى بالاى عرش ‍ مى باشد، سپس اين آيه را قرائت فرمودند: انّ المتّقين فى جنّات و نهر، فى مقعد صدق عند مليك مقتدر.
(همانا اهل تقوى در باغ ها و كنار نهرها منزل گزينند، در منزل گاه صدق و حقيقت نزد خداوند عزّت و سلطنت جاودانى متنعّم مى باشند).(37)
عمرى است هواى سر كويت دارم
دل قبله آرزو بسويت دارم
روزى كه ز من روى بتابند همه
اميد نظاره اى به رويت دارم (38)


طلب رحمت
حضرت ابو عبداللّه (ع )، فرمودند:
هنگامى كه روز قيامت شود منادى نداء مى كند:
زوّار حسين بن على (ع ) كجا هستند؟
گردن هاى تعدادى از مردم كشيده مى شود كه عدد آنها را غير از خداوند متعال كس ديگرى نمى داند، پس به ايشان گفته مى شود قصد شما از زيارت قبر حضرت حسين بن على (عليه السلام ) چه بود؟
مى گويند: پروردگارا آن حضرت را زيارت كرديم بجهت محبّتى كه به رسول خدا(ص ) و حضرت على و فاطمه (عليهاالسلام ) داشته و به منظور طلب رحمت براى صاحب قبر به ازاء آنچه از آن حضرت صادر گرديد.
پس به آنها گفته مى شود:
ايشان محمّد و على و فاطمه و حسن و حسين سلام اللّه عليهم هستند، به آنها ملحق شويد.
شما با ايشان و در درجه و مرتبه آنها هستيد، به لواء و پرچم رسول خدا(ص ) ملحق گرديد، پس بطرف لواء آن حضرت رهسپار شده و در سايه آن قرار مى گيرند، در حالى كه لواء به دست اميرالمؤ منين على (ع ) مى باشد و بدين ترتيب به بهشت وارد مى شوند، ايشان جلو پرچم و سمت راست و جانب چپ و پشت آن بوده و چهار طرف لواء را گرفته اند.(39)
شناخت هر كه تو را جز خدا بجويد نه
بغير راه تو راهى دگر بپويد نه
اسير عشق تو آزاديش در اين بند است
شكسته از غم تو موميا بجويد نه
نسيم مهر تو در بوستان اگر ندمد
گل از گياه و گياه از زمين برويد نه
اگر كه عطرت را از بهشت برگيرند
دگر محب تو يك گل از آن ببويد نه
بغير بارش اشك غمت دگر چيزى
سياه نامه ما را توان بشويد نه
كه مژده داد سروشم كه آن تجلّى لطف
بود محال كه بر نوكرش بگويد نه (40)


از روى شوق
حضرت ابى جعفر(ع )، آن حضرت فرمودند:
اگر مردم مى دانستند كه در زيارت قبر حضرت حسين بن على (ع ) چه فضل و ثوابى است حتما از شوق و ذوق قالب تهى مى كردند و بخاطر حسرت ها نفس هايشان به شماره افتاده و قطع خواهد شد.
راوى مى گويد: عرض كردم : در زيارت آن حضرت چه اجر و ثوابى مى باشد.
حضرت فرمودند:
كسى كه از روى شوق و ذوق به زيارت آن حضرت رود خداود متعال هزار حجّ و هزار عمره قبول شده برايش مى نويسد و اجر و ثواب هزار شهيد از شهداء بدر و اجر هزار روزه دار و ثواب هزار صدقه قبول شده و ثواب آزاد نمودن هزار بنده كه در راه خدا آزاد شده باشند برايش منظور مى شود و پيوسته در طول ايام سال از هر آفتى كه كمترين آن شيطان باشد محفوظ مانده و خداوند متعال فرشته كريمى را بر او موكّل كرده كه وى را از جلو و پشت سر و راست و چپ و بالا و زير قدم نگهدارش باشد و اگر در اثناء سال فوت كرد فرشتگان رحمت الهى بسويش حاضر شده و او را غسل داده و كفن نموده و برايش استغفار و طلب آمرزش كرده و تا قبرش مشايعتش ‍ نموده و به مقدار طول شعاع چشم در قبرش وسعت و گشايش ايجاد كرده و از فشار قبر در امانش قرار داده و از خوف و ترس دو فرشته منكر و نكير بر حذرش مى دارند و برايش دربى به بهشت مى گشايند و كتابش را به دست راستش مى دهند و در روز قيامت نورى به وى اعطاء مى شود كه بين مغرب و مشرق از پرتو آن روشن مى گردد و منادى نداء مى كند: اين كسى است كه از روى شوق و ذوق حضرت امام حسين (ع ) را زيارت كرده و پس از اين نداء احدى در قيامت باقى نمى ماند مگر آنكه تمنّا و آرزو مى كند كه كاش از زوّار حضرت اباعبداللّه الحسين (ع ) مى بود.(41)
من گدايم ، گداى حسينم
مستحق عطاى حسينم
عشق او مايه سوز و سازم
روى او قبله گاه نيازم


بندگان مكرم
((محمّد بن مسلم ))، مى گويد:
محضر مبارك ابى عبداللّه (ع ) عرض كردم : چه اجر و ثوابى هست براى كسى كه حسين (ع ) را زيارت كند؟
حضرت فرمودند:
كسى كه از روى شوق و ذوق به زيارت حضرت امام حسين (ع ) رود از بندگان مكرّم خداوند منّان محسوب مى شود و در روز قيامت زير لواء و پرچم حضرت حسين بن على (ع ) بوده تا وقتى كه اين دو بزرگوار داخل بهشت شوند.(42)
من يا حسين بر در اين آستان سگم
گر بنده ات نخوانيم اما بخوان سگم
داراى صاحبى است بود هر كجا سگى
تو صاحب منى و منت همچنان سگم


محبت
((ذريح محاربى ))، وى مى گويد: محضر مبارك حضرت ابى عبداللّه (ع ) عرض كردم : از خويشاوندان و فرزندانم كسى را ملاقات نكردم مگر وقتى به آنها خبر دادم به اجر و ثوابى كه در زيارت قبر حضرت امام حسين (ع ) هست ، من را تكذيب نموده و گفتند: تو بر حضرت جعفر بن محمّد(عليه السلام ) دروغ بسته و اين خبر را از پيش خودت مى گوئى !
حضرت فرمودند:
اى ذريح مردم را رها كن هر كجا كه مى خواهند بروند، بخدا قسم حق تعالى به زائرين امام حسين (ع ) مباهات كرده و افتخار مى نمايد و مسافر و زائر را فرشتگان مقرّب خدا و حاملين عرش رهبرى مى كنند حتى حق تعالى به فرشتگان مى فرمايد:
آيا زوّار حسين بن على (عليه السلام ) را مى بينيد كه از روى شوق و محبّت به آن حضرت و علاقه به حضرت فاطمه (عليهاالسلام ) دخت رسول اللّه (ص ) به زيارت آمده اند؟ به عزّت و جلال و عظمت خود قسم كرامت خويش را بر ايشان واجب كرده ام و ايشان را حتما به بهشتى كه براى دوستانم و براى انبياء و رسل و فرستادگانم آماده كرده ام داخل مى كنم .
اى فرشتگان من ! ايشان زوّار قبر حسين حبيب محمّد رسول من بوده و محمّد(ص ) حبيب من است و كسى كه من را دوست داشته باشد حبيب من را نيز دوست مى دارد و كسى كه حبيب من را دوست داشته باشد دوست دار حبيبم را نيز دوست دارد و كسى كه نسبت به حبيب من بغض ‍ ورزد، كسى است كه به من بغض مى ورزد و بر من واجب است كه به اشد عذاب ، عذابش نموده و به آتش دوزخم او را بسوزانم و جهنم را مسكن و مكانش قرار داده و وى را چنان عذابى كنم كه احدى از اهل عالم را آن طور عذاب نكرده باشم .(43)
بر سر كوى تو با راز و نياز
به نياز آمدام اى همه ناز
بارها گفته و مى گويم باز
ياحسين ابن على ادركنى
زجهان غم عشق تو بس است
بى رضايت دو جهان قفس است
اين بيان است مرا تا نفس است
ياحسين ابن على ادركنى
خونشد از غم دل زارم چكنم
گره افتاده بكارم چكنم
سوى تو روى نيارم چكنم
ياحسين ابن على ادركنىنام کتاب : سفر خون

نویسنده : جواد محدثي

منبع : مرکز تعلیمات اسلامی واشنگتنبسم الله الرحمن الرحيم
سفر خون
الا... اى محرّم !
عـاشـورا، قـيـام عـدالتـخـواهـان بـا عـددىقـليـل و ايـمـانـى و عـشـقـى بـزرگ درمقابل ستمگران كاخ ‌نشين و مستكبران غارتگر بود.
و دستور آن است كه اين برنامه سرلوحه زندگى امّت در هر روز ودر هر سرزمين باشد.
امام خمينى (ره )
الا...اى محرّم !
تو آن خشم خونين خلق خدايى
كه از حنجر سرخ و پاك شهيدان برون زد
تو بغض گلوى تمام ستمديدگان جهانى
كه در 