رزشى ندارد.(82)
شركت دائم در نماز جماعت انسان را از نفاق بيمه مى‌كند.(83) و براى هر گامى كه به سوى نماز جماعت و مسجد برداشته شود ثواب و حسنه در نظر گرفته شده است.(84)
تعداد حاضران در نماز جماعت هر چه بيشتر باشد پاداش آن بيشتر است.(85) يك نماز با جماعت بهتر از چهل سال نماز فرادى است.(86)
نمازجماعت بهترين وكم‌خرج‌ترين اجتماعات دنيا و زمينه‌ساز تعاون اجتماعى است. نماز جماعت نشان دهنده قدرت مسلمين و الفت دلها و انسجام صفوف است.
نماز جمعه‌
در مراسم هفتگى مسلمين «نماز جمعه» جايگاه والايى دارد و نه تنها يك عبادت بلكه مظهر وحدت مسلمين و عظمت اسلام است.
قرآن مى‌فرمايد: اى اهل ايمان! وقتى به نماز روز جمعه ندا داده مى‌شويد به سوى ياد خدا بشتابيد و داد و ستد را رها كنيد.(87)
رسول خدا صلى الله عليه وآله نماز جمعه را «حج مساكين» دانسته(88) و آنرا موجب آمرزش گناهان شمرده است.(89)
نماز عيد
مناسبت‌هاى مختلف اسلامى زمينه توجّه به خداى متعال و زنده كننده ياد او در فكر مسلمانان است. براى اين مناسبت‌ها اعمال و دعاهاى بخصوصى وارد شده است مانند نماز عيد فطر و عيد قربان.
بر خلاف جشن‌ها و اعياد ديگران كه آميخته به غفلت هوسرانى و شهوات است عيد اسلامى همراه با انفاق و صدقه و طهارت است.
 نماز آيات‌
برخى پديده‌ها كه در طبيعت رخ مى‌دهد موجب وحشت انسان‌ها مى‌شود و گاهى افكار خرافى را در اذهان جاهلان پديد مى‌آورد.
در اسلام براى اينگونه پديده‌ها نماز خاصّى واجب شده تا مردم توجّه به خداى هستى آفرين پيدا كنند و منشأ اين تغييرات و حوادث را قدرت الهى بدانند. نام اين نماز «نماز آيات» است چرا كه براى بروز حوادثى برگزار مى‌شود كه از آيات و نشانه‌هاى الهى در جهان است.
نماز ميّت‌
وقتى مسلمانى هر چند كودك از دنيا مى‌رود پس از غسل دادن و كفن كردن بايد بر پيكر او نماز خواند. «نماز ميّت» در واقع دعايى بيش نيست زيرا ركوع و سجود و تشهد و سلام ندارد و وضو نمى‌خواهد.
اين نماز واجب كفايى بوده و سبب رحمت بر ميّت و موجب اجر براى نمازگزاران مى‌شود.(90)
80) مستدرك الوسائل ج 1 ص 336.
81) همان مدرك.
82) وسائل‌الشيعه ج‌5 ص 375.
83) مستدرك الوسائل ج 1 ص 488.
84) كنزالعمال حديث 22815.
85) كنزالعمال ج 8 ص 258.
86) همان مدرك.
87) جمعه آيه 9.
88) بحارالانوار ج‌89 ص‌199.
89) وسائل‌الشيعه ج 5 ص 3.
90) وسائل‌الشيعه ج 2 ص 762.<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:1889.txt">درباره کتاب</a><a class="text" href="w:text:1890.txt">مقدمه</a><a class="text" href="w:text:1891.txt">قرآن و امام حسين</a><a class="text" href="w:text:1892.txt">انگيزه، اخلاص، نشاط و آگاهى در كربلا</a><a class="text" href="w:text:1893.txt">حركت امام حسين بر اساس قرآن</a><a class="text" href="w:text:1894.txt">اهداف امام حسين و قرآن</a><a class="text" href="w:text:1895.txt">امر به معروف و امام حسين</a><a class="text" href="w:text:1896.txt">جلوه‏هاى قرآن در كربلا</a><a class="text" href="w:text:1897.txt">عزّت و ذلّت در كربلا</a><a class="text" href="w:text:1898.txt">نماز و امام حسين</a><a class="text" href="w:text:1899.txt">قرآن و ياد شهدا</a><a class="text" href="w:text:1900.txt">زيارت عاشورا در سايه قرآن</a></body></html>نام کتاب : قرآن و امام حسين (ع)

نویسنده : سایت آیت الله قرائتی

منبع : سایت آیت الله قرائتی  www.qaraati.netدستيگرى از فقرا  
وقتى امام حسين عليه السلام به شهادت رسيد پنبه هاى را بر پشت او مشاهده كردند از امام سجاد عليه السلام پرسيدند كه اينها اثر چيست ؟
حضزت فرمود: از بين انبانهاى طعام و چيزهاى ديگر را بر پشت خود مى گذارند و به خامه بيوه زنان و كودكان يتيم و فقرا و مساكين مى برد اين پينه ها در پشت او پديدار شد. (74)«بسم اللّه الرّحمن الرّحيم»
الحمدللّه ربّ العالمين و صلّى اللّه على سيّدنا محمّد و آله اجمعين‏
سالهاست در فكر ترويج تفسير قرآن هستم و در اين راستا خداوند توفيقاتى مرحمت فرموده است. در سال هشتاد كه از حج برگشتم، پيشنهاد دوستان در ستاد تفسير، مرا در شب و روز عيد غدير به فكر واداشت كه آيا مى‏توان مسير سخنرانى‏هاى محرم را قرآنى كرد، يعنى سيماى امام حسين‏عليه السلام و اهداف آن عزيز را ومسائل كربلا و صحنه‏هايى كه پيش آمد از جهاد، تصميم، عشق، ايمان، خلوص و شهادت تا نماز، پذيرش عذر و توبه‏ى حُر تا پيشگامى حضرت در فرستادن فرزندش قبل از ديگران به ميدان نبرد و تا آياتى كه حضرت از آغاز سفر تا كربلا تلاوت فرمودند و تا وفادارى ياران و امثال آن را كه صدها آيه‏ى قرآن به آن اشاره دارد، در قالب قرآن مطرح كنيم تا محتواى سخنرانى‏ها، قرآن، ولى نمونه‏هاى عينى و مصاديق آن از كربلا باشد.
با خود گفتم كه اگر قرآن به جاى مسائل ديگر مطرح شود، آثار نورانى خود را در دل‏ها خواهد داشت و نوعى مهجوريت‏زدايى از قرآن خواهد بود، به علاوه جمله‏ى معروف پيامبرصلى الله عليه وآله را كه فرمود: هرگز ميان قرآن واهلبيت من فاصله‏اى نيست، با تمام وجود لمس خواهيم كرد. «انّى تاركٌ فيكم الثّقلين كتاب اللّه و عترتى ما اِن تمسّكتم بهما لن تَضلّوا ابداً فاِنّهما لن‏يفترقا حتّى يَردا علىّ الحوض»
گفتم: اگر اين فكر بخواهد پخته و بى‏عيب مطرح شود، زمان زيادى مى‏خواهد، ولى از سوى ديگر از دست دادن محرم نيز حيف است. لذا تقريباً در يك شبانه روز آياتى كه با حركت امام حسين‏عليه السلام ارتباطى داشت در ده گفتار به قلم آوردم كه در هر گفتار حدود ده تا بيست آيه‏ى مناسب را به دوستان مبلّغ و سخنران ارائه دهم و البتّه آن عزيزان آيات و روايات مشابه را به آن اضافه خواهند كرد و اين مقدمه‏اى باشد كه كم‏كم اُنس ما به قرآن بيشتر شود و به رهبران معصوم نزديك‏تر شويم.
 امام رضاعليه السلام فرمود: اگر از هرچه من گفتم سؤال كنيد كه از كدام آيه استفاده كرده‏ام؟ جواب خواهم داد كه اين سخن من برخاسته از فلان آيه است.
 گفتار اوّل برگرفته از كتاب «همگامى امام حسين با قرآن» و گفتار سوّم را از «موسوعه كلمات امام حسين» و باقى گفتارها را به لطف خدا خودم نوشتم.
 به اميد روزى كه همه‏ى داستان‏هاى ما قرآنى، استدلال‏ها قرآنى، درسهاى عرفان، اخلاق و عقائد قرآنى، مسائل زندگى، اجتماعى، سياسى، اقتصادى و نظامى ما قرآنى، روابط بين‏الملل و حتّى روضه‏هاى ما با محوريت قرآن و كلمات نورانى اهل‏بيت پيامبرعليهم السلام (عِدل قرآن) باشد و از نقل خواب‏ها، تاريخ‏ها، لفظبافى‏ها و داستان‏هاى سست بكاهيم و به سراغ نور واقعى برويم و ديگر شاهد آن نباشيم كه عاشقان امام حسين‏عليه السلام بهره‏ى كمى از قرآن ببرند، همان گونه كه گروهى ديگر بهره‏كمى از اهل‏بيت‏عليهم السلام مى‏برند و عملاً شاهد جدايى ميان جلسات حفظ و قرائت قرآن و شبى با قرآن با جلسات عزادارى و هيآت مذهبى باشيم كه كم‏كم از تاريخ و حماسه‏ى بسيار مهم كربلا كاسته شود. بايد بدانيم كه روزگارى علامه امينى‏هاقدس سره روى منبر بوده‏اند و امروز كه قشر تحصيل كرده بيشترى با سؤالات فراوان داريم بايد چگونه باشيم!؟
 خدايا! قرآن را نور فكر، عقيده، قلم، بيان و عملِ فرد و جامعه‏ى ما قرار بد