href="w:html:4058.xml">بَابُ الطَّمَعِ (9-10)</a><a class="folder" href="w:html:4063.xml">بَابُ الْخُرْقِ (10-11)</a><a class="folder" href="w:html:4066.xml">بَابُ سُوءِ الْخُلُقِ (11-12)</a><a class="folder" href="w:html:4072.xml">بَابُ السَّفَهِ (12-13)</a><a class="folder" href="w:html:4077.xml">بَابُ الْبَذَاءِ (14-17)</a><a class="folder" href="w:html:4092.xml">بَابُ مَنْ يُتَّقَى شَرُّهُ (18-19)</a><a class="folder" href="w:html:4097.xml">بَابُ الْبَغْيِ (19-20)</a><a class="folder" href="w:html:4102.xml">بَابُ الْفَخْرِ وَ الْكِبْرِ (20-22)</a><a class="folder" href="w:html:4109.xml">بَابُ الْقَسْوَةِ (22-23)</a><a class="folder" href="w:html:4113.xml">بَابُ الظُّلْمِ (23-30)</a><a class="folder" href="w:html:4137.xml">بَابُ اتِّبَاعِ الْهَوَى (30-32)</a><a class="folder" href="w:html:4142.xml">باب المكر و الغدر و الخديعه (32-34)</a><a class="folder" href="w:html:4149.xml">بَابُ الْكَذِبِ (34-42)</a><a class="folder" href="w:html:4175.xml">باب ذى اللسانين (42-43)</a><a class="folder" href="w:html:4179.xml">باب الهجرة (43-45)</a><a class="folder" href="w:html:4187.xml">بَابُ قَطِيعَةِ الرَّحِمِ (46-48)</a></body></html><?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:4036.txt">اصول كافى جلد 4 صفحه :2 رواية :1 </a><a class="text" href="w:text:4037.txt">اصول كافى جلد 4 صفحه :3 رواية :2 </a><a class="text" href="w:text:4038.txt">اصول كافى جلد 4 صفحه :3 رواية :3 </a><a class="text" href="w:text:4039.txt">اصول كافى جلد 4 صفحه :3 رواية :4 </a><a class="text" href="w:text:4040.txt">اصول كافى جلد 4 صفحه :3 رواية :5 </a><a class="text" href="w:text:4041.txt">اصول كافى جلد 4 صفحه :4 رواية :6 </a><a class="text" href="w:text:4042.txt">اصول كافى جلد 4 صفحه :4 رواية :7 </a><a class="folder" href="w:html:4043.xml">رواية : 8</a><a class="text" href="w:text:4047.txt">اصول كافى جلد 4 صفحه :5 رواية :9 </a><a class="text" href="w:text:4048.txt">اصول كافى جلد 4 صفحه :5 رواية :10 </a><a class="folder" href="w:html:4049.xml">رواية : 11</a><a class="text" href="w:text:4052.txt">اصول كافى جلد 4 صفحه :7 رواية :12 </a><a class="text" href="w:text:4053.txt">اصول كافى جلد 4 صفحه :7 رواية :13 </a><a class="text" href="w:text:4054.txt">اصول كافى جلد 4 صفحه :8 رواية :14 </a><a class="text" href="w:text:4055.txt">اصول كافى جلد 4 صفحه :8 رواية :15 </a><a class="text" href="w:text:4056.txt">اصول كافى جلد 4 صفحه :9 رواية :16 </a><a class="text" href="w:text:4057.txt">اصول كافى جلد 4 صفحه :9 رواية :17 </a></body></html>1- عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ دُرُسْتَ بْنِ أَبِي مَنْصُورٍ عَنْ رَجُلٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع وَ هِشَامٍ عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ رَأْسُ كُلِّ خَطِيئَةٍ حُبُّ الدُّنْيَا
اصول كافى جلد 4 صفحه :2 رواية :1 
 
حضرت صادق (ع ) فرمود: ريشه و سر هر خطا كارى دوستى دنيا است .
توضيح :
بايد دانست كه دنيا و دوستى آن بخودى خود مذموم نيست ، آنچه مذموم است آن دنيائى است كه انسانرا از كسب كمالات و تحصيل آخرت باز دارد، و او را بمهالك اندازد، و گرنه وسيله بسيارى از سعادت همين دنيا و دوستى آن است ، دنيا است كه محل نزول فرشتگان رحمت ، و خانه پيمبران ، و جاى تجارت اولياء خدا بوده ، چنانچه اميرالمؤ منين (ع ) فرمايد، و روى همين اصل ، پيمبران و ائمه اطهار از خداى تعالى طول عمر و ماندن در دنيا را مى خواستند، چنانچه در كلام سيد الساجدين عليه السلام است ، كه از خدا براى صرف در اطاعتش طول عمر مى خواهد، و البته اين چنين دنيائى عين آخرت است ، چنانچه در روايت صحيح از ابن ابى يعفور حديث شده است كه گويد: عرض كردم بحضرت صادق عليه السلام كه ما دنيا را دوست داريم ؟ فرمود: ميخواهى براى چه كار؟ عرض ‍ كردم : مى خواهم بوسيله بوسيله آن ترويج كنم و حج بجاى آورم و برنانخورهاى خود انفاق كنم ، و به برادران دينى خود برسانم ، و صدقه دهم ؟ فرمود: اين از دنيا نيست ، (بلكه ) اين آخرت است . پس رويهمرفته آنچه از اخبار و آيات استفاده مى شود آن است كه دوستى دنيائى كه باعث فراموشى آخرت و تن پرورى و واگذاردن دستورات الهى و حرص بر لذات و شهوات و گناهان و امثال اينها باشد مذموم است ، و بعبارت روشنتر دنيا را براى دنيا بخواهند نه براى آخرت ، ولى اگر دنيا را براى درك سعادات و كسب كمالات و آخرت بخواهد مذموم نيست بلكه ممدوح است (اين بود ملحض كلام مجلسى عليه الرحمة در باب ذم دنيا).
2- عَلِيٌّ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ فَضَّالٍ عَنِ ابْنِ بُكَيْرٍ عَنْ حَمَّادِ بْنِ بَشِيرٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع يَقُولُ مَا ذِئْبَانِ ضَارِيَانِ فِى غَنَمٍ قَدْ فَارَقَهَا رِعَاؤُهَا أَحَدُهُمَا فِى أَوَّلِهَا وَ الْآخَرُ فِى آخِرِهَا بِأَفْسَدَ فِيهَا مِنْ حُبِّ الْمَالِ وَ الشَّرَفِ فِى دِينِ الْمُسْلِمِ
اصول كافى جلد 4 صفحه :3 رواية :2 
 
حماد بن بشير گويد: شنيدم از امام صادق (ع ) كه ميفرمود: دو گرگ درنده و خونخوار كه بگله بى شبانى برسند يكى از آندو در جلو گله بايستد و ديگرى در آخر آنها زيان آنها بيشتر از دوستى دنيا و شرف براى دين مسلمان نيست .
توضيح :
مقصود از دوستى شرف در روايت همان اعيان منشى و تكبرى است كه از اين ناحيه پيدا شود، و سدى در مقابل پذيرفتن حق و دعوت پيمبران گردد، و براستى اين گونه خود بستگيها در تاريخ بزرگترين بدبختى بوده كه گريبانگر دسته از شرافت مآبان شده و آنان را از درك هرگونه حقيقى باز داشته است .
3- عَنْهُ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ عِيسَى عَنْ أَبِى أَيُّوبَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ أَبِى جَعْفَرٍ ع قَالَ مَا ذِئْبَانِ ضَارِيَانِ فِى غَنَمٍ لَيْسَ لَهَا رَاعٍ هَذَا فِى أَوَّلِهَا وَ هَذَا فِى آخِرِهَا بِأَسْرَعَ فِيهَا مِنْ حُبِّ الْمَالِ وَ الشَّرَفِ فِى دِينِ الْمُؤْمِنِ
اصول كافى جلد 4 صفحه :3 رواية :3 
 
امام باقر (ع ) فرمود: دو گرگ درنده و خونخوار در گله بى شبان كه اين يكى در جلو و آن دگر در عقب آن بيفتند زودتر آنان را از بين نبرند كه دوستى مال و شرافت در دين مؤ من افتند (يعنى ايندو خوى نابود كننده ، دينرا زودتر از آندو گرگ از ميان مى برند).
 
4- مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى الْخَزَّازِ عَنْ غِيَاثِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ إِنَّ الشَّيْطَانَ يُدِيرُ ابْنَ آدَمَ فِى كُلِّ شَيْءٍ فَإِذَا أَعْيَاهُ جَثَمَ لَهُ عِنْدَ الْمَالِ فَأَخَذَ بِرَقَبَتِهِ
اصول كافى جلد 4 صفحه :3 رواية :4 
 
امام صادق (ع ) فرمود: شيطان پسر آدم را در هر چيز مى چرخاند (و بهر گناهى پيشنهاد مى كند) همين كه او را خسته كرد، در كنار مال كمين مى كند، و چون بدان جا رسد گريبانش را مى گيرد.
شرح :
مقصود اينست كه مال و ثروت بزرگترين كمينگاه شيطان است زيرا بسيار كم است كه بان برسد و او را نفريبد.
4- عِدّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمّدِ بْنِ خَالِدٍ عَنْ أَبِيهِ رَفَعَهُ قَالَ اجْتَمَعَتِ الْيَهُودُ إِلَى رَأْسِ الْجَالُوتِ فَقَالُوا لَهُ إِنّ هَذَا الرّجُلَ عَالِمٌ يَعْنُونَ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ ع فَانْطَلِقْ بِنَا إِلَيْهِ نَسْأَلْهُ فَأَتَوْهُ فَقِيلَ لَهُمْ هُوَ فِي الْقَصْرِ فَانْتَظَرُوهُ حَتّى خَرَجَ فَقَالَ لَهُ رَأْسُ الْجَالُوتِ جِئْنَاكَ نَ