َا يُرَوّي وَ لَا يَهُمّ وَ لَا يَتَفَكّرُ وَ هَذِهِ الصّفَاتُ مَنْفِيّةٌ عَنْهُ وَ هِيَ صِفَاتُ الْخَلْقِ فَإِرَادَةُ اللّهِ الْفِعْلُ لَا غَيْرُ ذَلِكَ يَقُولُ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ بِلَا لَفْظٍ وَ لَا نُطْقٍ بِلِسَانٍ وَ لَا هِمّةٍ وَ لَا تَفَكّرٍ وَ لَا كَيْفَ لِذَلِكَ كَمَا أَنّهُ لَا كَيْفَ لَهُ‏
اصول كافى ج 1 صفحه: 148 رواية: 3 
 
صفوان گويد: بحضرت ابوالحسن عليه السلام عرضكردم، اراده خدا و اراده مخلوق را برايم بيان كنيد، فرمود: اراده مخلوق ضمير و آهنگ درونى او است و آنچه پس از آن از او سر مى‏زند، و اما اراده خداى تعالى همان پديد آوردن اوست نه چيز ديگر، زيرا او نينديشد و آهنگ نكند و تفكر ننمايد، اين صفات در او نيست و صفات مخلوقست، پس اراده خدا همان فعل او است نه چيز ديگر، به هر چو خواهد موجود شود گويد (باش پس مى‏باشد) (موجود شو بلافاصله موجود شود) بدون لفظ و سخن بزبان و آهنگ و تفكر، و اراده خدا چگونگى ندارد چنانچه ذات او چگونگى ندارد.
 
13- أَبُو عَلِيٍّ الْأَشْعَرِيُّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الْجَبَّارِ وَ مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ عَنِ الْفَضْلِ بْنِ شَاذَانَ جَمِيعاً عَنْ صَفْوَانَ بْنِ يَحْيَى عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَجَّاجِ قَالَ كَانَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع إِذَا قَامَ آخِرَ اللَّيْلِ يَرْفَعُ صَوْتَهُ حَتَّى يُسْمِعَ أَهْلَ الدَّارِ وَ يَقُولُ اللَّهُمَّ أَعِنِّي عَلَى هَوْلِ الْمُطَّلَعِ وَ وَسِّعْ عَلَيَّ ضِيقَ الْمَضْجَعِ وَ ارْزُقْنِي خَيْرَ مَا قَبْلَ الْمَوْتِ وَ ارْزُقْنِي خَيْرَ مَا بَعْدَ الْمَوْتِ
اصول كافى جلد 4 صفحه : 314 رواية : 13 
 
13 عبدالرحمن بن حجاج گويد: رسم حضرت صادق (ع ) اين بود كه چون آخر شب برميخاست بانگ بر ميداشت چنانكه اهل خانه مى شنيدند و مى گفت : ((اللهم اعنى على هول المطلع ، و وسع على ضيق المضجح و ارزقنى خير ما قبل الموت و ارزقنى خير ما بعد الموت )).
توضيح :
مجلسى (ره ) گويد: بلند كردن بانگ حضرت براى اين بوده كه بيدار شود هر كه مى خواهد بيدار شود، و برخيزد هر كه مى خواهد برخيزد، و در اين حديث اشاره باينست كه جايز است انسان ديگرى را براى عبادت بيدار كند در صورتيكه راضى باشد.
14- عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ رَفَعَهُ قَالَ تَقُولُ إِذَا أَرَدْتَ النَّوْمَ اللَّهُمَّ إِنْ أَمْسَكْتَ نَفْسِي فَارْحَمْهَا وَ إِنْ أَرْسَلْتَهَا فَاحْفَظْهَا
اصول كافى جلد 4 صفحه : 314 رواية : 14 
 
14 على بن ابراهيم در حديث مرفوعى (كه سند را بمعصوم رسانده ) حديث كند كه فرمود: چون خواستى بخوابى مى گوئى : ((اللهم ان امسكت نفسى فارحمها و ان ارسلتها فاحفظها)).
 
15- مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ وَ الْحُسَيْنِ بْنِ سَعِيدٍ جَمِيعاً عَنِ النَّضْرِ بْنِ سُوَيْدٍ عَنْ يَحْيَى الْحَلَبِيِّ عَنْ أَبِي أُسَامَةَ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع يَقُولُ مَنْ قَرَأَ قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ مِائَةَ مَرَّةٍ حِينَ يَأْخُذُ مَضْجَعَهُ غُفِرَ لَهُ مَا عَمِلَ قَبْلَ ذَلِكَ خَمْسِينَ عَاماً وَ قَالَ يَحْيَى فَسَأَلْتُ سَمَاعَةَ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ حَدَّثَنِي أَبُو بَصِيرٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع يَقُولُ ذَلِكَ وَ قَالَ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ أَمَا إِنَّكَ إِنْ جَرَّبْتَهُ وَجَدْتَهُ سَدِيداً
اصول كافى جلد 4 صفحه : 314 رواية : 15 
 
15 ابو اسامة گويد: شنيدم از حضرت صادق (ع ) كه مى فرمود: هر كس هنگامى كه ببستر خواب مى رود صد بار قل هو اللّه حد را بخواند خداوند گناهان گذشته او را تا پنجاه سال بيامرزد، يحيى گويد: اين مطلب را از سماعة پرسيدم ؟ گفت : ابو بصير براى من حديث كرد و گفت : شنيدم كه حضرت صادق عليه السلام اينرا فرمود: و فرمود: اى ابا محمد (كينه ابوبصير است ) هر آينه اگر تو آن را تجربه كنى مى يابى كه درست است .
شرح :
يعنى در خواب ميابى ، يا آثار آن را در بيدارى مى بينى چون نورانى شدن دل و توفيق و هدايت ، يا حالات غريبه و كمالات عجيبه اى براى خواننده آن ظاهر گردد، يا به تجربه رسيده است كه پس از پنجاه سال براى كسيكه مواظبت بر خواندنش كند بلائى باو نرسد و به گرفتارى دچار نشود و اين نشانه آمرزش گناهان او است زيرا بلاها كفاره گناهان است ، اينها احتمالاتى است كه مرحوم مجلسى (ره ) ذكر كرده و سپس گويد: پوشيده نماند كه بيشتر اين احتمالات بعيد است .
16- عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ وَ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ جَمِيعاً عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ الْأَشْعَرِيِّ عَنِ ابْنِ الْقَدَّاحِ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ ص إِذَا أَوَى إِلَى فِرَاشِهِ قَالَ اللَّهُمَّ بِاسْمِكَ أَحْيَا وَ بِاسْمِكَ أَمُوتُ فَإِذَا قَامَ مِنْ نَوْمِهِ قَالَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَحْيَانِي بَعْدَ مَا أَمَاتَنِي وَ إِلَيْهِ النُّشُورُ وَ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع مَنْ قَرَأَ عِنْدَ مَنَامِهِ آيَةَ الْكُرْسِيِّ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ وَ الْآيَةَ الَّتِي فِي آلِ عِمْرَانَ شَهِدَ اللّهُ أَنَّهُ لا إِل هَ إِلّ ا هُوَ وَ الْمَل ائِكَةُ وَ آيَةَ السُّخْرَةِ وَ آيَةَ السَّجْدَةِ وُكِّلَ بِهِ شَيْطَانَانِ يَحْفَظَانِهِ مِنْ مَرَدَةِ الشَّيَاطِينِ شَاءُوا أَوْ أَبَوْا وَ مَعَهُمَا مِنَ اللَّهِ ثَلَاثُونَ مَلَكاً يَحْمَدُونَ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ وَ يُسَبِّحُونَهُ وَ يُهَلِّلُونَهُ وَ يُكَبِّرُونَهُ وَ يَسْتَغْفِرُونَ لَهُ إِلَى أَنْ يَنْتَبِهَ ذَلِكَ الْعَبْدُ مِنْ نَوْمِهِ وَ ثَوَابُ ذَلِكَ لَهُ
اصول كافى جلد 4 صفحه : 315 رواية : 16 
 
16 ابن قداح گويد: حضرت صادق (ع ) فرمود: رسم رسول خدا (ص ) اين بود كه چون در بستر خواب مى رفت مى فرمود: ((اللهم باسمك اءموت )) و چون برمى خاست مى فرمود: ((الحمدللّه الذى احيانى بعد ما اماتنى و اليه النشور)).
گويد: و حضرت صادق (ع ) فرمود: هركس هنگام خوابيدنش سه بار آية الكرسى را بخواند، و هم چنين آيه اى كه در سوره آل عمران است : ((شهد اللّه نه لا اله الا هو و الملائكة ... آيه 18)) و آيه سخره (كه آيه 54 از سوره اعراف است ) و آيه سجده را (كه مشهور بنا به گفته مرحوم مجلسى دو آيه آخر سوره حم سجده است ، و برخى گفته اند آيه چسبيده بآيه سجده اى است كه در سوره الم سجده است آيه 16 سپس گويد: و احتياط جمع است ) (پس ) دو شيطان بر او گمارده شود كه او را از مرده شياطين محافظت كنند چه بخواهند و چه نخواهند، و با آندو سى نفر فرشته باشند كه خداى را حمد كنند و تسبيح و تهليل و تكبير گويند، و براى آن بنده آمرزش خواهند تا از خواب بيدار شود، و ثواب آنها همه از آن اوست .
 
17- أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ الْكُوفِيُّ عَنْ حَمْدَانَ الْقَلَانِسِيِّ عَنْ مُحَمَّدِ