ِنِي مِنْ خَيْرِ الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ مَا أَنْتَ أَهْلُهُ وَ اصْرِفْ عَنِّي مِنْ شَرِّ الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ مَا أَنْتَ أَهْلُهُ وَ أَذْهِبْ عَنِّي هَذَا الْوَجَعَ وَ سَمِّهِ فَإِنَّهُ قَدْ غَاظَنِي وَ أَحْزَنَنِي وَ أَلِحَّ فِي الدُّعَاءِ قَالَ فَمَا وَصَلْتُ إِلَى الْكُوفَةِ حَتَّى أَذْهَبَ اللَّهُ بِهِ عَنِّي كُلَّهُ
اصول كافى جلد 4 صفحه : 351 رواية : 4 
  يونس بن عمار را (غده يا جراحت ديگرى در صورتش پيدا شد) گويد: بحضرت صادق عليه السلام عرضكردم : فدايت شوم اين (علتى ) كه در صورت من پيدا شده مردم پندارند كه همانا خداى عزوجل هركس را از بندگانش كه دوست دارد بدان دچار نكند (و مرا خدا نخواسته كه بدان دچار شده ام )؟ آن حضرت بمن فرمود: نه (اينطور نيست ) هر آينه مؤ من آل فرعون سرانگشتان ريخته بود (كه استخوانهاى بندهاى آنها آشكار بود) و اينطور مى گفت : و دستش را دراز ميكرد: ((از مردم پيروى كنيد از فرستادگان خدا)) (سوره يس آيه 20) گويد: سپس فرمود: چون ثلث آخر شب شد در ساعت اول آن (برخيز) و وضوء بساز و بنمازى كه مى خوانى بپرداز (مقصود نماز شب است ) پس چون در سجده آخرين از دو ركعت اول (از هشت ركعت نماز شب ) رسيدى در حال سجده بگو: ((يا على يا عظيم يا رحمن يا رحيم يا سامع الدعوات و يا معطى الخيرات صل على محمد و آل محمدو اعطنى من خير الدنيا و الاخرة ما اءنت اهله و اصرف عنى من شر الدنيا و الاخرة ما اءنت اءهله و اذهب عنى هذا الوجع وسمه فانه قد غاظنى و احزننى )). و در دعا پافشارى كن ، گويد: هنوز بكوفه نرسيده بودم كه خداوند تمام آن درد را از من ببرد بواسطه دعائيكه آن حضرت بمن آموخت اثرى از آن بيمارى در چهره من بجاى نماند).
 
 


شرح :
مجلسى (ره ) گويد: اينست كه (اشتباهى از راويان و يا نسخه نويسان در اين حديث شده و صحيح آن ) مؤ من آل يس ‍ (بجاى مؤ من آل فرعون ) باشد چنانكه در اخبار ديگر وارد شده و گفتار: ((يا قوم اتبعوا المرسلين )) از مؤ من آل يس ‍ است و در داستان او آمده است ، و شايد اين اشتباه (بين ((يس )) و ((فرعون )))) از راويان بوده است ، و برخى از افاضل گفته اند: ايندو مؤ من هر دو يكنفر بوده اند و همان مؤ من آل فرعون بوده كه عمرش طولانى گشته (و زمان حضرت عيسى عليه السلام و فرستادگان شمعون صفا را درك كرده است ) ولى دور بودن اين كلام (از تاريخ و اخبار) پوشيده نيست ، و گذشته اين حرف با اخبار بسيارى كه در هر دو مؤ من رسيده است سازش ندارد.5- عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ وَ عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْمَاعِيلَ جَمِيعاً عَنْ حَنَانِ بْنِ سَدِيرٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ ع قَالَ إِذَا رَأَيْتَ الرَّجُلَ مَرَّ بِهِ الْبَلَاءُ فَقُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي عَافَانِي مِمَّا ابْتَلَاكَ بِهِ وَ فَضَّلَنِي عَلَيْكَ وَ عَلَى كَثِيرٍ مِمَّنْ خَلَقَ وَ لَا تُسْمِعْهُ
اصول كافى جلد 4 صفحه : 352 رواية : 5 
 
5 حضرت باقر (ع ) فرمود: چون مردى را ديدى كه گرفتار بلا شده (بشكرانه اينكه تو بدان بلا گرفتار نشده اى ) بگو: ((الحمد لله الذى عافانى مما ابتلاك به وفضلنى عليك و على كثير ممن خلق )) و نگذار او بشنود.
 
6- مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنْ دَاوُدَ بْنِ زُرْبِيٍّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ تَضَعُ يَدَكَ عَلَى الْمَوْضِعِ الَّذِي فِيهِ الْوَجَعُ وَ تَقُولُ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ اللَّهُ اللَّهُ رَبِّي حَقّاً لَا أُشْرِكُ بِهِ شَيْئاً اللَّهُمَّ أَنْتَ لَهَا وَ لِكُلِّ عَظِيمَةٍ فَفَرِّجْهَا عَنِّي
اصول كافى جلد 4 صفحه : 353 رواية : 6 
 
6 داود بن زربى گويد: حضرت صادق (ع ) (درباره كسيكه جائى از بدنش دردى دارد) فرمود: دست خود را بر جاى درد بگذار دو سه بار بگويد: ((اللّه لله ربى حقا لا اشرك به شيئا اللهم انت لها و لكل عظيمه ففرجها عنى ))
 
7- عَنْهُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنْ دَاوُدَ عَنْ مُفَضَّلٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع لِلْأَوْجَاعِ تَقُولُ بِسْمِ اللَّهِ وَ بِاللَّهِ كَمْ مِنْ نِعْمَةٍ لِلَّهِ فِي عِرْقٍ سَاكِنٍ وَ غَيْرِ سَاكِنٍ عَلَى عَبْدٍ شَاكِرٍ وَ غَيْرِ شَاكِرٍ وَ تَأْخُذْ لِحْيَتَكَ بِيَدِكَ الْيُمْنَى بَعْدَ صَلَاةٍ مَفْرُوضَةٍ وَ تَقُولُ اللَّهُمَّ فَرِّجْ عَنِّي كُرْبَتِي وَ عَجِّلْ عَافِيَتِي وَ اكْشِفْ ضُرِّي ثَلَاثَ مَرَّاتٍ وَ احْرِصْ أَنْ يَكُونَ ذَلِكَ مَعَ دُمُوعٍ وَ بُكَاءٍ
اصول كافى جلد 4 صفحه : 353 رواية : 7 
 
7 مفضل از امام صادق عليه السلام حديث كند كه فرمود: براى هر دردى بگو: ((بسم اللّه و باللّه كم من نعمه لله فى عرق ساكن و غير ساكن على عبد شاكر و غير شاكر)) و ريش خود را بدست راست بگير و پس از نماز واجب سه بار (اين دعا را) بخوان : ((اللهم فرج عنى كربتى و عجل عافيتى و اكشف ضرى )) و بكوش كه خواندنت با اشك و گريه تواءم باشد.
 
 

8- عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عَبْدِ الْحَمِيدِ عَنْ رَجُلٍ قَالَ دَخَلْتُ عَلَى أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع فَشَكَوْتُ إِلَيْهِ وَجَعاً بِي فَقَالَ قُلْ بِسْمِ اللَّهِ ثُمَّ امْسَحْ يَدَكَ عَلَيْهِ وَ قُلْ أَعُوذُ بِعِزَّةِ اللَّهِ وَ أَعُوذُ بِقُدْرَةِ اللَّهِ وَ أَعُوذُ بِجَلَالِ اللَّهِ وَ أَعُوذُ بِعَظَمَةِ اللَّهِ وَ أَعُوذُ بِجَمْعِ اللَّهِ وَ أَعُوذُ بِرَسُولِ اللَّهِ وَ أَعُوذُ بِأَسْمَاءِ اللَّهِ مِنْ شَرِّ مَا أَحْذَرُ وَ مِنْ شَرِّ مَا أَخَافُ عَلَى نَفْسِي تَقُولُهَا سَبْعَ مَرَّاتٍ قَالَ فَفَعَلْتُ فَأَذْهَبَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ بِهَا الْوَجَعَ عَنِّي
اصول كافى جلد 4 صفحه : 353 رواية : 8 
 
8 ابراهيم بن عبدالحميد از مردى حديث كند كه گويد: خدمت امام صادق عليه السلام رفتم و از درديكه داشتم بوى شكايت كردم (و براى رفع آن از آنحضرت عليه السلام چاره اى خواستم ) فرمود: بگو: ((بسم الله )) و دست بر آن موضع درد بكش و بگو: ((اعوذ بعزة اللّه و اعوذ بقدرة اللّه و اعوذ بجلال اللّه و اعوذ بعظمة اللّه و اعوذ بجمع اللّه و اعوذ برسول اللّه و اعوذ باسماء اللّه من شر ما احذر و من شر ما اخاف على نفسى )) و آنرا هفت بار بگو، گويد: من اينكار را كردم و خداوند ببركت آن دعا درد را از من برد.
 
امام صادق عليه السلام فرمود: خداى تبارك و تعالى اسمى آفريد كه صداى حرفى ندارد، بلفظ ادا نشود تن و كالبد ندارد، بتشبيه موصوف نشود، برنگى آميخته نيست، ابعاد و اضلاع ندارد، حدود و اطراف از او دور گشته، حس توهم كننده باو دست نيابد، نهانست بى‏پرده، خداى آن را يك كلمه تمام قرار داد داراى چهار جزء مقارن كه هيچ پيش از ديگرى نيست، سپس سه اسم آن را كه خلق به آن نياز داشتند هويدا ساخت و يك اسم آن را نهان داشت و آن همان اسم مكنون و مخزونست، و آن سه اسمى كه هويدا گشت ظاهرشان (الله) تبارك و تعالى ا