 اللَّهِ بْنِ وَاصِلٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سِنَانٍ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع لَا تَثِقْ بِأَخِيكَ كُلَّ الثِّقَةِ فَإِنَّ صِرْعَةَ الِاسْتِرْسَالِ لَنْ تُسْتَقَالَ
اصول كافى جلد 4 صفحه : 497 رواية : 6 
 
6 حضرت صادق (ع ) فرمود: يكسره ببرادرت اعتماد مكن (و از همه جهت با وثوق نداشته باش بلكه احتياط كن ) زيرا بزمين خوردن از راه بى بندوبارى جبران پذير نيست .
 
 

7- مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ عَنْ مُعَلَّى بْنِ خُنَيْسٍ وَ عُثْمَانَ بْنِ سُلَيْمَانَ النَّخَّاسِ عَنْ مُفَضَّلِ بْنِ عُمَرَ وَ يُونُسَ بْنِ ظَبْيَانَ قَالَا قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع اخْتَبِرُوا إِخْوَانَكُمْ بِخَصْلَتَيْنِ فَإِنْ كَانَتَا فِيهِمْ وَ إِلَّا فَاعْزُبْ ثُمَّ اعْزُبْ ثُمَّ اعْزُبْ مُحَافَظَةٍ عَلَى الصَّلَوَاتِ فِي مَوَاقِيتِهَا وَ الْبِرِّ بِالْإِخْوَانِ فِي الْعُسْرِ وَ الْيُسْرِ
اصول كافى جلد 4 صفحه : 497 رواية : 7 
 
7 مفضل بن عمر و يونس بن ظبيان گويند: حضرت صادق (ع ) فرمود: برادران خود را با دو خصلت آزمايش كنيد پس ‍ اگر آندو خصلت در آنها بود خوب است ، و گرنه دور شويد، دور شويد، دور شويد: مواظبت او بر نمازهايش در اوقات آن ، نيكى به برادران در سختى و گشايش .
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:5614.txt">اصول ك افى جلد 4 صفحه : 495 رواية : 1 </a><a class="text" href="w:text:5615.txt">اصول كافى جلد 4 صفحه : 496 رواية : 2 </a></body></html>1- عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ وَ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ جَمِيعاً عَنِ ابْنِ مَحْبُوبٍ عَمَّنْ ذَكَرَهُ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ التَّوَاصُلُ بَيْنَ الْإِخْوَانِ فِي الْحَضَرِ التَّزَاوُرُ وَ فِي السَّفَرِ التَّكَاتُبُ
اصول ك افى جلد 4 صفحه : 495 رواية : 1 
 
1 حضرت صادق (ع ) فرمود: پيوند ميان برادران (دينى ) آنگاه كه پيش هم هستند ديدار همديگر است ، و در مسافرت نامه نوشتن بيكديگر.
 
2- ابْنُ مَحْبُوبٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ رَدُّ جَوَابِ الْكِتَابِ وَاجِبٌ كَوُجُوبِ رَدِّ السَّلَامِ وَ الْبَادِي بِالسَّلَامِ أَوْلَى بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ
اصول كافى جلد 4 صفحه : 496 رواية : 2 
 
2 و نيز فرمود عليه السلام : جواب نامه دادن واجب است مانند جواب سلام دادن ، و آنكس كه آغاز بسلام كند بخدا و رسولش نزديكتر است .
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:5617.txt">اصول كافى جلد 4 صفحه : 498 رواية : 1 </a><a class="text" href="w:text:5618.txt">اصول كافى جلد 4 صفحه : 498 رواية : 2 </a><a class="text" href="w:text:5619.txt">اصول كافى جلد 4 صفحه : 498 رواية : 3 </a><a class="text" href="w:text:5620.txt">اصول كافى جلد 4 صفحه : 498 رواية : 4 </a><a class="text" href="w:text:5621.txt">اصول كافى جلد 4 صفحه : 499 رواية : 5 </a><a class="text" href="w:text:5622.txt">اصول كافى جلد 4 صفحه : 499 رواية : 6 </a><a class="text" href="w:text:5623.txt">اصول كافى جلد 4 صفحه : 499 رواية : 7 </a><a class="text" href="w:text:5624.txt">اصول كافى جلد 4 صفحه : 499 رواية : 8 </a><a class="text" href="w:text:5625.txt">اصول كافى جلد 4 صفحه : 499 رواية : 9 </a></body></html>1- مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ عَنْ جَمِيلِ بْنِ دَرَّاجٍ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع لَا تَدَعْ بِسْمِ اللّ هِ الرَّحْم نِ الرَّحِيمِ وَ إِنْ كَانَ بَعْدَهُ شِعْرٌ
اصول كافى جلد 4 صفحه : 498 رواية : 1 
 
1 حضرت صادق (ع ) فرمود: بسم الله الرحمن الرحيم را وامگذار اگر چه پس از آن شعرى باشد.
 
2- عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ عَنْ يُوسُفَ بْنِ عَبْدِ السَّلَامِ عَنْ سَيْفِ بْنِ هَارُونَ مَوْلَى آلِ جَعْدَةَ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع اكْتُبْ بِسْمِ اللّ هِ الرَّحْم نِ الرَّحِيمِ مِنْ أَجْوَدِ كِتَابِكَ وَ لَا تَمُدَّ الْبَاءَ حَتَّى تَرْفَعَ السِّينَ
اصول كافى جلد 4 صفحه : 498 رواية : 2 
 
2 و نيز فرمود عليه السلام : بسم الله الرحمن الرحيم را با بهترين خط خود بنويسى (و در هنگام نوشتن آن ) باء را نكش ‍ تا سين را بلند كنى .
شرح :
فيض عليه الرحمه گويد: يعنى باء را بميم نرسان پيش از اينكه سين را دندانه بدهى چنانچه در حديث اميرالمؤ منين عليه السلام بدان تصريح شده ، و مجلسى (ره ) گويد: فاضل استرآبادى گفته است : ممكن است اين دستور اختصاص ‍ بخط كوفى داشته باشد.

 
3- عَنْهُ عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحَكَمِ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ السَّرِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ قَالَ لَا تَكْتُبْ بِسْمِ اللّ هِ الرَّحْم نِ الرَّحِيمِ لِفُلَانٍ وَ لَا بَأْسَ أَنْ تَكْتُبَ عَلَى ظَهْرِ الْكِتَابِ لِفُلَانٍ
اصول كافى جلد 4 صفحه : 498 رواية : 3 
 
3 حضرت صادق (ع ) فرمود: در نامه ننويس : بسم الله الرحمن الرحيم (اين نامه ايست ) از فلانكس .... و باكى نيست كه در پشت نامه بنويسى به فلانكس .
شرح :
گويا مقصود اينست كه شخصى كه نامه مى نويسد نام خود رادر خود نامه ننويسد و در پشت نامه بنويسد و اما كسى كه برايش نامه مى نويسد باكى نيست كه نامش را در خود نامه بنويسد.
عيسى بن يونس گويد: ابن ابى العوجاء در بعضى از مباحثاتش با امام صادق عليه‏السلام به آنحضرت عرض كرد: شما نام خدا بردى و بنا پيدائى حواله دادى، حضرت فرمود: واى بر تو! چگونه ناپيداست كسيكه نزد مخلوقش حاضر است، از رگ گردن (كه باعث حيات است) بايشان نزديكتر است، (پس او زندگى بخش و مدبر انسانست) سخنشان را ميشنود و خودشانرا مى‏بيند و رازشان را مى‏داند، ابن ابى‏العوجاء گفت: مگر او در همه جاهست وقتى در آسمانست چگونه در زمين باشد و هنگامى كه در زمين است چگونه در آسمان باشد، حضرت فرمود: تو (با اين بيانت) مخلوقى را توصيف كردى كه چون از مكانى برود، جائى او را فرا گيرد و جائى از او خالى شود و در جائيكه آمد از جائيكه بوده خبر ندارد كه پيش آمد كرده، ولى خداى عظيم الشأن و سلطان جزا بخش هيچ جا از او خالى نيست و هيچ جا او را فرا نگيرد و بهيج مكانى نزديكتر از مكان ديگر نيست.
4- عَنْهُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ عَنِ النَّضْرِ بْنِ شُعَيْبٍ عَنْ أَبَانِ بْنِ عُثْمَانَ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ السَّرِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ لَا تَكْتُبْ دَاخِلَ الْكِتَابِ لِأَبِي فُلَانٍ وَ اكْتُبْ إِلَى أَبِي فُلَانٍ وَ اكْتُبْ عَلَى الْعُنْوَانِ لِأَبِي فُلَانٍ
اصول كافى جلد 4 صفحه : 498 رواية : 4 
 
4 و نيز فرمود عليه السلام : در درون نامه ننويس (اين نامه ايست ) از ابى فلان و بنويس (اين نامه ايست ) به فلان ، و بر عنوان نامه بنويس از ابى فلان .
توضيح اين خبر هم از نظر معنى مانند حديث (3) است .
 
5- عَنْهُ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ عِيسَى عَنْ سَمَاعَةَ قَالَ سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع عَنِ الرَّجُلِ يَبْدَأُ بِالرَّجُلِ فِي الْكِتَاب