 آن زن (خدمت حضرت رفت) و سوال كرد. حضرتش فرمود: به شوهرت بگو:

«ان كنت تعمل بما امرناك، و تنهى عما زجرناك عنه، فانت من شيعتنا، و الا فلا.»

- اگر به دستورات ما عمل مى كنى و از منهيات ما مى پرهيزى، از شيعيان ما هستى،وگرنه شيعه ما نيستى.

آن زن بازگشت و پاسخ را به شوهرش رساند. مرد گفت: واى بر من! كيست كه هيچ گناه نكند و از خطا دورى كند، بنابراين من در آتش جهنم جاودانه خواهم بود. زيرا كسى كه شيعه آنان نباشد، هميشه در آتش است. آن زن بازگشت و گفتار شوهرش را به فاطمه عليهاالسلام رساند.

حضرت فاطمه فرمود: به او بگو: اين گونه نيست شيعيان ما از برجستگان اهل بهشت هستند، ولى از محبين ما و محبين محبين ما و دشمنان دشمنان ما و هر كسى كه به قلب و زبان تسليم ما باشد، ولى اوامر و نواهى ما را در امورى كه آنان را به هلاكت (و سوء عاقبت) مبتلا مى كند، مخالفت نمايد، وارد بهشت مى شود، اما بعد از آنكه از گناهانشان طاهر شوند (يا به واسطه گرفتارى به بلاها و مصائب (در دنيا)، و يا به انواع شدائد و سختيها در عرصات قيامت، و يا به عذاب جهنم در طبقه بالاى آن) تا اينكه ما به محبت خود، آنان را از جهنم نجات مى دهيم و (در بهشت) به نزد خود مى بريم. [بحارالانوار، ج 68، ص 155، روايت 11.] (خلاصه آنكه: نجات نهايى آنان به واسطه محبت به ماست).

حديث دوم:

جابر جعفى مى گويد: امام باقر- صلوات الله عليه- فرمود:

«يا جابر، بلغ شيعتى عنى السلام، و اعلمهم انه لا قرابه بيننا و بين الله- عزوجل-، و لا يتقرب اليه الا بالطاعه له.

يا جابر، من اطاع الله و احبنا، فهو ولينا، و من عصى الله، لم ينفعه حبنا.» [بحارالانوار، ج 71، ص 179، روايت 28.]

- اى جابر، از جانب من به شيعيانم سلام برسان و آنها را مطلع ساز كه ميان ما و خداوند- عزوجل- قرابت و نسبتى وجود ندارد، و تقرب به او جز به اطاعت و بندگى ممكن نيست.

اى جابر، كسى كه اطاعت خدا را كند و ما را دوست بدارد، او (از شيعيان) و مواليان ما خواهد بود، و آن كس كه خدا را نافرمانى كند، محبت ما او را فائده نمى بخشد.

حديث سوم:

ابى عبيده حذاء مى گويد: امام صادق عليه السلام فرمود: هنگامى كه رسول الله صلى الله عليه و آله و سلم مكه را فتح نمود، بر كوه صفا ايستاد و فرمود:

«يا بنى هاشم، و يا بنى عبدالمطلب، انى رسول الله اليكم، و انى شفيق عليكم. لا تقولوا: ان محمدا منا، فوالله ما اوليائى منكم و لا من غيركم الا المتقون. الا فلا اعرفكم تاتونى يوم القيامه تحملون الدنيا على رقابكم، و ياتى الناس يحملون الاخره، الا و انى قد اعذرت فيما بينى و بينكم، و فيما بين الله- عزوجل- و بينكم، و ان لى عملى و لكم عملكم.» [بحارالانوار، ج 71، ص 188، روايت 51.]

- اى بنى هاشم، و اى پسران عبدالمطلب، من فرستاده ى خدا به سوى شما هستم و نسبت به شما خيرخواه و مهربانم. مبادا بگوييد: محمد، از ما است (و به خود مغرور شويد)، به خدا قسم، دوستان من چه از شما و يا غير شما، تنها پرهيزگارانند.

هان، مبادا روز قيامت شما را ببينم در حالى كه دنيا را بر گرده خود حمل مى كنيد و ساير مردم، آخرت را حمل مى كنند. آگاه باشيد، كه من حجت را بر شما تمام كردم و عذرى ميان خود و شما و ميان خداوند- عزوجل- و شما باقى نگذاشتم.عمل من براى خودم و عمل شما براى خودتان خواهد بود.

حديث چهارم:

در بخشى از حديث حضرت على بن موسى عليهماالسلام به حسن و شاء آمده است:

«لقد كان ابنه، ولكن لما عصى الله- عزوجل- نفاه الله عن ابيه، كذا من كان منا لم يطع الله فليس منا، و انت اذا اطعت الله فانت منا اهل البيت.» [بحارالانوار، ج 43، ص 230، روايت 2- ابتداى اين حديث در فصل بيست و دوم، حديث اول گذشت.]

- پسر نوح، از نوح و پسر او بود، ولى چون نافرمانى خداوند- عزوجل- را كرد، خدا او را از پدرش نفى نمود. به همين صورت آنان كه منسوب به ما هستند و اطاعت خدا را نمى كنند. (از ما نيستند) و تو (اى حسن وشاء) هر گاه اطاعت خدا را بكنى، از ما اهل بيت هستى. منزلت فاطمه ى زهرا در بهشت

حديث اول:

امام رضا عليه السلام به نقل از پدران بزرگوارش عليهم السلام مى فرمايد: رسول الله صلى الله عليه و آله و سلم فرمود:

«تحشر ابنتى فاطمه و عليها حله الكرامه قد عجنت بماء الحيوان، فينظر اليها الخلائق فيتعجبون منها، ثم تكسى ايضا من حلل الجنه الف حله، مكتوب على كل حله بخط اخضر: ادخلوا بنت محمد الجنه على احسن الصوره، و احسن الكرامه، و احسن منظر، فتزف الى الجنه كما تزف العروس، و يوكل بها سبعون الف جاريه.» [بحارالانوار، ج 43، ص 221، روايت 6.]

- دخترم، فاطمه روز قيامت در حالى كه لباس كامل كرامت (الهى) را به تن دارد و با آب حيات آميخته شده است محشور مى گردد. مردم چون او را مى نگرند، تعجب مى كنند. سپس هزار لباس كامل از لباسهاى بهشتى بر او پوشانده مى شود كه بر هر كدام از آنها با خط سبز نوشته شده است: دختر محمد صلى الله عليه و آله و سلم را با بهترين شكل و برترين كرامت و بزرگداشت و نيكوترين منظره وارد بهشت كنيد، و سپس همان گونه كه عروس (به سوى خانه شوهر) مى رود او را به سوى بهشت مى برند، و هفتاد هزار كنيز براى خدمت او گمارده مى شوند.

حديث دوم:

در حديث ابن عباس از اميرالمومنين عليه السلام منقول است كه رسول اكرم صلى الله عليه و آله و سلم به فاطمه عليهاالسلام فرمود: چون به در بهشت مى رسى، دوازده هزار حوريه با تو ملاقات مى كنند و به استقبالت مى آيند (كه قبل از تو به استقبال هيچ كسى نيامده و بعد از تو نيز به استقبال احدى نخواهند رفت) در حالى كه در دستشان حرابى [جنگ افزارى مانند نيزه.] از نور است، و بر اسبهايى از نور كه مزين به طلاى زرد و ياقوت هستند، و افسارشان از لولو تازه است، و روى هر اسبى روكشى از سندس بافته شده است- سوار هستند، چون داخل بهشت مى شوى، بهشتيان را بشارت مى دهند و براى شيعيانت سفره هايى از گوهر بر پايه هايى از نور نهاده شده و ايشان از آن عذاها مى خورند، در حالى كه مردم هنوز محاسبه مى شوند، و ايشان پيوسته در خوش گذرانى و دلبخواه خويش هستند.

هنگامى كه اولياى خدا در بهشت مستقر مى گردند، حضرت آدم عليه السلام و ساير پيامبران عليهم السلام به ديدنت مى آيند. و در باطن بهشت فردوس دو لولو از يك ريشه، يكى سپيد و ديگرى زرد است كه در ميان آن دو، قصرها و خانه هايى است، و در هر قصر، هفتاد هزار خانه است. لولو سپيد، منازل ما و شيعيانمان، و لولو زرد منازل ابراهيم و آل ابراهيم (صلوات الله عليهم اجمعين) مى باشد. [بحارالانوار، ج 43، ص 227، از روايت 13- ابتداى اين روايت در فصل 29 روايت 1 گذشت.]

بيان:

دو روايت مذكور در اين فصل نيز اشاره به منزلت والاى فاطمه اطهر عليهاالسلام دارد. و معانى بلندى در آن دو است. هر چند تعابيرش متناسب با عالم طبيعت است تا براى همه قابل فهم باشد، ولى عمق آنها تنها براى اهلش، در حد كمالى كه دارند، قابل درك است.

به طور خلاصه، مى توان گفت: بنابر نص كتاب و سنت، خداوند با همه موجودات است و در اين عالم و عوالم ديگر از موجودات جدا نيست، و كمالات و اسما و صفات او نيز بى 