 اند.
1 - صحيح بخارى ، ج 6 ص 29
2 - تفسير طبرى ، ج 25 ص 14 و 15
3 - مستدرك حاكم ، ج 3 ص 172
4 - تفسير كشاف ، ج 3 ص 402
5 - مقتل الحسين ، ج 1 ص 1 و 75
6 - جامع الاصول ، ج 2 ص 415
7 - تفسير فخر رازى ، ج 27 ص 166
8 - العمده ، ص 23، به نقل از مسند احمد، تفسير ثعلبى و ابوالديلم
9 - مطالب السؤ ول ، ص 8، به نقل از ثعلبى و واحدى در اسباب النزول
10 - تفسير بيضاوى (683 ه )، ج 4 ص 123
11 - ذخائرالعقبى (694 ه )، ص 25
12 - تفسير نسفى (701 ه )، ص 95
13 - فرائدالسمطين ، حموينى (723 ه )، به نقل كفاية الخصام
14 - كفاية الخصام ، ص 396
15 - البحر المحيط: ابوحيان (754 ه ) ج 7 ص 516
16 - تفسير ابن كثير (774 ه )، ج 4 ص 112، به چند طريق
17 - مجمع الزوائد، ج 9 ص 168، به چند طريق
18 - تفسير تبصير الرحمن : علاءالدين مهايى (835 ه )، ج 2 ص 247
19 - الكاف الشاف ، ص 145
20 - الفصول المهمة ، ص 11
21 - الدرالمنثور، ج 6 ص 7،
از ابن منذر نيشابورى (310 ه )
و ابن ابى حاتم رازى (327 ه )
و طبرانى (360 ه )
و ابن مردويه اصفهانى (352 ه )
و ابن جرير طبرى (310 ه )
و ابونعيم اصفهانى (430 ه )
و ديلمى ، ابن شيرويه (509 ه )
و مجاهد مخزومى (104 ه )
22 - الاكليل : سيوطى ، ص 190،
از صحيح مسلم (260 ه )
و ترمذى (276 ه )
و نسائى (303 ه )
و ابن ابى حاتم
و ابن الانبارى (328 ه ) فى المصاحف
و بيهقى (458 ه ) فى شعب الايمان
و بخارى (256 ه )
و ابن عدى جرجانى (364 ه )
و طبرانى (360 ه )
و ابن حبان بستى (354 ه )
و حاكم نيشابورى (405 ه )
و خطيب بغدادى (364 ه )
23 - احياءالميت ، ص 110
24 - حبيب السير: خواندمير (942 ه )، ص 11
25 - صواعق ، ص 101، به نقل از ابوالشيخ و بزاز بصرى (292 ه ) و احمد بن حنبل و غير او
26 - سراج المنير: خطيب شربيانى (977 ه )، ج 3 ص 463
27 - العلماء الدولة العثمانية ، البركوى (981 ه )، ص 402
28 - مناقب مرتضوى : كشفى ترمذى ، ص 49
29 - اتحاف الاشراف ، ص 5
30 - شرح المقاصد، ج 2 ص 219
31 - مواهب اللدنية : قسطلانى ، ج 7 ص 3 و 123
32 - تفسير نيشابورى ، ج 25 ص 31
33 - ينابيع المودة ، به نقل از: المعجم الكبير تاءليف طبرانى (360 ه )، تفسير ابن ابى حاتم ، فلك النجاة و تفسير وسيط واحدى (468 ه )
حلية الاولياء تاءليف ابونعيم اصفهانى (430 ه )
نظم دررالسمطين تاءليف زرندى حنفى (750 ه )
در صفحه هاى 192 و 206
34 - شواهدالتنزيل ، ج 1 ص 110، به اسناد متعدد
35 - شواهدالتنزيل ، ج 2 ص 42 و 140
36 - نورالمشتعل ، ص 207
37 - عيون الاخبار فى مناقب الاخيار، ص 39
برخى از مصادر شيعه
1 - بحارالانوار، ج 2 ص 173
2 - بحارالانوار، ج 23 ص 250
3 - بحارالانوار، ج 23 ص 257
4 - بحارالانوار، ج 24 ص 317
5 - بحارالانوار، ج 24 ص 41
6 - بحارالانوار، ج 24 ص 44
7 - بحارالانوار، ج 24 ص 84 و 85
8 - بحارالانوار، ج 26 ص 252
9 - بحارالانوار، ج 91 و 101 و 170 و 193
10 - بحارالانوار، ج 65 ص 101
11 - تاءويل الايات الظاهرة ، ج 2 ص 544 - 549
12 - تفسير على بن ابراهيم قمى ، ج 2 ص 278
13 - برهان ، ج 4 ص 120 ح 1، از كافى
14 - برهان ، ج 4 ص 121 ح 2، از كافى
15 - برهان ، ج 4 ص 122 ح 3، از قرب الاسناد
16 - برهان ، ج 4 ص 122 ح 4، از آن
17 - برهان ، ج 4 ص 122 ح 7، از بصائرالدرجات سعد بن عبدالله
18 - برهان ، ج 4 ص 122 ح 9، از عيون الاخبار و ساير كتابهاى او
19 - برهان ، ج 4 ص 123 ح 13، از محاسن
20 - برهان ، ج 4 ص 124 ح 14، از قرب الاسناد
21 - برهان ، ج 4 ص 124 ح ذيل ح 14، از اختصاص
22 - برهان ، ج 4 ص 125 شماره 16، از امالى شيخ طوسى
23 - برهان ، ج 4 ص 125 شماره 17، از مجمع البيان
24 - برهان ، ج 4 ص 125 شماره هاى 18 - 22، از مجمع البيان
25 - تفسير برهان ، ج 14 ص 125 - 126، از:
- مسند احمد بن حنبل (240 ه )
- صحيح بخارى (256 ه )
- تفسير ثعالبى نيشابورى (429 ه )
- صحيح مسلم (261 ه )
- تفسير ثعلبى (427 ه )
- از مقاتل بن سليمان بلخى (150 ه )
- از كعبى نسابه (146 ه )
- از ابوالفرج اصفهانى در مقاتل الطالبيين - كه سيدهاشم بحرانى او را سنى مى داند
26 - مجمع البيان ، ج 9 ص 28 و 29
27 - بحارالانوار، ج 23 ص 230 و 231 و 252
28 - بحارالانوار، ج 2 ص 160
29 - بصائرالدرجات كبرى ، ص 491
30 - مختصر البصائر، ص 72
31 - كافى ، ج 1 ص 391
32 - كافى ، ج 8 ص 379
33 - بحارالانوار، ج 23 ص 100
34 - بحارالانوار، ج 23 ص 171
35 - بحارالانوار، ج 23 ص 228
36 - بحارالانوار، ج 23 ص 230 و 231
37 - بحارالانوار، ج 23 ص 232
38 - بحارالانوار، ج 23 ص 236
39 - بحارالانوار، ج 23 ص 237
40 - بحارالانوار، ج 23 ص 238
41 - بحارالانوار، ج 23 ص 239 و 240
42 - بحارالانوار، ج 23 ص 241
43 - بحارالانوار، ج 23 ص 242
44 - بحارالانوار، ج 23 ص 244
45 - بحارالانوار، ج 23 ص 246
46 - بحارالانوار، ج 23 ص 247 و 248
47 - بحارالانوار، ج 23 ص 248
48 - بحارالانوار، ج 23 ص 249
49 - بحارالانوار، ج 23 ص 250 و 251
50 - بحارالانوار، ج 23 ص 251
51 - بحارالانوار، ج 23 ص 252
52 - بحارالانوار، ج 23 ص 228
53 - بحارالانوار، ج 25 ص 225
54 - بحارالانوار، ج 25 ص 226
55 - بحارالانوار، ج 25 ص 227
56 - بحارالانوار، ج 25 ص 228
57 - بحارالانوار، ج 25 230
58 - بحارالانوار، ج 36 ص 117
59 - بحارالانوار، ج 36 ص 119
60 - بحارالانوار، ج 36 ص 121
61 - بحارالانوار، ج 36 ص 166
62 - بحارالانوار، ج 36 ص 179
63 - بحارالانوار، ج 36 ص 180
64 - بحارالانوار، ج 37 ص 65
65 - بحارالانوار، ج 37 ص 100
66 - بحارالانوار، ج 43 ص 290
67 - بحارالانوار ج 43 ص 362
و... .موضوع نهم
اشتراك حضرت صديقه سلام الله عليهاست با اميرالمؤ منين (ع ) و يازده فرزند معصومش ، در محدث بودن (شنيدن حديث فرشتگان ).
منصبهاى الهى سه قسم است : نبوت - رسالت - و امامت (كه محدث بودن ، يكى از شئون آن است ).
دانشمندان شيعه و سنى همگى قائل به اين مطلب معتقد به صاحب اين منصب هستند كه بعد از پيامبر اكرم (ص ) يقينا بشرى ((محدث ))، الهام گيرنده ، و گوش فرا دهنده به حديث فرشتگان ، بايد وجود داشته باشد، انسانى كه تمام گفتار و كردارش مطابق با فرامين الهى و مورد تصديق تصويب خدائى است .
هم صحبت و همراز چنين فردى ، آن فرشته اى است كه واسطه فيض از جانب خداست و شخص محدث آنچه دستور مى گيرد، با كمال فرمان پذيرى ، به آنها عمل مى كند، و اعتقاد ما شيعيان اين است كه ائمه اطهار(ع ) همگى محدث مى باشند.
دانشمندان سنى نيز قائلند بر اين كه بعد از پيامبر اكرم (ص ) بشرى ((محدث )) بايد وجود داشته باشد تا فرشتگان به او حديث گويند، و از جانب خداى تعالى راههاى حق و باطل را به او نشان دهند، با اين تفاوت كه علماء عامه مى گويند: كسى را كه هم صحبت فرشتگان (محدث ) بعد از رسول خداست خود پيامبر اكرم (ص ) معين فرموده است و آن شخص ((عمر)) است !.
ليكن ما شيعيان معتقديم كه آن شخص ((محدث )) بعد از پيغمبر(ص ) وجود مقدس على سلام الله عليه است .
در اينجا چند روايت از كتب اهل سنت كه در آنها به كلمه ((محدث )) اشاره شده است ذكر مى كنيم .
((بخارى )) در ((صحيحش )) در مناقب ((عمربن الخطاب )) مى گويد:
((قال النبى (صلى الله عليه وآله ) لقد كان فى من كان قبلكم من بنى اسرائيل رجال يكلمون من غير ان انبياء فان يكن من امتى منهم احد فعمر.))
((پيامبر اكرم (ص ) فرمود: در دوران قبل از اسلام مردانى از بنى اسرائيل ((محدث )) بوده اند، بدون اينكه از انبيا باشند، و از امت من ((عمر)) محدث مى باشد)). ((مسلم )) در ((صحيحش ))در فضائل ((عمر)) ، تقريبا با همين مفهوم ، از رسول خدا(ص ) چنين روايت مى كند:
((قد كان فى الامم قبلكم محدثون ، فان يكن فى امتى منهم احد فان عمر بن الخطاب منهم ))
موضوع ((محدث )) بودن يك مسئله اسلامى است نه مذهبى ، زيرا فريقين (شيعه و سنى ) در اين مطلب هم راى و هم سخ