يکي از زمينه‌هايي که در تمدن اسلامي پيوند ناگسستني با فرهنگ وقف دارد تأسيس بيمارستان و اختصاص موقوفات فراوان جهت اداره آن مي‌باشد. اين امر از همان آغازين روزهاي آشنايي مسلمانان با علم پزشکي و به تبع آن رشد مراکز درماني آغاز شد و تاکنون ادامه دارد، به گونه‌اي که بيمارستان‌هاي زيادي در جاي جاي سرزمين‌هاي اسلامي با به‌کارگيري اين فرهنگ احداث گرديد. در ايران و به‌ويژه اصفهان همزمان با اوج‌گيري رشد علوم پزشکي و نياز جامعه به آن در دوره‌هاي گوناگون به ويژه در دوره معاصر، بيمارستان‌هايي به‌وجود آمد که يا موقوفه بودند و يا با استفاده از موقوفات اداره مي‌شدند. در این مقاله با استفاده از منابع کتابخانه‌ای و مطالعه میدانی به بررسی چگونگی کارکرد این فرهنگ در رشد و گسترش بیمارستان‌های اصفهان پرداخته‌ایم.