رباعیــات و غزلیـات دل آوای

تقدیــم به آنان که رمــز و راز زیبــای عاشق شدن و عشــق را ، جز در ذرات ذات

 یگانــــۀ حــــق

نمی یابنــد

 

 

خـــدا

تنها روزنۀ امیدی است که هیچگاه بسته نمی شود . . .

تنها کسیست که با دهان بسته هم می توان صدایش کرد . . .

با پای شکسته هم می توان سراغش رفت . . .

با چشمانی نابینا هم می توان او را دید . . .

تنها خریدار دلهای شکسته است . . .

تنها کسیست که وقتی همه رفتند ، می ماند . . .

وقتی همه پشت کردند ، آغوش می گشاید . . .

وقتی همه تنهایت گذاشتند ، محرمت می شود . . .

و تنها سلطانیست که وجودش با بخشیدن آرام می گیرد نه با تنبیه . . .

 

 

 

بی دلیل عاشقی نتوان

دلیلِ عاشقی را هم ، تدبیر و تفسیر نتوان

عشق یعنی همین

و غایتِ عشق بی بدیل یعنی خدا




نظـرات شمـا

حضـرت دوسـت

آنكه خوانمش نيست بجز حضرت دوست

دنيا به جمــــال حضــرت دوست نكوست

گــر شــود جــداي استخوانـــم از پوسـت

گر خاك شــوم ذره شــوم جلـــوۀ اوسـت

 

 

گفتم عاشقی چیست ، بگو، معنا کن

گفتی ره کــوی دوســت را پیدا کن

گفتم ز رمــوز حـــق دلــم شیدا کن

گفتی کــه بخـود آی و دلت بینـا کن

 

 

دل خاکِ ره کــوی تو ای هستی دل

ای ساقی ، ساغـر ، باده ، مستی دل

من خاک نشینــم و تو افلاک نشیـــن

درکِ تو بمانـــــد به زبردستـــی دل

 

 

با چشـم دلم تو را نظـر دوختمی

در محضر تـو حقیقـت آموختمی

از شمـع وجــود تو برافروختمی

پروازکنان رقص کنان سوختمی

 

 

گفتم هوس عشـق تو دارم شب و روز

گفتـی کـه ز پروانــه دلان رقص آموز

گفتم تب عشق توست گرمـــای تمــوز

گفتی که چو عاشقی درین عشق بسوز

 

 

در کوی تو رندان همه مستند و خراب

جویای تو هستنــــد درین کهنــه کتـاب

تو می دهـــی و من بستانـــم مــی ناب

ساقیـا خوشـا بهر تو هر دم تب و تاب

 

 

ای جان جهان نام تو را خوانـم و بس

هر دم به زبان ذکر تو را رانـم و بس

زین گردش گردونۀ پر هوی و هوس

تنها تب عشق توست در جانــم و بس

 

 

ای دوست توئی قبلۀ جان و دل و تن

تو ورد زبانـــی و نگنجــی به سخـن

جانــم دهــی و جـــان برُبائـی از من

می جویمت ای بارقــۀ عشــق کهــن

 

 

چندانکــــه به چشـــم دل تو را می نگـرم

در می نگـــرم توئـــی رفیــــق سفــــــرم

بی طلعـت روی دوسـت خونیـن جگـــرم

یعنـــی همـــه تو ، توئــی دمادم نظــــرم

 

   

آن نـــور حقیقتــی که افروخــت توئـی

یاری که به دلهـا نظــری دوخت توئی

پروانـــه دلــی که زآتشت سوخـت منم

شمعی که به من سوختن آموخت توئی

 

 

ای آنکه جهان حکایت از حکمـت توست

عشـق تـو به دل رُست از آن روز نخست

دست از دل و دیده و جهـان خواهم شست

هر لحظـه زعشق تو، تو را خواهم جُست

 

 

با حضرت دوست ، دوست می باید بود

با آنکــه دلــش نکوســـت می بایـــد بود

در باطن آیه های حـــق ، عشــق بجوی

دریاب هر آنچــــه اوســـت می باید بود

 

  

مستــم مستــم مســت جمــال رخ دوست

هر چه رسـد از دوست سراسر نيكوست

فكــرم ذكــرم تمــام معطـوف به هوست

نيكـــو نگــري نهايــت جستـن ، اوســت

 

 

جز حضرت دوست ادعائي نكنـم

جز از در دوست من گدائي نكنم

تا حسـن رخ اوست خطائي نكنـم

يك جــو طلـب دلـق ريائي نكنــم

 

 

جانا سبــب جهــــان هستـــي همــه تـــو

آئيـــن مـــي و بـاده پرستــي همـــه تــو

من عبد وعبيد و مـي زن و ميكده جوي

معبــود مـن و مسكــر و مستـي همـه تو

 

 

ايــوان فلك نقــش و نگــاري دارد

هر منظومــه عــزم به كاري دارد

وين خط زمــان روزشماري دارد

بي شك همــه آفريدگــــــاري دارد

 

 

هر دم دل مــن هـــواي كــوي تو كنـد

راضي به رضاي خلق و خوي تو كند

هر جا نگرم عكس تو در قاب وجــود

دل را سببــــي كه جستجـــوي تو كنــد

 

 

از چشم تو بـس چشمۀ عشقست روان

بـس راز بهـــر رشتــه مـوي تو نهان

يك چشـــمۀ چشـم تو مرا عاشق كـرد

ونـدر خــم يك رشتــۀ مويت حيــران

 

 

امــروز همــای بخــت بر شانــۀ کیست

وین شــراب کهنــه پــی پیمـــانۀ کیست

دل بستــۀ زلـف کـــه و دیوانــــۀ کیست

آن کیست که دل می برد و خانۀ کیست

 

 

ويرانــه دلـــم ره به خرابـــات تو جست

جويــاي تو شد قبلـۀ حاجــات تــو جست

در ذرۀ ناچيـــز مباهــــات تـــو جســـت

واقع دو جهان را همه در ذات تو جست

 

 

اي آنكه توئي بنـــاي هستي حقا

بر هر دل بيكسـي نشستــي حقا

عهد و توبه را نيز شكستم ربي

درهاي اميـــد را نبستـــي حـــقا

 

 

مرغـــان هوا قبلـــۀ حاجــــات شدند

يكپارچــه محتــــاج مناجــــات شدند

آنانكــــه بوصـــل تو ببستنـــد دخيل

شيــداي جــــواب احتياجــــات شدنـد

 

 

قلبی که درین قفـس تپیدن دارد

از امر تو فرمـــان شنیدن دارد

آندم که کنی کاسه عمرم لبریـز

یارای دل از جهان بریدن دارد




نظـرات شمـا

جمــــال دوســــت

خواهي زجمال دوست تابنـده شــوی

بايد كــه زاهــل خاك دل كنــده شوی

من را به ضميــر خويش يابنده شوی

وز منيَــت خود برهـــي بنـــده شـوی

 

 

آنان که جمال دوست را می نگـرند

از خانه و خانمان و خواهش گذرند

منصـور دلان را چو سـرِ دار برند

از خاک زبون سـرای افلاک خرند

 

 

از غيب نوشتند بپــاي مـن و تو

وآنگاه سرشتنــد بنــاي من و تو

در گلشن روزگار بذر مـن و تو

كشتند و بهشتند چهـاي من و تو

 

 

گويم بنمـــا رخــي تو گوئـــي پيداست

گويم كه كجا توئي تو گوئي هرجاست

گويم كـــه كجـــا منم تو گوئي دنياست

گويم چه فريباست تو گوئــي روياست

 

 

جانــا به ديـــار تـــو سفـــر خواهــم كرد

در راه سفـــــر بسي خطـــر خواهم كرد

بر جمـــال مــاه تـــو نظـــر خواهـم كرد

زين كار خوشا كه ترك سـر خواهم كرد

 

 

گفتی که رخ یار ، بگفتم همـه تو

گفتی دل اســرار ، بگفتم همه تـو

گفتی که سرِ دار ، بگفتم منصور

 گفتی زچه پنــدار، بگفتم همـه تـو

 

 

روحت به بهشت ناب موعود رسید

داغ هجـــر تو سینــه عشـــاق درید

از تربت پاک تـو گـــل لاله دمیـــد

هرگز نروی زخاطرم ای تو شهید

 

 

منصــور دلان نـوای دل می دانند

در مدرسه عشق تو را می خوانند

تا چوبـــۀ دار ذکـــر تـو می رانند

جان می بازند و جاودان می مانند

 

 

آندم كه به آب و گل سرشتنـــد مرا

در خلقـــت مخلـــوق نوشتنـــد مرا

روحي بدميدند درين قالــب جســـم

در مزرعـــۀ زمانـــه كشتنـــد مرا

 

 

اي آنكه جلاي هــر بهارانـي تو

سرچشمۀ آب چشمــه ساراني تو

فرمانــدۀ ابــر و باد و باراني تو

در شوكت سبز سبزه زاراني تو

 

 

عمر ظاهــرا بي سر و ته يك قدمست

يعنــــي زپـس عالـــم امكــان عدمست

گوريست كه دام صيـد صـد بهرامست

خوابي كه خيــال صد كيـا تاج جمست

 

 

دنيا گــذراي اضطــراب من و تست

آخرت ســوال بي جواب من و تست

آنانكــه بخــاك خفتگــان خاك شدنـــد

خاكسترشان بستر خواب من و تست

 

 

دنيا كه چو كاروانسرايــش خوانند

منزلگه هر پــير و جوانـــش دانند

آينـد و نشيننـد و گذارنـــد و رونـد

دل را به نشيب و به فرازش رانند

 

 

موري ببرد راه سليمان رهي

موري ببرد آه سليمـــان سهي

گوري بفتـد بدام بهــرام گهـي

گوري بستـد دوام بهرام شهي

 

 

يكـــدم به بنـــاي من و تو پـردازنــد

وآنگـــاه بيك آه بـــــرون انـدازنـــــد

اين كوزه گران كه در هنـر اعجازند

از خاك من و تو كوزه ها مي سازند

 

 

ما جمله مسافــران اين خرگاهيــم

در گردش گردونه پري از كاهيم

اين چند صباح قيد و بنـــد جاهيـم

در آخـــر كــار بستـــه يك آهيـــم

 

 

در كارگهـــي زاستخـــوان ساختنم

با خون و رگ و پوست بپرداختنم

افراختنـــم بچـــــرخ و بشناختنــــم

وز گردش گـــردون بدر انداختنـم

 

 

از آمدن و رفتن چار و شش و هشت

دريافتمــي كه چــرخ بيهــوده نگشت

هر آمــده ناتــوان و حيــران بگذشت

هر رفتــه نشاند سبــزه و خاك بدشت

 

 

يكچنـــد بچرخـي نــخ دوكيــــم همه

در ســـوزن خيـــــاط سلوكيــــم همه

زین چرخش بی وقفه چه كوكيم همه

گاه از گــرهي چين و چروكيــم همه

 

 

تاجيسـت كه بر تارك جـم مي نهدش

جاميست جهان نما به جم مي دهدش

هم بر سر تخت سلطنـت مي بـردش

هم زاوج عزت به زميـن مي زندش

 

 

درياب همــي پــرده اســــراري هست

ونــدر پس آن جلـــوۀ پنــــداري هست

در طرح زمين نقطه و پرگاري هست

با آمدگــــان و رفتگــان كــاري هست




نظـرات شمـا

پیک روز و شب

بــر بــام فلك نشستــه خورشيــد طـلا

بر روي زمين اهل زمين در تك و پا

كس مي نتوانســت كــه يابد ز كجـــا

مي آيــد و مي رود نهــايت به كجــا

 

 

پيك روز و شب دهـد پياپي پيغـام

كاين دار فنـا بكــس نمي دارد وام

آمدنـــد و رفتنـــد حريفـــان بنـــام

گفتند چه خوابي چه خيالاتي خـام

 

 

از گلشــن تردیـد چـو گـل بشکفتم

وندر صـدف تجربـه ها در سفتــم

اندوخته هر چه بود یک یک گفتم

از خواب پریــدم و دوباره خفتــم

 

 

من چرا همـــه منــم منــم مي گويــــد

من در من ناچـــيز چـه را مي جويــد

من در خود من از خود من مي رويد

من ما چو شـــود ما دل من مي پويــد

 

 

مي ساخت ظريف كوزه اي كوزه گري

بشنيـــــد به نالــه كـــوزه دارد خبـــري

كــز خاك من امــروز تـو داري هنـري

وز خــاك تــو سازنـــد بفـــردا اثــــري

 

 

صاحبان تاج و تخت كردند جــــلوس

پرويز و قبــاد و خســرو وكيكـاووس

با خاك بناچــــــار شدنـــدي مانـــوس

وز مقربـــان كســـي نيامــد پابــــوس

 

 

اي مرغ سحر بخوان سرودي خوشخـوان

مطـــرب طربــي ســاز بکــام دل و جـان

كايـــن باد صبــا بگـــوش بيـــدي لـرزان

خوانــد كه زهــي چنــد صباحـي مهمــان

 

 

ارّابۀ دهـــر مي زند چــرخ بسي

بي آنكه نمايــد اعتنائــي به كسي

اي شاه و گدا بدان كه حتي نفسي

گردون نزنــد چرخ بكـام مگسي

 

 

آورد بيــك دمــــي بيك آهـــــم بــــرد

آنگونه كه مي خواست مرا راهم برد

زنهــــــار ندانـــم زكجـــا آمــــــده ام

وز دست قضا ره بكجــا خواهــم برد

 

 

در كمند چرخ بي امـــان پيچــش و تاب

بيدار گهــي بصبح و شب خفتــه بخواب

ناخوانده ز رمز و راز اين كهنه كتــاب

مبهوت كه هيهات چه طي گشت سراب

 

 

چندي نابـــوده در صف قافلـه اي

يكچنــد زآمد شــدن خــود يلـه اي

وزپيچ و خم دهر دمي در گله اي

وآندمي كه استـاد شدي در تله اي

 

 

بيحاصـــل كشتـــزار گــــردون تاچنـــد

تاچنـــد بر ايـــن مزرعــــه دون پابـــند

زان پيش كه تخم و تركه ات مي كارنـد

درياب كه محصـــول نكــو مي خواهـند

 

 

يكچنـد شديـــم ساكــــن چـــرخ كبـــود

زان خط و نشانها چه فرازي چه فرود

آهـــي بكشيديـــم و بخفتيــم چــــه زود

صـــوري بدميدنـــد و دگـــر هيچ نبود

 

 

آن باده كـــه آموختــه ی جـــام جمســــت

وآن کاخ كــه آئينـــه ی فخــر عالمســــت

تاج جــم و تخـت جـــم و سلطانـــي جـــم

خوابست و خيالست و سرابست و دمست

 

 

زنهـــار، ديــــار جاودانــــي دگرســـت

هشــدار! بهـــــار زندگانـــي بسرســـت

هشيــار، نگـــــار دلستانــــي خبرســت

مشمـار ، كه كـار چرخ فاني گذرســـت

 

 

سبــزه ای که از خاک عزیــزی روید

ازعاشقـــی وعشــــــق به ما می گوید

تا سبـــزه خــــــاک ما برویـــد روزی

دلــــداری و عاشقـــی دگـــر می جوید




نظـرات شمـا

هم در دل و در دیــده ما هستــی تو

هــــم در دل و در ديــدۀ ما هستــي تو

بنيـــان شـب و روز و مي و مستي تو

سالي پي ســـال و حالتــي در پي حال

همتــي به بخـــت نيــك ما بستـــــي تو

 

 

از خاک زمین سبزه و گل باز دمید

بلبــل بر گـل نشســت و آواز دمیــد

خوش می گذرانید که یک آه و دمید

چنـدی که مجــال دمـی و باز دمیــد

 

 

دل بر عشـــوۀ پيـــرزن دهــر مبنـــد

كــز حيلــه و نيرنگ بســـازد لبخنــد

دلبري كند عروس صد چهره حريف

بنشستـــه بپــاي عقــد دامـــادي چنــد

 

 

براهـــل زميـــن فلك نمي دارد وام

صياد ز صيد خويش كي گردد رام

مرغـــان زرنگ و زبــده ديده ايام

كـــز وسوســـۀ دانــه فتادنـــد بــدام

 

 

از خاك دميديم و سپـس خاك شويــم

از صحنۀ روزگـــار هم پاك شويــم

خشت ما بنوبت سر خشـت رفتگـان

چيننــد و بنـــاي كـــاخ افلاك شويـم

 

 

دست كرمي بهست از بازوي زور

آزاده دلي بهست از كبـر و غـرور

بهرام شهـي بشوق صيـدي پي گور

موري پي بهـرام شهي در ته گــور

 

 

كاهي و گلي كه چين ديواري بود

خاكش دل خون عاشق زاري بود

كاهش همه گلهــاي گلستانــي بود

آبش سبب تشنه لبــي جــاري بود

 

 

نادر به فراخ ملك خود دل مي باخــت

بهرام بشوق صيد گــوران مي تاخــت

جمشيــد به تاج و تخت خود مي باليــد

وآن تير اجـــل شكــار يك يك پرداخت




نظـرات شمـا

کمند چرخ

در بنــد و کمند چـــرخ بنــدی ، بنـدی

گه به حال خود زار و گهی می خندی

با دلخوشکی خوشا که دلخــوش چندی

خوش خوش عاقبت بار سفــر بربنـدی

 

 

گــرگ اجلـــی یکــایک از گلّــه برد

وین گلّه نگر سرخوش و آسوده چرد

نی شبان در اندیشـــه که گلّـــه شمرد

نی چوب زنـــد گــرگ امانـــش ببرد

 

 

عمــرم ز فــراز و شیـــب دنیــا سپـــری

روح از تن و جان رفت بسان رهگذری

دانی کـه چــه شـد ماحصــل آمــد و شــد

جسمــم شده خـاک کــوزۀ کــوزه گــری

 

 

تا شبان دهــر عمـر را هی هی کرد

در چراگــه عمـرم گذرانی طی کرد

زنهـــار ندانـم که قضـــای روزگــار

کی زاد مرا زخاک و خاکم کی کرد

 

 

قومی به گمـان که کافــرستیم همه

قومی به یقین که جمله مستیم همه

ما مســـت مـــی جـــام الستیم همه

ما را چه گنـه که می پرستیم همه

 

 

از دســت اجــل فتــاد پیمــانۀ عمر

بشکست و بریخت می جانانۀ عمر

گفتم به کجــا آمده ام گفت مپــرس

دنیا گذرانــی ست به میخــانۀ عمر

 

 

صد بار گـرَم بمیـــرم و زنـده شوم

صد بار بشــوق روی تو بنـده شوم

هربار شوم زنده بهر مسلک و دین

با ذکــــر تو دمبــدم فروزنــده شوم

 

 

تا چشـــم بهـــم زنـــی بهــــاری گذرد

بنگــــر که چگونـــه روزگـاری گذرد

امروز زمان اگر چه نقش من و تست

فــــردای زمــان نقـش نگـــاری گذرد

 

 

چون هیچ بدم ز خاک بنیانم کرد

سرکشـی بدم مطیــع فرمانم کرد

بیدلـی بدم هم دل و هم جانم کرد

گنجینــه شـدم بخــاک پنهانم کرد




نظـرات شمـا

گوهر یکدانه دوست

گفتم چه دهی ؟ گفت تو را صبر و ثبات

گفتم چه دهـم ؟ گفت قســم شـــــاخ نبات

گفتـم بشـــوم ؟ گفت شــوی دار حیـــات

گفتــم بــروم ؟ گفــت روی دار ممـــات

 

 

جان پیشکـــش جمــال جانانۀ دوسـت

دل در طلب گوهــر یکـــدانۀ دوسـت

بار من گناهیســت که دارم بر دوش

کار من گدائیســت در خانـــۀ دوست

 

 

گوینــد بهشــت به بهـائی ندهنــد

تاج کبــریائــی به قبائــی ندهنــد

ار بهانه ای هست که مقبول افتد

آنــرا به هــزار دلـربائـی ندهنــد

 

 

دانـی که چــه ای ای فلک چرخنده ؟

آلودنـــــــی و سودنـــــی و ترفنـــــده

تونیـــز که ای ، ای بشــر ارزنـــده؟

آوردنـــی و بردنــــــی و پرسنــــــده

 

 

از قافلــه چنـــد کاروانیســت بجــــای

ازاهل قبــــور نـه نشانیســـــت بجـای

باغبــان دهرست و جهانیسـت بجــای

وز ما تل خاک و استخوانیسـت بجای

 

 

ویرانـه عمارتــی بدیـــدم در شـــوش

کآن درگـــه اردشیــر می بودی دوش

آن کاخ چو کوخیست و جولنگه موش

شـه نیــز بخاک خفتــه آرام و خموش

 

 

این گنبـــد فرســـودۀ مینــــا بنگر

گــرد گنبــدش هــزار سـودا بنگر

گر لب به سخن باز کند می گوید

هر آمده بوده رفتــه رســـوا بنگر

 

 

در بیخبری بگشت عمری سپری

طی شد گذر عمر چه با دربدری

در لحظۀ مرگ هاتف غیبی گفت

رفتی ز جهان و باز هم بیخبری

 

 

گویند به حشر دوزخی هست و بهشت

آنجــا همه غربال بد و نیک سرشـــت

در دار مَمات هـــر کســی آنی هِشــت

کـــز دار حیــات بسبب آنـــرا کِشـــت

 

 

گردونه هم عزت دهد و خوار کند

گــه دل بنــوازد و گــه آزار کنـــد

بازیچــۀ خنـدان لـب خـود زار کند

بازیگــر دون بازی بسیـــــار کنــد

 

 

در کـوی خرابات خریــدار می ایم

می باز و قدح باز زبنیان و پی ایم

مجذوب مه تیـر و سرانجام دی ایم

در دام اجـــل نیــز ندانیـــم کی ایم

 

 

مي نوش كه چون شراب گلگون باشي

زان پيش كزيــن دايــره بيــرون باشي

در مستــي و راستـي گـر افزون باشي

بــه زآنكــه پي ثـــروت قارون باشــي

 

 

پرکــن قــدح بــاده زجامــم مخمـــــور

دل را برهان ز عالــم پر شـر و شـور

کاین دام اجل که در کمینست و صبور

کرده ست کــرور کــرور بهـرام بگور

 

 

انگـور بدیــم و در دل خــم شده ایم

در شهد شراب خویشتن گم شده ایم

زان آتـش عشــق سالهــا جوشیدیــم

کاین سان می مستانه مردم شده ایم

 

 

بس آب و لعــاب و خاک و دســت استـــاد

کــــوزه ها بداد و عمـــــر استــــاد ســـتاد

تا خواست شرابــی چشد از کــوزۀ خویش

از دســت اجــل کـــوزۀ عمـــرش افتـــــاد

 

 

با پیچ و خمی چرخ بچرخ فلکی

وز رنگ و لعابـی دلکی قلقلکی

صیـاد یکـی دانـه یکی دام یکـی

امیال بلنـد و عمـر کوتاه ، زکی

 

 

سالک پی طی باشد و می زن پی می

مجنون پی لی باشد و خســرو پی کی

شاهی پی ری باشد و چوپان پی هی

آذر پــی دی باشد و پــی در پــی پی

 

 

در ساغــر چشــم تو می مستی هست

در مدار عشـــق تو مرا هستـی هست

زنهــــــار بیک پلک زدن می گـــذرد

عمری که در آن بلندی و پستی هست

 

 

خوش باش درین سپنج و می زن لبخند

با اهــل دلــی خوشـــــا دلــی را پیونــد

وآنگاه کــزیــن گـاه غمــان در گـــذری

پرسی که فلانی دل خوش سیری چند؟

 

 

ایــن چــرخ کــه آوردگــــه ایــام است

پیوستـه گذارنــدۀ صبــح و شــام است

دانی که چه مفهـوم درین پیغام است ؟

یعنی که سرای صید صـد بهرام است

 

 

مستیـــم گهـــی گهـــی خماریم همه

گـــه پیـــاده ایم و گــه سواریم همه

دانی که بدهر در چه کاریـم همه ؟

گه پــی شکار و گـــه شکاریم همه

 

 

عشق باغبان را تو چه می پنداری

بی زحمـت او ثمـــر نیایــد بــاری

تا شاخه بجـــان آید و آرد یک گل

بایست کشیــد محنـت صــد خاری

 

 

ابـری بگریست سبـــزه ها آختــه شد

بلبــل چه خوش عاشقانـه دلباخته شد

از نغمـــۀ بلبــل و صفـــای تـن گــل

اسباب جلای جسم و جان ساخته شد

 

 

در زمانه بنیــاد شـدی خواه نخــواه

معرفت بیامـوز به از مکنت و جـاه

بار محنت خویـش به از منّتِ خلـق

نان خشک درویش به از سفرۀ شاه

 

 

از قطرۀ آلوده به هوی و هوسی

آمدند و حیرت زده رفتنـــد بسـی

با علــم وفـــور خاکیانـــی قفسی

از کار جهان نشد خبـردار کسی

 

 

چون چرخ به زرق و برق آراستنیست

پنداشتمــی هـوی و هـوس خواستنیست

زین عمــر کــه ماهیــت آن کاستنیست

دریافتمـــــی نشســــت و برخاستنیست




نظـرات شمـا

افسانه عشق

مائیم چو صید و دهر چون صیادست

از وسوســــۀ طعمــه دل ما شاد است

چنــدی میرنـــد و چنــد اسیرنـــد بدام

دامــی که ز روز ازلـــی بنیـــاد است

 

 

یک پا ز پی هوای دنیا تک و دو

پای دگــرم مانده بـه آخــرت گرو

خوف آخــرت ریخـت تب دنیا را

گفتنــد سپـس بیا و بگــذار و بـرو

 

 

دنیــا گــذری همچــو سرابست رفیق

بین توسن عمر خوش رکابست رفیق

از تاب و تب شباب گـــــر پس مانی

ایام خوشـــت نقـــش برآبســـت رفیق

 

 

یکچند دل آوای خوشـا دل مسرور

کز ساز دهل ندا رســد از ره دور

کاین قافله رفت و باز آیند و روند

کیکاوس و کیقباد و کیخسرو بگور

 

 

برخیــز و دل آوای می ســاده بیار

کاین دم دم ماست دم غنیمت بشمار

لختــی که لجامــی نبود آخـــر کــار

گردونه زند چــرخ یکی یا که هزار

 

 

در گردش گــوي گّــرد هي گــرد و بگـرد

رخ سرخ و سپيد و لاله گون ميكن و زرد

مي نــوش درين سپنجـــي محنـــت و درد

خوش باش كـــزين گـــوي گــذر بايد كرد

 

 

دستی بده بر دسـت که دست آید دوست

بار دست دوست دست گیـری نیکوست

هر چند زمانــه با تو و دوست عدوست

می نوش برِ دوست چو باده به سبوست

 

 

بلبل بنـــواز نغمـــه ای خوش آهنگ

مطرب شرر انداز بجان نی و چنگ

جایز نبـــود سپنجـــی عمـــر درنگ

یکـدم بده ساقیــا شرابـی گلـــــرنگ

 

 

از عالــم امکـــان بــه عــــدم راهــی نیست

از هست به نیسـت جــز بیک آهــی نیســت

می نوش چو هست ، گر نه گه گاهی نیست

خوش باش خوشی در دل هر شاهـی نیست

 

 

نقــاش کشد نقـــــش مرا پر تب و تاب

عاقبت من وعشق و هوس نقش بر آب

خاکـــی که به داریوش پوشـــانده نقاب

گویـــد کورش تو نیـــز آســوده بخواب

 

 

نقش رستمي ، نقش و نشان مي بينـم

آرامگــــــه شهنشهـــــان مي بينـــــم

در اين برهوت كركس آساي سكـوت

بس گــرد شهــان تارك آن مي بينــم

  

 

ابريـــق مــي ما برســان اي ساقي

بگشــا در عيـش جاودان اي ساقـي

كاين مي به هزار دلستان اي ساقي

ارزد و دهــد هـزار جان اي ساقي

 

 

اين چـرخ كه بر ما شدگان دل نسپرد

با هــزار شعبـــده برون خواهـد بـرد

خوش آنكه حساب عمر هرگز نشمرد

پيش آر پيالـــه را كه مي بايــد خورد

 

 

پیوسته بدان خوشم که می می نوشم

وز تاک بعــاریت لبــاســـی پوشـــم

ساقی چو نهــی کوزه می بر دوشـم

فردوس به یک پیالـــه می بفروشــم

 

 

بر خطــــه جولنگـــه محمـــود و ایاز

بنگـــر که ز خاکشـــان برستست پیاز

سبزینــــه خطـــی ناز به از بنـــده آز

کاین خاک من و تو ما نمی گردد باز

 

 

زان باده که نیست در ضمیرش ضرری

مستانه شــو زان پیش کزیـــن ره گذری

جمشیـــد ز کنــه کـــوزه می گویـــد دی

خاکـــم شده دســــت مایــۀ کـــوزه گری

 

 

شاهان کیان خسرو و کاووس و قباد

هرگــز نرسیدند به مقصـــود و مراد

خفتنــد بخــاک و جملـه رفتنـــد ز یاد

گـــردون بوفـــور خاندان داد ببــــــاد

 

 

مطربا بزن بربط و تار و نــی و چنگ

در جوار مه گلــی بغایت شــخ و شنگ

کاین دم چه خوشا مست شرابی گلرنگ

گر چرخ نظـــر تنگ نباشد ســر جنگ

 

 

رفتیم یکان یکان به یک انجمنـی

گقتیــم و شنیدیــم یکایک سخنـی

دانی که چه شد عاقبت ما و منی

شستیــم دل و دیده ز دنیــای دنی

 

 

ای بـزک نمیــر تا بهــاری برســد

تا کمبــــزه با تازه خیــاری برســد

ما که ره نبردیــم به منزلگــه دهـر

شاید که پس از ما به نگاری برسد

 

 

از کار فلک نه تو خبـر داری و من

با دست قضا نه تو به پیکاری و من

مـی نوشــم و عاقبت میندیشـــم هیچ

چون می دانـم که پوچ پنداری و من

 

 

بازست هنـــوز در میخانۀ عشق

ساقی برســان باده زپیمانۀ عشق

کز کوزه شراب کهنـه نجوا دارد

بر باده زنان بخواند افسانۀ عشق

 

 

ای لطف تـو شاخــۀ گل نسترنـــی

بی روی تو بی لطف شود انجمنی

تو ای همه خوبی چه نویسـم از تو

این را تو بدان همیشه در قلب منی

 

 

بر زخم دل ریش دمــی مرهم زن

وز پوچی دهــر دون دمادم دم زن

می نوش و معادلات را بر هم زن

می بوی گل اندامی و چانه کم زن

 

 

گه گاه خوشا که گاه مـی خوردن باد

هر شامگــــه و پگـاه مشمــــردن باد

گردون من و تو ز بهر فرسودن زاد

مستی چه خوشــا چه گاه افسردن باد

 

 

گر نیست بباشم نه مگر هست توام

گر هست توام مگر نه پابست توام

ای چرخـــۀ دلربای پر کینــۀ پست

با اگــر مگـــر چه آلتِ دسـت توام

 

 

زان می که سرور زندگانیست بنوش

شور مستـی و شهــد جوانیست بنوش

غافل مشو از طبیعت چرخ که چـرخ

بر هــم زن عیش جاودانیســت بنوش




نظـرات شمـا

رخ یار

عمـری کـه گـذار مـه عیّار گزیدیــم

جـز نقــش دل آرای رخ یار ندیدیــم

از جملـــۀ آیات گهـــربار سمائــــی

نغــزِ سخــن از دولت بیدار شنیدیــم

بـر قبلـه گـه یار همه سجـده نهادیــم

خاضع همـه تا کعبـۀ دلدار رسیدیــم

آب زَمی از چشمۀ حق نوش نمودیم

وز دیو و ددِ خاطی و مکار رهیدیـم

آز و طمـعِ چــرخِ زبون را نخریدیم

ما پـردۀ حُجبــی بـرِ پنـدار کشیدیـــم

قاضـی بنمودیـم کلاه خــردِ خویــش

تا رشتـــۀ اوهـــام ز افکــار بریدیــم

ما شاخـه بر افراشتــۀ دولتِ عشقیــم

پُــربار درختیـــم کـه از بار خمیدیــم

صافی شو مصاف حرم یار دل آوای

دریاب چـرا بی حد و مقدار مریدیــم




نظـرات شمـا

راز و نیاز

ای موذّن نغمــــه ی حــــق ساز کـن

بنــــــده ای را با ملک دمســـاز کــن

دل فـــراخ از جلـــوه های راز کـــن

تا بگـــــویــم مــرغ دل پرواز کــــن

 

قبلـــه گاه عشـــق و اعجــــاز نمـــاز

با خــــدای خویشتــــن راز و نیـــــاز

خلـــــوتـــــی با دلستــــانِ دلنــــــواز

اشتیاقــی را چنیــــــن ابــــراز کـــن

 

دم به دم در محفــــل دلــــدار شـــــــو

فارغ از خود شـو همــه پنـــــدار شـو

کعبـه ی دل جوی و بس سرشــار شو

ذکـر حق را خوش طنیـــن انداز کــن

 

میشــوی آندم مُشّـرف کـــوی دوست

دل سراســــر محــو روی ماه اوست

ای که فکرت نیک و ایمانت نکوست

قفــل در بازســـت در را باز کـــــن

 

در طواف شمــــع جــان پروانــه بین

عاشقـــــی را در دلـی ویرانـــه بیــن

جان به جان تسلیـــم در جانانــه بیــن

پیلــه شـو ، پروانـه شــو ، پرواز کن

 

 سبک شعر : بحر طویل




نظـرات شمـا

راهی به بزم ساقی

راهی به بزم ساقــی ، ساغــر به گل نشانــدن

ساقــی بتاب جامی ، خوش از تو مـی ستاندن

مطرب ز تار خوشخوان ، درده نوای کوکــی

خیرســت عاشقـان را ، در بزم خـود کشانـدن

میخانـــه مست خواهد ، جــامی السـت خواهـد

جان را بکف نهـــادن ، مستانـــه جان فشاندن

بهتـــر نباشـــد اینکـــه ، از عـــاقلان گریــزم

دیوانــــه بودنـم بـه ، از خویش خــود رهاندن

نالایقــــان نداننـــد ، اســـــرار مــــی پرستــی

این قـــوم را ببایـــد ، بیــرون زخطــه رانـدن

عشق و طریقت آموز، کاین رمز و راز مستی

راهی نرفتـــه رفتن ، خطــی نخوانده خوانـدن

طـی کـــن طریق مستی ، در کارگاه هستــــی

کاین مرغ جلــد دل را ، لایـــق بـود پرانـــدن

جـــانا مریـــد آنــــــم ، کاحـــوال دل بجویـــد

دل را بشویــد از مــی ، مرهـــم بدل رسـاندن

در گیر و دار دنیای ، ساقی تو راست مــاوای

مستانــــه شـــو دل آوای ، تنگست وقـت ماندن




نظـرات شمـا

نوروز

می رسد نغمــۀ جان بخشِ دل انگیـز بگـوش

مطربا سـاز و نوایت دل و جان برده زهوش

باد نوروز ، تب عشــق ، طــرب افـزون باد

استرِ عمر نگــر چنـد صباحی ست چمـــوش

سبــزه،گـل،مطـرب،مــی،مستـــی،دیدار نگار

خوش گذار عمر سپنـج و پی اغیــار مکـوش

باورِ عقـــلِ سلیــم اسـت کــه عاشــق زیــوی

ور نه بی عشق نیابی دل پر جوش و خروش

عاشقــا موسم عیــد است و طـرب هلهلــه کن

ساقیـــا بادۀ گلـــرنگ بــه گلـــــرخ بفـــروش

عیــشِ عشّــاق مگوئیـــد بــه حرمت شکنـــان

کــه زِهــر هیــچ بسـازنـــد هزاران پاپــــوش

گـر نجوینــد ره عشــق دریــن بــزم و سرور

به کــه زین دایـره بیرون بنشیننــد و خمــوش

دو ســه کـام از لـب پیمانــه دل آوای بجـــوی

که اجـــل کام بسـی بـرده به گورستــان دوش




نظـرات شمـا

رهسپار کوی دوست

رهسپــارم رهسپــار كــــوي دوســت

قبلــه گـاه عاشقـان حقــا كـه اوســت

جانسپـــارم جانسپـــار راه عشــــــق

جــان فــداي قامــت رعنــاي دوسـت

عشقبـازي راه ورسـم عاشقـي ســت

روي بنمــايـــد همــانـــــم آرزوســت

همچــو مجنون مي رســم حـد جنـون

تا بيابم ليلي ام خوش خلق و خوست

نيسـت جــاي ناكســان در بـزم شمـع

عهــد پروانــه طلــب كــآن آبروسـت

دوست را در بزم مستــان جستــه ام

ديدمش ساقي وي و مي در سبوست

شور مـــي پرسيـدم از بـاده فــروش

گفت مي هر مست را در جستجوست

دردنوشــــان طريقـــت را بگـــــــوي

مـي پـي آنهــا سراســر كو به كوست

شاهبـــازان جهــــــان در باورنـــــــد

ياورم دولــت سرايش بـس نكوســت

عالـــــم آراي ادب منعــــم مكــــــــن

من دل آوايم كه شعــرم پيش روسـت




نظـرات شمـا

گوش بر فرمان دوست

بر بساط مي فروشـــان باده نوشـان و بنوش

خوش بتابان جام مي بر مستي ياران بكــوش

پشت پا بر اهل دنيـا گوش بر فرمــان دوست

يك دمي در بزم رندان خرقه پوشان و بپوش

پنـــد پيـــران سخــن پــرور بـدل تاثيـــر دار

ديده بينا ميكـــن و سر تا به پا مي باش گوش

رهروان را خوي نيكــو برتر از روي نكـــو

حالتي چون رفت رو با يار هم پيمــان بجوش

راه كوته را به بيــره سيـــر ننمائـــي نكوست

تا به عزت كولــــه بار معرفت گيــري بدوش

زيور دنيا مجــو كايـن هاي و هـــوي دلنــواز

خاكـــدان شهســــواران جمسـت و داريــوش

سينـه بگشــا جهــد كــن در محفــل دلــدار شو

كاين زمان جايـز بود با دلستانان در خــروش

مركب معشوق را عاشق ركابــي درخورست

تا زنــد بر عالــم و آدم ركــب اي تيــز هوش

كـــارسازا همتــي سـاز ايــن دل آواي ملــول

از تو گیـــــرد وام زآواز دل انگیــز ســروش 




نظـرات شمـا

امشب چه کسی هست درین خانه بجـز وی

امشب چه كسي ريخت به پيمانــه من مي

امشب چه كسي مي كشــد آتش به تن نـي

امشب چه كسي رقص كنـان تا دل افلاك

پرواز كنـــان مي دهـــد آواز به مـن هــي

امشب چـه كســي نغمــه مستانـــه سرايــد

جاري كنـــد آهنگ جنانـــي به رگ و پـي

امشب چه كسي كـرد عطا بر من درويـش

زريــن كمـــر پادشهـــي تاج جــم و كـــي

امشب چه كسي سوخته دل گشت بر شمـع

تا عرش بريــن عاشــق بي باك كنــد طي

امشب چه كسي بوسه دهد بر من سرمست

دل غــــرق تمناسـت بـــده بوســـه پيـاپـــي

امشب چه كسي هست درين خانـه دل آواي

امشب چه كسي هست درين خانه بجـز وي




نظـرات شمـا

پرتو نور خدا

ناز نازان را بكــوي عاشقـــان خوانديـم ما

غيـر ناموســـان دل را زانسبب رانديـــم ما

خون دلها خورده ايم از ناكسان تنگ چشـم

خرقه زهــد و ريا كنديـــم و سوزانديـــم ما

در سلوك خويشتن با سالكان ره جستــه ايم

بذر عشق و معرفت را بر دل افشانديم مـا

پشت پـرده گفتگوئـي بود بيــن ما و دوست

تا به لطــف لايزالــش در حــرم مانديـم ما

در حريـــم عشقبازان جرات پروانــه بيــن

كاين چنيـــن شمع دل معشوقـه گريانديـم ما

طالبان نـــور حـــق بوديم و در عهـــد ازل

پرتــــو نـــور خــــدا بر ديـــده بنشانديـم ما

از سر صــدق و صفا باز آ دل آواي حزين

كايـــن لباس عافيــت را بر تو پوشانديـم ما




نظـرات شمـا

عزم سفر بكوي تو

عــزم سفــر بكــوي تو، جــان بفـــداي روي تو

در حـــرم و حريــم تــو، دل همـه آرزوي تـــو

كوچه به كوچه كو به كو،در طلبت روان روان

تا كه شـود عيـان عيـان ، صورت بس نكوي تو

مســت و خـراب تـو منـم ، باده ناب مـن توئـي

ساقــي كوثــرم بده ، مـي خــورم از سبــوي تو

جملــه جهان سـراي تو ، اهل زميــن گــداي تو

خلق جهــان زشـوق تو ، سلسلـه جـوي موي تو

كعبـه دل ها همــه تو ، قــادر و دانـا همــه تـــو

تو سببــي كه عالمــي ، هســت به جستجـوي تو

سبــزه زخاك بردمــي ، گل به كرشمـه بشكفـي

زين همـه ناز شصـت تو، مست شوم ز بوي تو

از پـس پــرده مي رســد ، نغمــه آيــه هـاي دل

عشـق عـروج مي كنــد ، زين همه گفتگـوي تو

اي تـو دل آواي شنـو ، گــر نرسيــدي به حـرم

چشــم دلــت باز كنــي ، عشــق رســد بكوي تو




نظـرات شمـا

عزت نثار یار

عزّت نثار يار كه چه در فكـر كار ماسـت

حقّا خلـــوص دل كه دل شهــــريار ماسـت

نبود ملالــــي و نه غريـــب و نه در غميـم

تا لطف شهريــار ملوكـــانه يار ماســــــت

تاب بنفشـــه اش دل خــــاك آورد بشــــوق

هر جا كه بردمـــد نگر آنجا بهـــار ماست

جنّت ســـــراي وي به بهائـــي نمي دهنـــد

ما را بهانـــه اي كه بهشتـــي جـوار ماست

تا حسن صورتـــش بدل و ديده جــــان بداد

گفتم بخود زهـــي كه دو عالــم مدار ماست

در بزم عاشقـــان همه نازش همي خــــرند

رسم و طريقتـــش محكـــي بر عيار ماست

در ورطـــه تلاطـــم و بيــن اميـــد و بيــــم

الهــــــام بي مثـــال نويـــدش قـــرار ماست

بر گـــرد شمــع جان همـه پـرها گشوده ايم

مــــردن ببـــزم شعلـــه او افتخـــــار ماست

حالــي سعادتـــي كه دل آواي خوش مـــراد

در محفلــــش نشستـــه و در انتظــار ماست

 




نظـرات شمـا

زیبــــا رخ مهتــــاب

تابان فروغ انس و جان

افسونگـر روح و روان

زآن مـه جبیــن مهربان

همـواره می جویم نشان

زیبــــا رخ مهتــــاب را

رخشنــده عالمتــــاب را

هرگز نخواهم خواب را

تا چهره اش بینم عیــان

میخــانه جویان الســـت

ازعالـم هستــی گسست

گردیده ام از باده مست

ای ساقــیِ مستـی فشان

آن سـاقــی مستانــه خـو

در کـوزه دارد مـی نکو

هـر دم که ریزد در سبو

مستـم کنـد در این میـان

شیــــدای لیلا می شــــوی

مجنون و رسوا می شـوی

آن دم هـویـــدا می شــوی

کز جان گذشتی بهـر جان

رسم و طریق عاشقی

آموز ازو گر حاذقـی

گر رتبــه آری لایقی

پوینــــدۀ راه جنــــان

طالـــع نکـــویان جهان

موعــــود خُلــد جاودان

چشمک زنان استارگان

آذیـــــن دلان  آسمــــان

در کعبـه جویم روی تو

مستم ز خلق و خوی تو

در هـــر خــم ابروی تو

حیـران منــم ای دلستان

فتّـان کنـــی فتنــه گـــری

دل را به کویت می بـری

آنکس که شد پاک و بری

بالا بـــری تا کهکشــــان

 

 سبک شعر : بحر طویل




نظـرات شمـا

دیده بگشـــا

پرتـــــو نـــور دل مــــاه جبیـــن می تابـــد

جلــوۀ ذات حقیقـــت بــه یقیــــن می تابـــد

کعبـۀ کــوی رهـش مقــدم هـــر اهل دلــی

دل براهــش بنهــی نــور مبیـــن می تابـــد

زاهـــدا آز خـری زهـــد فروشـــی تا کــی

کـه کلام گهـر از مظهـــر دیـــن می تابـــد

رمـز هـر آیـه گشائیــد که مسحــور شویــد

نــور ایمـان به همـه اهل زمیــن می تابـــد

گر دل از ریو و ریا پاک کنی خواهی دیـد

رخ رخشـــان ملایک چو نگیــن می تابـــد

آذرخشی که دگرگـــون کنــد احــوال دلــی

زتجلّــــی گـــه فــردوس بریــــن می تابـــد

ماهتابــی کـه طوافــش تــو دل آوای کنـــی

دیده بگشـا که به هر پرده نشیــن می تابـــد




نظـرات شمـا

راهیـــان نـــور

راهیــان نــور نــورافشـــان کننـد

کلبـــه خامــــوش دل تابـــان کنند

از طبیبــــان دردشان درمـان نشد

دردشــان را قدسیـان درمان کنند

نوش جــان جام می عهــد الســت

غســـل جــان با قطــره باران کنند

با انالحـــق دم زنان منصـور وار

خویشتــن را راهــی میــــدان کنند

رقص آتش لایــــق پروانه هاست

کاین چنین جان را فـدای جان کنند

جان به اخلاص طبق وا می نهنـد

تا که عالم را زخود حیـــران کنند

عهد و پیمان بسته با معبود خویش

عزمشـــان را تکیـه بر ایمـان کنند

رو دل آوای از پـــس ایــن قافلــه

تا تــو را هــم شهــره دوران کنند

 




نظـرات شمـا

خوشتر از کوی تو

خوشتر از کوی تو باشد مگـــرم جای دگر

عکس روی تو دهـــد جـــلوه زیبـــای دگـر

جرعـــه نوش لبت کــــرد چنـــان سرمستم

که نیابـــی اثــر از عاشق و رســـوای دگـر

چشـــم مست تو مرا بسکـــه گرفتــارم کرد

که نگیـــرم خبـــر از هیـــچ فریبـــای دگـر

خوش خطان خط تو خواننــد ز خال لـب تو

خال خوش خوی تو خواند خط خوانای دگر

ناز لیلــی نخــرد هر که بیک گوشــه چشـم

دل مجنــون طلــب و رســم و تمنــای دگــر

مهلــت عاشقــی و عشــق همیـن امروزست

ندهــد دســت اجــل فرصـــت فــردای دگــر

چه خوشـا دست نیـــاز من و آن دامن لطف

ور نه بایـــد بـــرم آرزو بــه دنیـــای دگـــر

تــو دل آوای بخــود آی کـه عاشـــق باشــی

بی تب عشـــق که یابـــد دل  شیـــدای دگــر




نظـرات شمـا

دریاب

گلـــــواژهً بـس ناب

دل را تو تب و تاب

 

ای جمله صفات و نیک القاب

در ذات تو جویــم همــه آداب

 

در کعبۀ کویت رسم از شوق دق الباب

تابنـــده حقیقـت به دل شـب زده ام تاب

 

بنگــر که به گردونۀ دون بنــدم و غرقاب به مرداب

دستم تو بگیر ای همه جان از دل زهراب مــرا یاب

 

در راز و نیـــــازم به ره قبلــه شرفیـــاب

می گردی و نورت دمد از تارک محراب

 

از چشم زدایم همه شب خواب

تا درنگــــرم روی تو مهتـاب

 

ای بانی و اسباب

دریاب ، دریاب




نظـرات شمـا

برگزيده قطعات - عارفــانه

اي ساقــــي جانانــــه ، بازآ تو به ميخــــانــــه

رســـواي جهانم كــن ، مستـــم كن و ویرانــــه

اي دل دل ديوانـــــــه ، تا چنـــد زنــي چانــــه

گـــر معرفتـي جُستي ، جَستــــي ز رياخانـــــه

 

 

 

بنشين ببرم ساقـــي ، مست از مي نابم كن

بيگانه زخويشم كن ، پرشور و خرابـم كن

پركن قدحي ساقـي ،عمــري نبــود باقـــي

زان باده جانانـــــه ، گلگون چوشرابـم كن

 

 

 

ای قدســی جانانـــم ، ای هــم دل و هـم جانم

از عطــرحضـورتو ، سرمستــــم و حیرانــــم

عاقـل ز تو دیوانـــه ، منـــزل ز تـــو ویرانــه

ای شمــع فروزانـــه ، پروانـــه سوزانـــــــــم

 

 

 

رفتـــم در ميخانـــه ، ديـــــدم دل ديوانـــــه

ذكرش مي و پيمانه ، خيـــرش رخ مستانـه

افتان رود و خيزان ، دل گشته رها از جان

پيدا شود و پنهــان ، فرزانــــه رندانــــــــه

 

 

 

مي مي طلبد دل را ، آتش زده منـــــزل را

ميخانه فرا خوانـــد ، ديوانه و عاقــــــل را

بازست در توبـــــه ، هر عاطل و باطل را

ميخانه و مي بايـد ، هر عادل و فاضــل را


.

نظـرات شمـا

برگزيده قطعـــات - عاشقـــانـه

اي دست تو اميدم ، با دست تو گل چيدم

گلهــاي محبت را ، در دست تو بوئيــدم

باور نكنــي جانـا ، غوغــاي درونــم را

پيمانه دل پر شـد ، آندم كه تــو را ديـدم

 

 

در آينــــه ذهنـــــم ، ديــــدم رخ مــاه تــو

انداخت بدل شوقي ، چشمـــان سيــاه تــــو

دل عاشق و تنها شد ، سرگشته و شيدا شد

ديوانــه و رســوا شد ، از بــرق نگــاه تـو

 

 

تو ورد زبـان مــن ، عشق دو جهــان من

با گوشه چشمي تو ، بردي دل و جان من

بنگــر كه گرفتـارم ، در حلقــه گيســويت

رخســار چو مهتابت ، بگرفتــه امـان من

 

 

اي ســرو خرامانــم ، اي هم دل و هم جانـم

از وصف رخت هر دم ، سرگشته و حيرانم

از خــود شده ام بيخود ، خود نيـز نمي دانم

كاين خرمــن عشق تو ، آتــش زده بر جانم

 

 

سنگ صبور من چرا ، بداد دل نمي رسـي

درد فــراق ديـــده ام ، كجاست فرياد رسي

ترك ديــار كـــرده ام ، تا بروي ز خاطـرم

خاطره هاي دلنشين ، كي رود از ياد كسي

 

 

تو شـور و شوق دنیایم ، تـو ســروِ ناز رعنایم

اگـــر یابــم نشانــت را ، به دیـدار تـــو می آیـم

من امشب بی تو تنهایـم ، شریک درد و غمهایم

نمی یابم تو را هرگـــز ، بیـا امشــب به رویایم

 

 

من از عشق تو رسوایم ، اسیـر دشت و صحرایم

نمی دانــم کجـــا هستـی ، بدان تنهــــای تنهایــــم

ســـراپـا مـــن تمنایـــــم ، بسی پرشور و غوغایم

دل و جانــــم فـــدای تو ، بیــا ای عشـــق زیبایـم




نظـرات شمـا

دوبیتی های عارفانه

بکویــت پر زنان پرواز کـــــردم

بســـی ذکـــر تو را آغــاز کــردم

دو رکعت خواندم از گلواژۀ عشق

درِ نگشــــوده ای را باز کـــــردم

 

 

موذّن گـــو به گلبـانگ جنانــــی

اذانـــــی جاودانـــــی آسمـانــــی

زهی دل را که می جوید نشانـی

بصبح و ظهر و شام از دلستانی

 

 

کجائیـد ای عزیزان سمائی

منم مشتـــاق روز آشنائـــی

خدایا زودتر لطفی عطا کن

که پایان گیـــرد ایام جدائـی

 

 

خوشا آنان که در راز و نیازن

بهشتی مهوشــان فکـــر نمازن

سرای آخــــرت جنت سراشان

بکـــوی عاشقـــــانِ پاکبــــازن




نظـرات شمـا

دوبیتی های عاشقانه

بیـــا با هـــم بسازیـــم آشیونــــه

پریم از این کرون تا اون کرونه

بروی شاخسارون نغمه سازیــم

زنیــــم آهنگ هــای جاودونـــه

 

 

بگیــر از ایــن دل شیدا نشونــه

بزن چون لاله ای در دل جوونه

ببین از عشـــق تو داره دل مــو

فروزان شعلـه ای هر دم زبونه

 

 

گلــی دارُم کـــه بــــوی یار داره

شریک و مونس و غمخوار داره

بنــــازُم قامـــــت نـاز گلــــی که

بدنیــا خاطــــری بسیـــــار داره

 

 

تو که در خواب ناز آئی سراغُم

تو نـور دیده اُم چشــم و چراغُـم

سفــر کــردی و رفتــی و ندونـی

که مو چون کوره آتش داغ داغُـم

 

 

ز داغ سینه سوز ای شمع جانُم

گرفتـــار تو شد روح و روانُــم

بچرخُم چرخ چرخون در بر تو

کـه تا آتـــش بســـوزه آشیانُـــم

 

 

دلُم غــــــرقِ تمنـــای تــــو باشه

دل دیوونـــــه رســــوای تو باشه

خوش اونروزی که جون بیدریغُم

فـــــدای قــّـد و بالای تـــــو باشه

 

 

جفــــا و محنــــت دل ســــر آیه

برِ دل ای خــدا کــــی دلبــر آیه

از اون ترسُم دمـــی دلبـــر بیایه

که روح از جسم بی جانُم در آیه

 

 

گرفتـــارُم به زلفـــون فُلونـــی

تو از احوال زارِ مو چه دونی

بدل گویُم که زاری تا چه حّده

بگویــهَ تا ســـر آیه زندگونــی

 

 

غزلخونُـم غزلخونُـم غزلخـــون

بپای عشق تو دل گشته پر خون

بیا لیلی دمـــی شـــو مونــس دل

که بی مونس دلم میمیره مجنون




نظـرات شمـا

!استاره باش

استاره باش

گم کرده ره را چاره باش

شمعی فروزان باش و بر دلها بتاب

رخشان چو ماه آسمان،افسونگر و مهپاره باش

آبی روان جـاری به جـویِ زندگی

 سرچشمه جو،فوّاره باش

فوّاره باش




نظـرات شمـا

مجنون صفت

 تاجِ سرم

پیوسته نازت می خرم

من مانده در خلوت سرای بیکسی

مجنون صفت در پای تو این قلبِ عاشق می درم

بنگر زلالِ شوقِ عاشق پیشه ام

بنگر به چشمان ترم

ای دلبرم

 




نظـرات شمـا

آه ای عشق

دستم از برکت عشق تو تهیست

          آشیان دل من بس خالیست

بگذار که دستان تو احساس مرا لمس کنند

                      ای که از حال دلم بی خبری

                                عشق می دانی چیست ؟

من فقط می دانم ، زندگی بودن نیست

                          زندگی پروازست

   تا فراسوی طربناکترین قلّۀ احساس عشق

جای یکرنگ شدن ، جای پیوند و هماهنگ شدن

گاه می اندیشم

غنچۀ شوق و تمنای تو را

چه کسی در دل ویرانۀ من می شکفد

آه ای عشق ، آه ای عشق

نقش زیبای تو را

     لوحه ای می سازم

                         و سپس

بر دم گرم خوش آوازترین چلچله ها

       لوحی از نقش دل آرای تو می آویزم

تا بخوانند تو را

و بر این سینۀ بی حد سپهر

                            بنگارند تو را

آه ای عشق ، آه ای عشق

دستم از برکت عشق تو تهیست

باغبانی که درین مزرعۀ خشک و تهی

          بذری از عشق تو می کارد کیست ؟




نظـرات شمـا

شهد عشق

باز کن پنجره را

قلب امید تپیدن دارد

لحظه ای شیرین است

شهد شیرینی عشق

چه حلاوت دارد

 

لحظه ها بی باکند

همچونان کودکانی بازیگوش

دوان از پس هم می گذرند

کودکانی چه چموش

 

در میان عطش دائم رود

زندگانی جاریست

شُر شُرِ

یادها ، خاطره ها

تا بقائی باقیست

 

آدمی ، نقش رقصنده حبابیست درین رود آهنگ

گه عیان گه پنهان

گاه بالا گه پست

ریتم جاری زیباست

رقص موزونِ پر از پیچش و تابیست درین نبض آونگ

و بناگاه زمانی

در تلاطم به تلنگری زعاجز ماندن

محو بایست شود

 

بسته خواهد گردید

باز هم پنجره ای

 

شب خوش




نظـرات شمـا


موضوعات

بازدید ها

    کل بازدیـد:169422
    تعداد کل مطالب : 31
    تعداد کل نظرات : 54
    تاریخ آخرین بروزرسانی : پنج شنبه 15 مرداد 1394 
    تاریخ ایجاد بلاگ :
    پنج شنبه 19 خرداد 1390 

دیگر امکانات

    تماس با ما

درباره شـاعــر

    نام: امیر نام خانوادگی : لالانی متولد: 1342 تخلص: دل آوای باسلام و خوشامد گوئی به شما بیننده وبلاگ فوق مدت 28 سال است که در زمینه شعر فعالیت دارم . سبک و تکنیک شعر من رباعی است و گه گاه غزل نیز سروده ام و البته به سبک های گوناگون شعر نیز بسیار علاقه مندم . اشعار مندرج در وبلاگ ، گزیده ای از اشعار می باشد . میزان تحصیلات : کارشناسی در رشته مدیریت صنعتی و کارشناسی ارشد در رشته مدیریت بازرگانی

آخریـن اشعــار ارسالـی