روش هاي قرآن در هدايت
روش هاي قرآن در هدايت
نويسنده: سید علی کمالی دزفولی
منبع:قرآن شناسی عمومی
منبع:قرآن شناسی عمومی
قرآن مجيد براي هدايت خلق روش هاي گوناگون دارد كه به اختصار مي آوريم:
اول- ارشاد و ترغيب به نظر در ملكوت آسمان ها و زمين و همه مخلوقات، براي پي بردن به اسرار الهي كه در مخلوقات مودّع است. و از اين راه است كه دل ها آكنده از ايمان به خداوند و عظمت و حكمت او مي شود. اما نظر و فهم دقيق و قانع كننده، نه تقليد و بدعت. و از همين راه است كه خداوند به عقل كرامت بخشيده و درهاي بحث و كنكاش در كشف غوامض و اسرار كائنات در زمين و آسمان را به روي او گشوده است، تا از آنها در زندگاني اين جهاني سود جويد، و بالاتر آنكه معرف و ايمان او به خداوند با گستردگي فهم او از كائنات استوارتر شود.
دوم- بيان قصص گذشتگان، از پيغمبران و امّت ها، از صلحا و مفسدان، به اين طريق كه باعث اعتبار باشد؛ و شناخت سنّت هاي تكوينيّه الهيّه در خلق، از عوامل ترقّي و انحطاط در فرد و جماعت، نه به طريق افسانه سرايي براي گذراندن وقت و ارضاي طبع افسانه پسند مردمان نابالغ.
سوم- بيدار كردن شعور باطني انسان و ارجاع او به فطرت ناآلوده خويش كه خود از خود سؤال كند و خرد و شعور باطني و مواهب فطري و ارتكازي خود را به كار بندد. از آغاز خود و ديگران، از موادّ جهان، از جنبش و حيات، از مآل و پايان امور، از اسباب و علل، از همه اينها بپرسد؛ كه جواب قطعي و هرچند مجمل را از درون خود خواهد يافت.
شناخت اين روش عالي قرآن در به كار بردن فطرت و شعور باطن و تبادرات ذهني بسيار مهم است؛ قوله تعالي:
قُلْ اَفِي اللهِ شَكٌّ فَاطِرِ السَّمَاوَاتِ وَالاَرْضِ.(ابراهيم:10) بگو آيا در خداوند آفريننده آسمانها و زمين شك است؟
اَأَنْتُمْ تَزْرَعُونَه اَمْ نَحْنُ الزَّارِعُونَ.(الواقعه:64) آيا شما آن (كشت) را كاشته ايد يا ما زارع آن بوده ايم؟
چهارم- ترغيب و ترهيب، بشارت و انذار، وعد و عيد، كه قرآن هر دو قسم آن را به كار برده است. وعد و وعيد در زندگاني دنيا و نشان دادن جزاي قهري اعمال، چه در فرد و چه در جماعت در همين دنيا، و وعده نصرت و زندگاني آسان براي افراد متّقي، و زندگاني مشقّت بار و دشوار و مَصارع سوء براي بدكاران و مفسدان، و انحطاط و تبديل براي بدكاران بدنيّت:
وَ كَانَ حَقّاً عَلَيْنَا نَصْرُ الْمُؤمِنينَ.(الروم:47) و ياري مؤمنان حقي است بر ما.
وَ مَنْ يَتَّقِ اللهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً وَ يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لاَيَحْتَسِبُ. (الطلاق:2) و هركس تقواي خدا پيشه كند، خداوند براي او محل خروج (از دشواري ها) قرار دهد و از حيثي كه حساب نمي كند روزيش خواهد داد.
وَ اِنْ تَتَوَلَّوْا يَسْتَبْدِلْ قَوْماً غَيْرِكُمْ ثُمَّ لاَيَكُونُوا اَمْثَالَكُمْ. (محمّد:28) و اگر روي برتابيد، خداوند گروهي ديگر جز شما را به جايتان خواهد آورد كه همچون شما نباشند.
و همچنين ترغيب به نعيم آخرت كه دائمي و لايزال است، صافي و نامشوب است. و ترهيب كفار به عذاب دائم و خوار كننده.
با تدبّر در آيات نعيم و آيات عذاب، آرمان والاي بشري معلوم مي شود. و انسان آرمان جو كه نمي تواند با هيچ قدرتي از خواستن و جستجوي آرمان فرار كند و مي بيند با رسيدن به هر صورتي از صور عالي و خواستني زندگاني اين دنيا، آرامشي در خود احساس نمي كند و يقين مي كند كه آرمان والاي او نيست و در تشخيص آن دچار اشتباه شده است؛ با تدبّر در آيات نعيم و عذاب قرآن مجيد، يقين حاصل مي كند كه آن آرمان عالي، جز در صوري كه قرآن مجيد ترسيم نموده است قابل قبول نيست.
تازه های مقالات
ارسال نظر
در ارسال نظر شما خطایی رخ داده است
کاربر گرامی، ضمن تشکر از شما نظر شما با موفقیت ثبت گردید. و پس از تائید در فهرست نظرات نمایش داده می شود
نام :
ایمیل :
نظرات کاربران
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}