آداب سخن

عبدالله ابن عباس گويد: امام حسين(ع) به من فرمود: «اي فرزند عباس سخني مگوي كه به تو مربوط نيست زيرا از پيامد سنگين آن برتو، نگرانم. و نيز سخني را كه به تو مربوط مي شود، جز در جاي مناسبش مگو، زيرا چه بسا گوينده اي كه حق را (نابجا) گفت و رسوا شد. با بردبار و گستاخ، يك و دو مكن، زيرا بردبار، (نفرت يافته) از تو جدا مي شود و گستاخ تو را (از پا درآورده) پست مي سازد. پشت سر كسي كه از تو ناپيداست چيزي مگو، مگر آنچه كه مي پسندي او پشت سرت از تو گويد، و همانند بنده اي رفتار كن كه مي داند به گنهكاري خود گرفتار مي شود و به نيك رفتاري خود پاداش مي گيرد.(1)