دو شعر از صابر امامی
دو شعر از صابر امامی
دو شعر از صابر امامی
آغاز همین شعر
شكل مي‌گيرم
مي‌روي
چشمهايم را
بر سر راهت مي‌آويزم
دستهايم را
آفتابگردانت مي‌كنم
و از سينه‌ام قفسي مي‌سازم
تا پرندة دست آموزت
در آن بتپد
و پاهايم را به سوي آغاز همين شعر
روانه مي‌كنم؛
جايي كه «مي‌آيي».
از اینجا گذشته ای
ماسه‌ها مانند موم نرم شده‌اند
قلوه‌‌سنگ‌ها را ببين:
مانند قطره‌هاي درشت جيوه سيال‌اند.
نه، من خطا نمي‌كنم
تو به تازگي از اينجا گذشته‌اي
و سنگها به رقص آمده‌اند.
منبع: سوره مهر
تصاوير زيبا و مرتبط با اين مقاله
تازه های مقالات
ارسال نظر
در ارسال نظر شما خطایی رخ داده است
کاربر گرامی، ضمن تشکر از شما نظر شما با موفقیت ثبت گردید. و پس از تائید در فهرست نظرات نمایش داده می شود
نام :
ایمیل :
نظرات کاربران
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}