پرهیز از اولین گناه
مقاومت و پایداری در برابر لغزشها، رمز موفقیت و نیکفرجامی است. خوشا به حال پرواپیشگانی که سد معصیت نشکستند و خود را به گناه نیالودند و هم آنان پیروزمندان و سعادتمنداناند. مولای پرواپیشگان، حضرت علی(علیه السلام) میفرمایند:
آن کس که گناه بر او چیره شود، پیروز نخواهد شد.
لذت ترک معصیت
گرایش به پرهیزگاری، زمینهساز ترک معصیت است. قدرت و تسلط داشتن بر نفس بالندگی و سرافرازی میآورد و لذیذترین لذتهای روحانی را به انسان میچشاند. اگر انسان لذتِ ترک لذت را بچشد، دیگر لذّت نفس را لذّت نمیخواند. پس اگر خواهان سعادت و خوشبختی هستی و به وزیدن نسیم خوشِ نیکبختی مشتاقی، اگر میخواهی پاک زندگی کنی و پاکیزه بمانی، پرواپیشه باش و به گناه نزدیک مشو که مولای متقیان، حضرت علی(علیه السلام) میفرمایند:
خوشبختترین مردم کسی است که لذتهای زودگذر را برای لذتهای دیرپا ترک کند.
تقویت اراده
اراده انسان تمام هستی اوست. کسی که اراده ندارد شخصیت هم ندارد. انسان ضعیفالنفس سست اراده است و در برابر مشکلات خود را میبازد، امّا انسانهای با اراده بر مشکلات فائق میآیند و چون کوهی عظیم در برابر حوادث میایستند و آنها را از پای درمیآورند. پس در راه تقویت اراده باید با هوسها مبارزه کرد و با تمرین تدریجی راه بندگی پیمود. با نیروی اراده است که انسان بر دشمن درون و بیرون پیروز میگردد. امام دلاوران و جوانمردان، حضرت علی(علیه السلام) میفرمایند:
هرکس ارادهاش سست باشد، دشمنش نیرومند است.
پاکی نفس
انسان اشرف مخلوقات و از عالیترین مظاهر آفرینش است. او میتواند راه کمال یا گمراهی بپیماید. میتواند چون حیوانات با غریزهای که خداوند در نهادش قرار داده، زندگانی ساده و حیوانی در پیش گیرد و از نظر ارزش وجودی از انسانیت خویش فرسنگها دور شود، یا به زندگی خود رنگ خدایی بزند و روح کمال را در خود زنده کند و نردبان تعالی و کمال بپیماید. پس در خویشتن خویش بنگریم و ببینیم اکنون که نام انسان بر خود نهادهایم کدامین راه را برگزیدهایم؟ در مسیر هدایت و پاکی یا در گمراهی و ضلالتایم؟ پس تا کار از کار نگذشته به فکر اصلاح خویش باشیم تا پیش خدا و خلق رسوا نشویم. از انسان جز شرافت انتظار نمیرود و شرافت آدمی همانگونه که امام شریفان، حضرت علی(علیه السلام) فرموده به پاکی است:
شرف مرد به پاکی و زیباییاش به جوانمردی است.
گذشت به هنگام قدرت
مبادا عفریت غرور و خودپسندی بر روح و عقلمان چیره شود و ما را از آغاز کارمان که نطفه ناچیزی بود و از فرجام کارمان که مرداری بدبوست، غافل و بیخبر سازد؛ چون در این حال همه فضایل انسانی را از دست میدهیم و به نکبت و بدبختی همیشگی دچار میشویم. دوران قدرتمندی در این جهان بسیار محدود است و خواه و ناخواه پنجههای نیرومند مرگ، گلوی انسان را میفشارد و گذشت زمان اجزای بدن را متلاشی میکند و آنگاه انسان میماند و اعمال نیک و زشتش؛ پس ای عزیز، به هنگام قدرتِ ناپایدار دنیا خود را مباز و بیباکانه بر اسب مراد متاز که این جهان چون ابر در گذر است. به توصیه مولای موحدان، حضرت علی(علیه السلام) عمل کن که فرمودند:
هنگام توانایی درگذر و هنگام دولتمندی نیکی کن تا به نهایت بزرگواری و آقایی برسی.
عاقبت اندیشی
یکی از رازهای بزرگ موفقیت عاقبت اندیشی است. انسان باید درباره نتایج کارش تفکّر کند و عاقبتاندیش باشد. اگر توانست نتیجه خوبی برای آن کار پیشبینی کند، در انجام دادنِ آن بکوشد و اگر نتیجه را مثبت ندید به آن نزدیک نشود، اگرچه به ظاهر کار مفیدی به نظر آید. راستی اگر در زندگی، انسانی این گونه سنجیده و حساب شده عمل کند، بازهم به بیماری «ای کاش، ای کاش!» مبتلا خواهد شد؟ مولای متقیان، حضرت علی(علیه السلام) میفرمایند:
عاقبتاندیشی پیش از انجام دادن کارها، انسان را از پشیمانی ایمن میدارد.
مشورت با ناآگاهان
یکی از بهترین راههای موفقیت، مشورت است. اما اگر مشاوره با افراد شایسته صورت نگیرد نه تنها سودی نخواهد داشت، بلکه ممکن است بسیار زیان بخش باشد. طرف مورد مشورت باید شروط کافی را داشته باشد و آنچه بیش از همه اهمیت دارد، آگاهی، حسن نیت و امانتداری اوست. بسیاری هستند که اهل تقوا و عبادتاند ولی آگاهیهای لازم را ندارند. بعضی هم آگاهی دارند اما امانتدار نیستند. برای دقت ورزیدن در گزینش مشاور، حضرت علی(علیه السلام) میفرمایند:
هرکس مشاورش گمراه باشد، تدبیر و چارهاش پوچ و تباه میشود.
پاسخ به نیکوکاری
کسانی که با کمال اخلاص، از مال و جان و آبروی خود مایه میگذارند تا ناراحتی دیگران را برطرف کنند محسناند. انسان نباید به جای تشکر و سپاس در برابر احسان، بدی و ناسپاسی کند؛ چرا که این کار نشانه نامردی و بیوجدانی است. بنابراین هیچ گاه انسان نباید نیکی را به بدی پاسخ گوید. حضرت علی(علیه السلام) میفرمایند:
بدترین مردم کسی است که تشکر نمیکند و حرمت نگاه نمیدارد.
صرفهجویی
بسیاری از مردم به هنگام فقر یا دارایی، کنترل زندگی خود را از دست داده، از مسیر اعتدال خارج میشوند. در مقابل عدهای نیز حسابگر و آیندهنگر و در زندگی میانهروند. این افراد همواره حداعتدال و میانهروی برگزیدهاند و هرگاه احساس کردند که در حال خارج شدن از آن میزاناند به خود میآیند و زندگی و اقتصادشان را با آن الگو تنظیم میکنند. حضرت علی(علیه السلام) می فرمایند:
هرکس هنگام دارایی و ناداری میانهرو باشد، برای تحمل مشکلات زندگی آمادگی خواهد داشت.
کنترل خشم
بعضی از مردم به هنگام خشم، کنترل خود را از دست داده، دست به هر اقدامی میزنند تا آتش غضب خود را فرو نشانند. ممکن است آبروی دیگران را بریزند یا انواع تهمتها را نثار او کنند. در حالی که عصبانیت مجوزی برای ریختن آبروی دیگران نیست و اسلام عزیز هرگز اجازه نمیدهد که انسان به هنگام خشم دست به هر کاری بزند. بنابراین در حال خشم باید از هر اقدام شتابزده دوری کرد. حضرت علی(علیه السلام) می فرمایند:
هنگام غضب، خشم خود را فرو کش، هنگام قدرت درگذر، در این حال عاقبت خوشی در انتظار توست.
فخرفروشی
شکی نیست که انسانها از نظر هوش و زیبایی با هم متفاوتاند و این تفاوتها اغلب طبیعی و بدون اراده آنهاست. هرگز روا نیست که انسان به کمال یا جمال خود ببالد و در برابر دیگران فخر بفروشد؛ زیرا معلوم نیست که این امتیازها دایم باشد و چه بسا ممکن است بر اثر حادثهای ناگهانی همه داشتههایش را از دست بدهد. بنابراین آیا بهتر نیست که انسان به شکرانه برخورداری از کمال و جمال، فروتنیاش بیشتر شود؟ حضرت علی(علیه السلام) می فرمایند:
بدترین مردم کسی است که خود را بهتر از دیگران ببیند.
دلبستگی به دنیا
علایق انسان اگر به شکل صحیح به کار روند باعث ترقی و تکامل روحی و جسمی او خواهد شد. امّا اگر در حق آنها افراط و زیادهروی صورت گیرد و همه معنویات فدای این علایق شود، آدمی راه به جایی نخواهد برد و عمر گرانمایه را به خوشیهای ناپایدار دنیا خواهد فروخت و سرانجام جز اندوه و حسرت نخواهد داشت. پس بکوشیم دل از چنبره دنیا و علایق سست و ناپایدار آن برکنیم و راه به سعادت و سلامت ببریم که حضرت علی(علیه السلام) میفرمایند:
هرکس به جای آخرت دل به دنیا ببندد، زیانکارترین مردم است.
قدردانی از دوستان
دوستان صالح نعمتهایی با ارزشاند که نباید به آسانی آنها را از دست داد؛ چرا که جایشان را به آسانی نمیتوان پر کرد. ارزش یک دوست خوب بیش از آن است که برای مسائل جزیی و کدورتها از او جدا شویم و رشته مودّت را پاره کنیم. بکوشیم یاران صدّیق و وفادار را، هر طوری شده حفظ کنیم و آنها را برای روزهای تلخ و شیرین در کنارمان نگه داریم. حضرت علی(ع) میفرمایند:
از جمله نعمتها دوست باوفا است.
عجز و ناتوانی
بعضی از مردم در برخورد با مشکلات خود را میبازند و احساس ناتوانی میکنند و با دیگران نیز برخوردی آمیخته با ضعف و زبونی دارند. این خودباختگی باعث میشود که فریبکاران بر مال و جانشان طمع کنند. بنابراین باید به خودباوری رسید و دانست که انسان دارای نیروی بسیار است و هیچ گاه نباید در کانون حوادث و در برخورد با مشکلات، احساس ضعف و زبونی کند. حضرت علی(علیه السلام) میفرمایند:
ناتوانی انسان دشمنانش را به طمع میاندازد.
نیکوکار گمنام
نیکوکاران علاوه بر اینکه نزد مردم احترام خاصی دارند، در پیشگاه خدا نیز از جایگاه خوبی برخوردارند. به شرط آنکه در کار خوب به دنبال خودنمایی و ریاکاری نباشند و گرنه ارزش معنوی خود را از دست خواهند داد. همچنین باید کوشش شود که کار نیک به صورت ناشناخته و پنهان انجام گیرد تا از ارزش بیشتری بهرهمند باشد. هرچند بهتر است که برخی از کارهای خوب را برای تشویق دیگران، آشکارا انجام دهیم تا باعث ترغیب دیگران شود که این خود، البته کار نیکوی دیگری است. حضرت علی(علیه السلام) میفرمایند:
چون کار نیکی انجام دادی، آن را پنهان کن.
دعا
در نظام آفرینش همچنان که موجودات مختلف میتوانند از بهرههای مادی مانند خوراک و پوشاک برخوردار شوند، با دعا و درخواست از پروردگار هم میتوانند نیازهای معنوی خود را برآورند. حقیقت این است که دعا رابطه انسان را با خدا هرچه بیشتر میکند و او را به معنویت سوق میدهد. انسانهای بسیاری هستند که از راه ارتباط با خدا و زمزمههای وصل و دعاهای عارفانه، بهترین توفیقهای مادی و معنوی را به دست میآورند و چه بسا که راه صدساله را یک شبه طی میکنند. حضرت علی(علیه السلام) میفرمایند:
هرکس خدا را بخواند، خداوند او را اجابت میکند.
خدمت بلاعوض
انگیزه نیکوکاران متفاوت است؛ گروهی خدمت میکنند تا طرف مقابل نیز در همان حد یا بیشتر، به آنها خدمتی بکند. در حقیقت خدمت اینان بلاعوض نیست. گروهی نیز به واسطه بزرگی روح و برای رضایت الهی دست به اقدام خیرخواهانه میزنند. درست این است که تشکر و عدم تشکر دیگران به انگیزه ما در نیکوکاری لطمهای وارد نسازد. حضرت علی(علیه السلام) میفرمایند:
مبادا کم بودن سپاسگزاران تو را نسبت به انجام دادن کار نیک بیرغبت کند.
کار برای دنیا
انسان در این دنیا دوران کوتاه و بسیار محدودی دارد و شکی نیست که پایان عمر او به معنای فانی شدناش نیست، بلکه نقطه آغازی است برای زندگانی جاودانه او. آنچه مهم است این است که انسان در آن جهان باید پاسخگوی اعمال دنیوی خویش باشد. در آنجا هیچ چیز مطلوبتر از اعمال نیک نیست و همه محتاج عمل صالحاند. ممکن است در آخرت آنچه را شخص پناهگاه خویش میپنداشت، پوچ و بیاعتبار، و بیش از هر زمان دیگر خود را ناتوان ببیند. آیا بهتر نیست به جای تکیه بر زندگی زودگذر دنیوی خود را به عمل صالح مجهز کنیم؟ حضرت علی(علیه السلام) میفرمایند:
هرکس برای دنیا کار کند زیان کرده است.
خاکی بودن
بعضی از مردم به اصطلاح خاکیاند و بدون هیچ تشریفات و تعارفی با مردم مینشینند و گفتگو میکنند و با همگان چنان گرم و صمیمیاند که گویی رفیق چندین ساله هستند. در مقابل افرادی هم هستند که خودشان را میگیرند و انسان نمیخواهد حتی برای یک دقیقه هم آنها را ببیند. شکی نیست مردم آنها را دوست ندارند و از میان خود طردشان خواهند کرد. حضرت علی(علیه السلام) می فرمایند:
هرکس با مردم بجوشد مردم او را دوست خواهند داشت.
پولداران فقیر
بسیاری از مردم، نه تنها توانایی استفاده صحیح از پول راندارند، بلکه داراییشان مایه بدبختی مادی و معنوی آنها میشود؛ چون خود را گم میکنند و مغرورانه، از انجام دادن وظایف انسانی و مذهبی خودداری میکنند. در این حال معنویت آنها کمرنگ و بیرنگ خواهد شد. از نظر مادی هم هر روز به مال دنیا حریصتر میشوند و از اینکه چرا بیشتر ندارند ناراحت میشوند و هر زیان کوچکی باعث رنجش آنان میشود. حضرت علی(علیه السلام) میفرمایند:
چه بسیارند اغنیایی که از فقیر فقیرترند.
غشّ در معامله
متأسفانه برخی از انسانهای سست ایمان، به نامِ کسب و کار و داد و ستد، به شکلهای مختلف مردم را فریب میدهند و از راه نامشروع کیسههای خود را پر میکنند و خوشاند از اینکه مالی بر مالی انباشتهاند. غافل از اینکه فاصله خود را با شرف و انسانیّت زیاد میکنند. اینان دزدانی نقابدارند که در پوشش کسب و کار خود را پنهان کردهاند. حضرت علی(علیه السلام) فرمایند:
بدترین مردم کسی است که مردم را فریب دهد.
منبع: پایگاه حوزه
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}