بینیازی
برخی از مردم ممکن است در تنگنای فقر و ناداری قرار بگیرند، اما همیشه سعی میکنند که در برابر دیگران اظهار بینیازی کنند، به طوری که حتی بسیاری از نزدیکان هم متوجه وضع نامطلوب اقتصادیشان نمیشوند. اینان که به اصطلاح، با سیلی صورتشان را سرخ نگه میدارند، به سبب همت والایشان همیشه خدا و خلق را شاکرند. آن چنان شکر میکنند که گویی همین چند دقیقه پیش با شکم سیر از سر سفره برخاستهاند. در مقابل، گروهی هم با وجود امکانات بسیار، آن چنان دم از نداری میزنند که انگار از سرزمین قحطیزدگان برگشتهاند. حضرت علی(علیه السلام) میفرمایند:
اظهار بینیازی، نوعی شکر است.
خداترسی
انسان تنها با ترس از خدا و دوری گزیدن از بدیها میتواند برای خود محیط امن و آرامی به وجود آورد. کسی که خداترس است و خداوند را همواره حاضر و ناظر بر اعمال خود میبیند، به آسانی فریب شیطان را نخواهد خورد و همواره جاده سلامت را میپیماید. در این حال خداوند نیز به او آرامش خاطر عنایت میفرماید، به گونهای که از زندگی، لذّتی روحانی برده، همواره سرزنده و با نشاط خواهد بود. حضرت علی(علیه السلام) میفرمایند:
خدا ترسی در دنیا باعث ایمن شدن از ترس در آخرت میشود.
گشاده دستی
برخی از مردم در کمک به دیگران سستاند، به طوری که به ندرت ممکن است به کسی کمک کنند، یا احسانشان با روی خوش و گشاده نیست، بلکه طوری عمل میکنند که طرف مقابل احساس حقارت میکند. این کار بدی است، زیرا عطای یک انسان با وجدان هرگز نباید اهانتآمیز باشد. انسان اگر قصد کمک کردن هم ندارد، باید با عذرخواهی، دل دیگران را به دست آورد. حضرت علی(علیه السلام) میفرمایند:
آنچه میدهی به نقد و با خوشرویی و گوارایی بده و اگر نمیدهی عذرخواهی کن.
دوری از پستیها
از بزرگترین عوامل ناکامی، ارتباط داشتن با مسایل پست زندگی است. اگر انسان به مسائل باارزش توجه کند، روح او از ذلّت و پستی به مقام عالی انسانیّت میرسد و این همان چیزی است که هر انسان آزادهای آرزوی رسیدن به آن را دارد. انسانهای بلندهمت را نمیتوان در پیرامون مسایل پست و بیارزش جست، آنها در وادی نور و روشنایی سیر میکنند و به موفقیتهای بزرگی هم نایل میشوند. حضرت علی(علیه السلام) میفرمایند:
عاقلترین مردم کسی است که از هر پستی بپرهیزد.
سکوت
برخی سخنانی میگویند که ارزش پاسخ گفتن ندارد و صرف وقت کردن برای جواب دادن به آن، جز اتلاف وقت نتیجهای ندارد و چه بسا انسان را از کارهای مهم زندگی نیز باز دارد. بنابراین جواب گفتن به هر سخن، سنجیده نیست، بلکه باید به کلامی پاسخ داد که شایسته جواب باشد. حضرت علی(علیه السلام) میفرمایند:
چه بسا سخنی که جوابش سکوت است.
خوف و رجا
هرکسی در زندگی خطاهایی کرده است و هرگز نمیتواند به پرونده اعمال خود، صددرصد مطمئن باشد و همواره باید به لطف و رحمت بیانتهای پروردگار چشم دوخت و هیچ وقت نباید از رحمت و الطاف بیپایان الهی مأیوس بود. از آن سو هم، نباید با تکیه بر فضل و کرم الهی، در ارتکاب گناه جسور بود. از کجا معلوم که انسان برای برخی از گناهان دچار عقوبت سخت نشود و جزو بدکاران روز قیامت نباشد. به هر حال امید به لطف پروردگار، اگر با خوف خداوند همراه باشد، میتواند مایه آرامش باشد. حضرت علی(علیه السلام) میفرمایند:
بهترین کارها، میانهروی بین امید و ترس است.
نیازمندان واقعی
در جامعه ما کسانی هستند که در اوضاع سخت اقتصادی به سر میبرند و به حکم عقل و وجدان و شرع باید به کمک آنها شتافت. بعضیها به این مسئله توجهی ندارند و چه بسا کمکهای خود را به کسانی میرسانند که یا اصلاً نیازمند نیستند، یا اگر هم نیازی داشته باشند، نیازشان چندان شدید و فوری نیست. بکوشیم کمکهایمان را در درجه اول به کسانی که استحقاق بیشتری دارند، برسانیم. حضرت علی(علیه السلام) میفرمایند:
بهترین نیکوکاری آن است که در حق نیازمندان انجام شود.
مستی ثروت
ثروت در عین این که میتواند باعث نجات مستمندان و اصلاح مشکلات زندگی باشد، اگر به دست نااهلان بیفتد، ممکن است باعث هلاک هرچه بیشتر فرد و جامعه شود. در طول تاریخ، بیشتر بدبختیهایی که گریبانگیر جوامع انسانی شده، در پی بدمستیهای همین ثروتمندان مغرور بوده است. بنابراین همواره باید متوجه بود که با ثروت اندوزی شخصیت انسانیمان به کلی مسخ نشود و گرفتار عذاب الهی نشویم. حضرت علی(علیه السلام) میفرمایند:
از مستی توانگری به خدا پناه ببرید که آن را مستی عجیبی است که به هوش آمدن از آن بسیار دور است.
اندیشه پاک
انسانهای نیک کردار و خیراندیش اندیشه پاک دارند و این نشانه علاقه آنها به مسایل معنوی و خدمت به دیگران است. نیکوکاران بر اثر تداوم کارهای خوب، نه تنها به بدیها نمیاندیشند، بلکه تلاش میکنند که در فکر و عمل خوب با دیگران شریک باشند و به سبب نیت پاکشان همواره با موفقیتهای بزرگ روبرو میشوند. حضرت علی(علیه السلام) میفرمایند:
اندیشه نیک، انسان را به کردار نیک فرا میخواند.
افتخار به اسراف
اسراف در هر چیز، به خصوص در خوردنیها و آب و چیزهای دیگر بسیار ناپسند است؛ زیرا مواد و منابع حیاتی بیش از هر چیز دیگر مورد احتیاج مردم است و باید از حیف و میل کردن آنها پرهیز شود. متأسفانه با وجود تأکیدهای مکرر باز هم عدهای بیتوجهاند و هر شب و روز صدها میلیون ریال از منابع حیاتی جامعه را هدر میدهند. شگفتا که در این میان، عدهای به این کار افتخار میکنند و به نشر فرهنگ اسراف در جامعه دامن میزنند، در حالی که این وظیفهای وجدانی، شرعی، عقلی و اجتماعی است که هرکس به نوبه خود از اسراف جلوگیری کند تا خدای نکرده جامعه ما دچار عذاب الهی و فقر و نداری نشود. حضرت علی(علیه السلام) میفرمایند:
هرکس به اسراف و ریخت و پاش افتخار کند، دچار تنگدستی خواهد شد.
مسئولیتپذیری
وجود تناسب میان انسان و مسئولیتهایش، موجب میشود که کارها به خوبی پیش رود و انسان در کارهایش با اعتماد به نفس و انگیزه و موفقیت بیشتری حرکت کند. اما اگر انسان مسئولیت متناسب با خود را نداشته باشد و احساس کند در جای شایسته خود قرار ندارد، به مرور زمان شور و نشاط و انگیزه کار را از دست میدهد. در این صورت، هم فرد آسیب میبیند و هم نهادی که در آن کار میکند و جامعه دچار اختلال خواهد شد. حضرت علی(علیه السلام) میفرمایند:
به آنچه نسبت به آن مسئولیت داری، مشغول باش.
سحرخیزی
هرکس بر اساس عقاید خود ساعات خواب و بیداریاش را تنظیم میکند و خود را به آن عادت میدهد. در این میان کسانی هستند که در تنظیم ساعت خواب به گونهای عمل میکنند که به سحرخیزی عادت کنند و ساعاتی قبل از اذان صبح، به عبادت و بندگی خدا مشغول باشند و هم آواز با مرغان سحری، خدا خدا گویند. این افراد غالبا در اوایل شب میخوابند تا از نعمت بیداری سحر برخوردار شوند. از این گذشته سحرخیزی به هر دلیل که باشد، عادتی با ارزش و مایه برکت است. حضرت علی(علیه السلام) میفرمایند:
سحرخیز باشید که برکت در سحرخیزی است.
نصیحتپذیری
بعضی نصیحت را با جان و دل میپذیرند و از پند دهنده نیز قدردانی میکنند، اما عدهای دیگر نه تنها سپاسگزاری نمیکنند، بلکه در برابر پند و اندرز بر میآشوبند و اعتراض میکنند. این نوع برخورد ناشی از خودخواهی و تکبّر است و متکبر بر اثر غرور، استعداد تربیتپذیری خود را از دست داده، در آتش جهل و نادانی خواهد سوخت. حضرت علی(علیه السلام) میفرمایند:
هرکس با نصیحت مخالفت کند، نابود خواهد شد.
ساده زیستی
برخی از مردم در این دنیا زندگی ساده و بیآلایش و در عین حال پاک و با صفایی دارند و از آلودگیهایی که بر زندگی مردمان دنیاطلب سایه افکنده است به دورند. این افراد راهی انتخاب کردهاند که پیامبران خدا و بندگان صالح پیمودهاند و هرگز حاضر نیستند یک روز از زندگی پاک و بیآلایششان را با مادیات و منافع دنیوی عوض کنند. حضرت علی(علیه السلام) میفرمایند:
ساده زیستی در دنیا بزرگترین آسایش است.
احتیاط
انسان در عین تلاش برای تصمیمگیری در امور زندگی، لازم است همیشه جانب احتیاط را در نظر گیرد تا خدای نکرده در چاهی که ناخودآگاه با دست خود میکَنَد نیفتد و راه احتیاط این است که برای انجام دادن هر کاری علاوه بر بذل دقت، از دیگران هم نظر خواهی کند. گاهی لازم است که کار را طوری آغاز کنیم که اگر لازم شد بتوانیم آن را رها کنیم، نه آنکه از اول تمام پلها را پشت سرمان خراب کنیم و در تنگنا قرار گیریم. حضرت علی(علیه السلام) میفرمایند:
تصمیم قاطع بدون دوراندیشی سودی ندارد.
راستگویی
راستگویی از بهترین صفات انسانی است، همچنان که دروغگویی بدترین صفت است. متأسفانه بعضی از مردم طوری به دروغگویی عادت کردهاند که اگر در شبانه روز چند بار دروغ نگویند، احساس آرامش و شادی نمیکنند. کسانی که دروغ میگویند در حقیقت دچار عقده حقارتاند و چون میبینند مردم به آنها بیاعتماد شدهاند، با گفتن دروغ توجه دیگران را به خود جلب میکنند. در این میان به انسانهایی بر میخوریم که هرگز زبان خود را به دروغ نمیآلایند. حضرت علی(علیه السلام) میفرمایند:
راستگویی قویترین ستون ایمان است.
سؤال مغرضانه
گاهی پرسیدن برای یادگیری است که کار خوب و پسندیدهای است و در فرهنگ اسلامی به آن سفارش شده است؛ گاهی هم سؤال کردن برای رسوا کردن و جاهل نشان دادن طرف مقابل است، که البته این روش، کاری ناجوانمردانه و غیرانسانی است؛ زیرا این گونه پرسشها تنها برای دگرآزاری است که از نظر اسلام ناپسند و مذموم است. حضرت علی(علیه السلام) میفرمایند:
وقتی از کسی چیزی میپرسید، برای فهمیدن باشد نه برای غرض ورزی.
زینت باطن
گرچه انسان باید ظاهری آراسته داشته باشد، اگر کسی در این مورد زیادهروی کند و همه چیز خود را فدای ظاهر کند، نشانه نوعی اختلال روانی و ناکامیهای گوناگون است. اسلام عزیز به زیبایی باطنی اهمیت فراوانی میدهد و بر تقویت هرچه بیشتر اراده و ایمان، تأکید فراوان دارد. پس بکوشیم جزو کسانی باشیم که علاوه بر آراستگی ظاهر، از باطنی نیکو و شایسته نیز بهرهمندند. حضرت علی(علیه السلام) میفرمایند:
زینت باطن بهتر از زینت ظاهر است.
رفع گرفتاریها
از نعمتهای بزرگ مراجعه اشخاص برای رفع گرفتاریهاست. نه تنها انسان نباید این مسأله را نوعی گرفتاری و دردسر حساب کند، بلکه باید شکرگزار باشد که خدا چنین توفیقی را نصیب او کرده و خواسته است که گرفتاری بندهای به دست او حل شود. بیشک این توفیق نصیب هرکسی نمیشود، پس مبادا که از مراجعه مردم ناراحت شویم و با آنها برخورد نامناسب کنیم. حضرت علی(علیه السلام) میفرمایند:
روی آوردن مردم به شما برای رفع حوائج نعمتی است از خدا، پس آن را غنیمت بشمارید و از آن ملول نشوید تا این نعمت به عذاب بدل نشود.
مبارزه با مشکلات
بعضیها در برابر حوادث و مسائل ناگهانی چنان دچار وحشت میشوند که قدرت کمترین کاری را ندارند. در این هنگام بهترین راه برای انسان این است که سعی کند آرامش خود را حفظ کند و جوانب قضیه را بررسی کند تا راه حل مناسبی بیابد. بیقراری کردن و اظهار ناراحتی نه تنها نتیجهبخش نیست، بلکه بر مشکل خواهد افزود. حضرت علی(علیه السلام) میفرمایند:
چه بسیار دشواریهایی که با آرامش آسان میگردد.
پیشقدمی در برآوردن نیازها
از نشانههای جوانمردی، این است که انسان پیش از اینکه حاجتی از او بخواهند، در برآوردن نیاز پیشقدم شود. با این کار هم نیاز نیازمند تأمین میشود و هم آبروش حفظ میشود. با این عمل شخص نیازمند احساس عزّت نفس میکند و شرمگین نمیشود. به راستی بین این دو گونه برخورد چه قدر فاصله است: کسی که در برآوردن نیازها پیشقدم است و کسی که با منّت گذاشتن و آبروریزی در صدد تأمین حاجت کسی باشد. حضرت علی(علیه السلام) میفرمایند:
بهترین بخشش آن است که قبل از درخواستن باشد.
تأثیر معاشرت
یکی از بهترین راههای شناخت دیگران، این است که ببینیم آنها با چه کسانی معاشرت دارند. معاشرت خواه ناخواه تأثیرگذار است. بسیاری از اوقات اگر بخواهیم در مورد دیگران تحقیق کنیم، نمیتوانیم آن طور که باید و شاید اطلاعات درستی کسب کنیم. در این موارد از راه معاشرتهای افراد میتوان به نتایج بهتری دست یافت. حضرت علی(علیه السلام) میفرمایند:
مردم را به معاشران و دوستانشان بشناسید.
منبع: پایگاه حوزه
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}