کمدی طنزآمیز

نوعی کمدی که در پی افشا کردن، نقد کردن و مسخره کردن حماقت‌ها، گناهان و کمبودهای یک جامعه و شهروندان آن است. کمدی طنزآمیز تا حد زیادی با بورلسک، فارس و کمدی رفتارها نسبت دارد.
نمایش‌نامه‌های آخارنین‌ها، شوالیه‌ها، ابرها، زنبورها، غوکان، پرندگان و لیسیستراتا از آریستوفان نمونه‌هایی ابتدایی از کمدی طنزآمیز هستند. بن‌جانسن با دو نمایش نامه‌ی ولپن (1606) و کیمیاگر (1610)، شرایدان با نمایش‌نامه‌ی مدرسه‌ای برای رسوایی (1777) و برناردشاو با نمایش‌نامه‌ی دوراهی نحس پزشک (1906) از چهره‌های شاخص نگارش کمدی طنزآمیز ادبیات انگلیس هستند. در ادبیات فرانسه مولیر با نمایش‌نامه‌های چیزهای مضحک با ارزش (1659)، مردم‌گریز (1666)، طبیب اجباری (1666)، تارتوف (1669)، خسیس (1669)، آقای اشراف‌زاده (1670) و بیمار خیالی (1673) تواناترین فرد در این زمینه است. ماکیاولی، گوگول، بناونت، کانین و سارتر فعالیت‌هایی در این نوع کمدی داشته‌اند.
بعد از جنگ جهانی دوم کارت‌های هویت (1956) و ماغ‌کشی (1957) دو اثر نیگل دنیس جلوه‌هایی از تلاش ساخت کمدی طنزآمیز است.
منبع مقاله :
اصلانی، محمدرضا؛ (1394)، فرهنگ واژگان و اصطلاحات طنز همراه با نمونه‌های متعدد برای مدخل‌ها، تهران: انتشارات مروارید، چاپ اول.