بحران اقتصادی جهانی

در سال 2008 بحران اقتصادی بزرگی منجر به رکود اقتصادی در سراسر جهان شد. آنچه که به عنوان یک بحران اعتباری آغاز شد تبدیل به بزرگترین بحران بانکی از زمان رکود بزرگ شد. گرچه پیامدهای بحران در ایالات متحده آمریکا شدیدتر است، بانک ها و شرکت های بیمه در سراسر جهان سقوط کرده اند و دولت ها با وام دادن به آنها به نجات آنها آمده اند.
دولت آمریکا می خواهد سیستم مالی جهانی را با 700 میلیارد دلار نجات دهد. با این پول می خواهد اعتماد به سیستم بانکی امریکا را بازگرداند.

علل بحران

دلایل زیادی برای بحران کنونی وجود دارد.
دولت ها، به ویژه دولت آمریکا، به اندازه کافی کنترل بخش بانکی را نپذیرفتند و اجازه دادند که بانک ها بدون درخواست ضمانت کافی به مردم وام دهند.
بسیاری از کمپانی ها، بانک ها و شرکت ها بیش از حد حریص شده اند و می خواهند پول زیادی را به دست آورند.
از دهه 1970، محصولات و خدمات زیادی تولید شده است.

زمینه

دوره پس از جنگ 1945 - 1975
پس از جنگ جهانی دوم، اقتصادهای سراسر جهان به سرعت رشد کردند. اروپا و ژاپن بازسازی شدند. کارگران دستمزد بیشتری دریافت کردند.
این دوره رشد در اواسط دهه 1970 به پایان رسید. کشورهای توسعه یافته مثل برزیل و کشورهای ببر آسیا (تایوان، کره جنوبی، سنگاپور و هنگ کنگ) شروع به تولید بیشتر و بیشتر کردند که منجر به تولید بیش از حد شد. مصرف کنندگان در کشورهای صنعتی توانایی خرید به اندازه قبلی نداشتند چرا که قیمت ها و تورم افزایش یافت. در رأس تمام اینها بحران انرژی چشمگیر و افزایش قیمت نفت، منجر به رکود جهانی در اواسط و اواخر دهه 1970 شد.

جهانی شدن

در آغاز دهه 1980 شرکت ها و بنگاه های صنعتی در ملل صنعتی شده شروع به جستجوی راه های جدیدی برای تحصیل پول بیشتر کردند. آنها شرکت های خود را به آسیا انتقال دادند و کارگران ارزان تر را استخدام کردند و به مواد خام ارزان تر دسترسی داشتند. با توجه به هزینه های کم کار، آنها می توانند ارزان تر تولید کنند و سود بیشتری کسب کنند.

حباب اقتصادی

در 15 سال گذشته بیشتر و بیشتر سرمایه گذاران و شرکت ها خواستار سود بیشتر شدند. آنها املاک و مستغلات، و سهام با قیمت های بالا را خریدند و آنها را با قیمت های بالاتری فروختند و امیدوار بودند که پول سریعی به دست آورند. وقتی قیمت ها خیلی بالا بود، هیچ کس سهام و املاک و مستغلات را خریداری نکرد. قیمت ها کاهش یافت و با گذشت زمان آنها بی ارزش شدند.
چنین حبابی اقتصادی در آسیا بین سالهای 1997 تا 1998 رخ داد. این امر منجر به فروپاشی اقتصادی برخی کشورها، از جمله ژاپن شد. در عرض چند هفته قیمت بازار سهام کاهش یافت و هیچ کس سهام یا املاک و مستغلات را خریداری نکرد. سرمایه گذاران خارجی پول خود را از آسیا خارج کردند.