معرفی شلیل و خواص درمانی آن

شلیل هلویی است با پوستی صاف، لیز و بدون کرک و دارای دو نوع می‌باشد یکی هسته به گوشت چسبیده و نوع دیگری گوشت از هسته جدا می‌شود.

نام علمی شلیل:

Prunus persica var.nucipersica/nectarina و نام انگلیسی آن Smooth oeach می‌باشد.

تیره گیاه:

گل سرخ Rosaceae و از دسته بادامی‌ها است.

نوع گیاه:

درخت

مشخصات ظاهری:

درختی است به ارتفاع حدود 4 متر با جوانه‌های کرکدار، برگ‌های آن دمبرگدار، بیضی شکل، سرنیزه‌ای و دندانه اراه‌ای و گل‌های آن صورتی رنگ و گاهی موارد سفید و منفرد با دمگل‌های کوتاه می‌باشند. میوه‌اش کروی، بدون کرک و استوانه‌ای و گوشت میوه زرد مایل به قرمز می‌باشد.  

طبیعت شلیل:

طبق نظر حکمای طب سنتی طبیعت آن سرد و تر می‌باشد.

رویش جغرافیایی:

در اغلب نواحی معتدل و معتدله سرد کشورها و در ایران بیشتر در استان‌های گلستان، فارس، بوشهر و کرمان کاشته می‌شود.

ترکیبات شیمیایی و مواد موجود در شلیل:

ویتامین‌های C, B2, B1, A، آب، هیدرات‌های کربن، کلسیم، پتاسیم، آهن، منیزیم، تیامین، رایبوفلاوین و نیاسین در آن تشخیص داده شده است.

خواص درمانی میوه:

اشتهاآور، مغذی و افزاینده تمایلات جنسی، دفع کننده کرم اسکاریس و برطرف کننده یبوست، محرک معده و خلط‌آور، از بین برنده بوی بد دهان و رفع کننده خارش‌های پوستی، دفع کننده بلغم و ضد انگل، تمیز کننده کیسه صفرا و نرم کننده شکم اطفال، خارج کننده سموم از بدن و کنترل کننده قند و چربی خون، خارج کننده سنگ کلیه و تقویت کننده کودکان ضعیف می‌باشد.
منبع مقاله :
صانعی، صمصام؛ (1395)، طبّ الصمصام -آشنایی با بیش از 400 نوع از گیاهان دارویی- (جلد دوم)، تهران: انتشارات حافظ نوین، چاپ اول.