نفس مسيحايي سيد

عبدالله سرابي، آزاده اي که مدت هشت سال و نيم در عراق اسير بود، درباره ي تأثير شخصيت حجة الاسلام ابوترابي (رحمت الله عليه) به يکي از نمايندگان صليب سرخ چنين مي گويد: يکي از نمايندگان صليب سرخ به نام ميشل که هر 45 روز تا دو ماه يک بار براي بازديد و گرفتن آمار اسرا به اردوگاه مي آمد، بسيار مؤدبانه در کنار آقاي ابوترابي مي نشست و غرق در سخنان ايشان مي شد. وي افزود: مأموريت اين شخص دو سال طول کشيد و پس از آن ديگر خبري از او نشد.
روزي در اردوگاه از يکي از استادان زبان فرانسه که مترجم ميشل بود، درباره ي وي سؤال کردم. گفت: ديگر به ميشل اجازه ي آمدن به اردوگاه را نمي دهند، زيرا او مسلمان و شيعه شده است. اين آزاده گفت: آن استاد نامه اي از ميشل به من نشان داد که با «بسم الله الرحمن الرحيم» شروع شده بود.
ميشل در نامه ي خود نوشته بود: من تحت تأثير راهنمايي هاي آقاي ابوترابي به ايران رفته و پس از خواندن کتاب هاي شهيد مطهري، نزد علامه ي طباطبائي رفتم و اکنون افتخار مي کنم که يک شيعه هستم.
اين آزاده که بسيار متأثر بود، افزود: ميشل در يکي از ديدارهايش از اردوگاه موصل چهار به يکي از مترجمان گفته بود: من نمي دانم آقاي ابوترابي چه ويژگي اي دارد که وقتي دست آرام را در دست خود مي گيرد، گويي قلب انسان را در مشتش گرفته است.
به نقل از: خاطرات ابوترابي
منبع: برگرفته از مجله ي معرفت شماره 71.
/خ