پرهیز از تهمت زدن

یکی از گناهان کبیره ای که مربوط به حقّ النّاس می شود تهمت است.

تهمت آن است که درباره برادر مسلمان چیزی گفته شود که در او وجود ندارد.[1] مثلًا گفته شود فلانی دزد، خائن، چشم چران است در حالیکه او چنین نیست. قرآن می فرماید:

«مَنْ یکسِبْ خَطِیئَةً أَوْ إِثْماً ثُمَّ یرْمِ بِهِ بَرِیئاً فَقَدِ احْتَمَلَ بُهْتاناً وَ إِثْماً مُبِیناً»[2]
هرکسی خطا یا گناهی مرتکب شود سپس آنرا به گردن بی گناهی بیفکند بار بهتان و گناه آشکاری را به دوش گرفته است.

امام صادق علیه السلام فرمود:

الْبُهْتانُ عَلَی الْبَری ءِ اثْقَلُ مِنْ جبالٍ راسیاتٍ.[3]
بهتان و تهمت زدن به بی گناه از کوههای بزرگ سنگین تر است.

رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: کسی که به مرد یا زن با ایمان تهمت بزند و درباره او چیزی بگوید که در او نیست. خداوند روز قیامت او را بر تلّی از آتش قرار می دهد تا از مسؤلیت آنچه گفته است برآید.

س- تهمت زدن به مرده چه حکمی دارد؟

ج- تهمت زدن به هرکسی حرام است و نسبت به مرده و هرکسی که نمی تواند از خود دفاع کند گناهش بیشتر است.[4]


پی نوشت ها:
[1] . اصول کافى، ج 4/ 62 ..
[2] . نساء/ 112 ..
[3] . اصول کافى، ج 4/ 62 ..
[4] . استفتائات آیةاللَّه مکارم، ص 523/ س 1719 ..

منبع: حوزه نت