از منظر رسول گرامی اسلام از مهم ترین حقوق فرزندان تکریم و بزرگداشت مادر آنان است.[1] احترام به همسر از مواردی است که در تربیت فرزندان تأثیر فراوان دارد. مادری که در خانه عزیز باشد و مورد تکریم شوهرش قرار گیرد او با روحی سرشار از عاطفه و آرامش و احساس شخصیت فرزندان را تربیت خواهد نمود امّا اگر در منزل مورد آزار و اذیت روحی و جسمی قرار گیرد و شخصیت او در خانه و پیش فرزندان، مورد تحقیر و اهانت باشد؛ بدیهی است که از روان سالمی برخوردار نخواهد بود و در نتیجه آرامش خود را از دست داده و اضطراب و نگرانی او به فرزندان سرایت خواهد کرد.

در روز عاشورا هنگامی که هلال بن نافع عازم جنگ شد همسر جوانش از رفتن او ناراحت شده و به شدت گریست، امام حسین علیه السلام متوجه آن دو زوج جوان گردیده و به هلال فرمود:
«انَّ اهْلَک لا یطیبُ لَها فِراقُک، فَلَوْرَأَیتَ انْ تَخْتارَ سُرُورَها عَلَی الْبَرازِ؛[2]
هلال! همسرت جدائی تو را نمی پسندد، تو آزادی و می توانی خشنودی او را بر مبارزه با شمشیرها مقدم بداری.»

و در مورد دیگری امام حسین علیه السلام تکریم همسر را به دوستانش متذکر شده و در پاسخ اعتراض آنان که به فرشها و پرده های نو در منزل آن حضرت اعتراض می کردند، فرمود:
انّا نَتَزَوَّجُ الْنِساءَ فَنُعْطیهِنَّ مُهُورَهُنَّ فَیشْتَرینَ بِها ماشِئْنَ، لَیسَ لَنا فیهِ شْئٌ.[3]
عادت ما در ازدواج این است که پس از ازدواج بلافاصله مهریه آنان را پرداخت می کنیم و آنان از مهریه خود هرچه دوست داشته باشند می خرند و این لوازم منزل که شما می بینید به ما مربوط نمی شود.

حتی امام حسین علیه السلام اشعاری دارد که حکایت از بالاترین حد تکریم فرزند و همسر در سیره اهل بیت علیهم السلام دارد. حضرت سیدالشهداء در مورد همسرش رباب و دخترش سکینه می فرماید:
 
«لَعَمْرُک انَّنی لاحِبُّ داراً
تَکونُ بِها سَکینَةَ وَ الرُبابْ
 
احِبْهُما و ابْذِلُ جُلَّ مالی
وَلَیسَ لِعاتِبٍ عِندی عِتابُ؛[4]
                                                                          
به جان تو سوگند! من خانه ای را دوست دارم که در آن سکینه و رباب در آن باشند من آنها را دوست دارم و و عمده مال خود را برای آنان می بخشم و کسی را شایسته نیست مرا سرزنش کند.»

امام باقر علیه السلام می فرماید: «هر کس با همسر و فرزندانش خوش رفتاری نماید، عمرش زیاد خواهد شد.»[5] برخی از شوهران بنا به عللی نه تنها به همسران خود حرمت قائل نمی شوند و با انواع بهانه ها آن ها را می آزارند بلکه گاهی بی جهت فرزندان را از مادرانشان جدا می کنند که علاوه بر رنجش مادر لطمات جبران ناپذیری به روح و روان لطیف کودک در زندگی آینده اش به بار می آید. پیامبر اکرم علیه السلام در مورد چنین افرادی می فرماید:

«مَنْ فَرَّقَ بَینَ وَالِدَةٍ وَ وَلَدِهَا فَرَّقَ اللَّهُ بَینَهُ وَ بَینَ أَحِبَّائِهِ فِی الْجَنَّةِ؛[6]
هر کس بین یک مادر و فرزندش جدائی بیندازد خداوند متعال در روز قیامت، بین او و دوستانش جدائی خواهد انداخت.»


پی نوشت ها:
[1] حَقُّ الْوَلَدِ عَلَى وَالِدِهِ إِذَا کَانَ ذَکَراً انْ یَسْتَفْرِهَ امَّه ... وَ اذَا کَانَتْ انْثَى انْ یَسْتَفْرِهَ امَّهَا.( الکافى، ج 6، ص 49.)
[2] کلمات الامام الحسین علیه السلام، ص 447. فرهنگ سخنان امام حسین علیه السلام حدیث 8.
[3] الکافى، ج 6، ص 476.
[4] بحارالانوار، ج 45، ص 47.
[5] تحف العقول، ص 295.
[6] مستدرک‏الوسائل، ج 13، ص 375. عوالى‏اللآلى، ج 2، ص 249.

منبع: حوزه نت