| پلاسين معجر و قيرينه گرزن |
|
شبي گيسو فروهشته به دامن |
| بزايد کودکي بلغاري آن زن |
|
بکردار زني زنگي که هرشب |
| از آن فرزند زادن شد سترون |
|
کنون شويش بمرد و گشت فرتوت |
| چو بيژن در ميان چاه او من |
|
شبي چون چاه بيژن تنگ و تاريک |
| دو چشم من بدو چون چشم بيژن |
|
ثريا چون منيژه بر سر چاه |
| چو گرد بابزن مرغ مسمن |
|
هميبرگشت گرد قطب جدي |
| چو اندر دست مرد چپ فلاخن |
|
بنات النعش گرد او هميگشت |
| چنانچون چشم شاهين از نشيمن |
|
دم عقرب بتابيد از سر کوه |
| زده گردش نقط از آب روين |
|
يکي پيلستگين منبر مجره |
| به پيش چار خاطب چار مذن |
|
نعايم پيش او چون چار خاطب |
| کشنده ني و سرکش ني و توسن |
|
مرا در زير ران اندر کميتي |
| چو دو مار سيه بر شاخ چندن |
|
عنان بر گردن سرخش فکنده |
| سمش چون ز آهن پولاد هاون |
|
دمش چون تافته بند بريشم |
| چو انگشتان مرد ارغنون زن |
|
هميراندم فرس را من به تقريب |
| چو خونآلوده دزدي سر ز مکمن |
|
سر از البرز برزد قرص خورشيد |
| که هر ساعت فزون گرددش روغن |
|
به کردار چراغ نيم مرده |
| هبوبش خاره در و باره افکن |
|
برآمد بادي از اقصاي بابل |
| فرود آرد همي احجار صد من |
|
تو گفتي کز ستيغ کوه سيلي |
| که گيتي کرد همچون خز ادکن |
|
ز روي باديه برخاست گردي |
| بخار آب خيزد ماه بهمن |
|
چنان کز روي دريا بامدادان |
| يکي ميغ از ستيغ کوه قارن |
|
برآمد زاغ رنگ و ماغ پيکر |
| که عمدا در زني آتش به خرمن |
|
چنانچون صدهزاران خرمن تر |
| که کردي گيتي تاريک روشن |
|
بجستي هر زمان زان ميغ برقي |
| به شب بيرون کشد تفسيده آهن |
|
چنان آهنگري کز کورهي تنگ |
| که موي مردمان کردي چو سوزن |
|
خروشي برکشيدي تند تندر |
| به گوش اندر دميدي يک دميدن |
|
تو گفتي ناي رويين هر زماني |
| که کوه اندر فتادي زو به گردن |
|
بلرزيدي زمين لرزيدني سخت |
| بلرزاند ز رنج پشگان تن |
|
تو گفتي هر زماني ژنده پيلي |
| چنانچون برگ گل بارد به گلشن |
|
فرو باريد باراني ز گردون |
| جراد منتشر بر بام و برزن |
|
و يا اندر تموزي مه ببارد |
| دراز آهنگ و پيچان و زمين کن |
|
ز صحرا سيلها برخاست هر سو |
| به تک خيزند ثعبانان ريمن |
|
چو هنگام عزايم زي معزم |
| ز روي آسمان ابر معکن |
|
نماز شامگاهي گشت صافي |
| حجاب ماردي دست برهمن |
|
چو بردارد ز پيش روي اوثان |
| بسان زعفران آلوده محجن |
|
پديد آمد هلال از جانب کوه |
| ز زر مغربي دستاورنجن |
|
چنانچون دو سر از هم باز کرده |
| ز شعر زرد نيمي زه به دامن |
|
و يا پيراهن نيلي که دارد |
| ازو خيزد، چو رماني ز معدن |
|
رسيدم من به درگاهي که دولت |
| سوار نيزهباز خنجر اوژن |
|
به درگاه سپهسالار مشرق |
| رفيعالبينات صادقالظن |
|
عليبن محمد مير فاضل |
| مبارک سايهي ذوالطول والمن |
|
جمال ملکت ايران و توران |
| که درهر فن بود چون مرد يکفن |
|
خجسته ذوفنوني رهنموني |
| زليفن بستنش بهتر زليفن |
|
سياست کردنش بهتر سياست |
| به الفاظ متين و راي متقن |
|
يگانه گشته از اهل زمانه |
| کند سوراخ در گوش تهمتن |
|
تهمتن کارزاري کو به نيزه |
| چنان ديباي بوقلمون ملون |
|
فروزان تيغ او هنگام هيجا |
| چو خورشيدي که در تابد ز روزن |
|
به طول و عرض و رنگ و گوهر و حد |
| بدانسو در زمين بشمارد ارزن |
|
که گر زين سو بدو در بنگرد مرد |
| به يک زخمش کند دو نيمه جوشن |
|
اگر بر جوشن دشمن زند تيغ |
| ز هم باز اوفتد اندام دشمن |
|
چوپرگاري که از هم باز دري |
| هنرور يارجوي حاسد افکن |
|
الا يا آفتاب جاودان تاب |
| رسيدي تا به زانو دست بهمن |
|
شنيدم من که برپاي ايستاده |
| ز اقصاي مداين تا به مدين |
|
رسد دست تو از مشرق به مغرب |
| بياموزند الحانهاي شيون |
|
زنان دشمنان از پيش ضربت |
| بياموزند ابجد را و کلمن |
|
چنانچون کودکان از پيش الحمد |
| ازيرا نسبتت پاکست و مسکن |
|
نسب داري حسب داري فراوان |
| الا تا هندوان گيرند لکهن |
|
الا تا ممنان گيرند روزه |
| به کوه اندر، بود کان خماهن |
|
به دريابار، باشد عنبر تر |
| نخيزد از ميان لاد لادن |
|
نريزد از درخت ارس کافور |
| ميان مجلس شمشاد و سوسن |
|
زيادي خرم و خرم زيادي |
| درم ده، دوست خوان دشمن پراکن |
|
انوشه خور، طرب کن، جاودان زي |
| به دست سعد پاي نحس بشکن |
|
به چشم بخت روي ملک بنگر |
| به نعمت خانهي همت بياکن |
|
به دولت چهرهي نعمت بياراي |
| همه ماهه به گرد دن هميدن |
|
همه ساله به دلبر دل هميده |
| همه وقته دو گوشت سوي ارغن |
|
همه روزه دو چشمت سوي معشوق |
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}