گر چه بربود عقل و دين مرا

شاعر : امير خسرو دهلوي

بد مگوييد نازنين مرا گر چه بربود عقل و دين مرا
نشنود ناله‌ي حزين مرا گوشش از بار درد گران گشتست
به من آن سرو راستين مرا آخر اي باغبان يکي بنماي
خار مي‌گيرد آستين مرا دست در گل همي زنم ليکن