دل سراپرده محبت اوست

شاعر : حافظ

ديده آيينه دار طلعت اوست دل سراپرده محبت اوست
گردنم زير بار منت اوست من که سر درنياورم به دو کون
فکر هر کس به قدر همت اوست تو و طوبي و ما و قامت يار
همه عالم گواه عصمت اوست گر من آلوده دامنم چه عجب
پرده دار حريم حرمت اوست من که باشم در آن حرم که صبا
زان که اين گوشه جاي خلوت اوست بي خيالش مباد منظر چشم
ز اثر رنگ و بوي صحبت اوست هر گل نو که شد چمن آراي
هر کسي پنج روز نوبت اوست دور مجنون گذشت و نوبت ماست
هر چه دارم ز يمن همت اوست ملکت عاشقي و گنج طرب
غرض اندر ميان سلامت اوست من و دل گر فدا شديم چه باک
سينه گنجينه محبت اوست فقر ظاهر مبين که حافظ را