كابئي : مادر ما

ژاپن ، چند صباحي پيش از شروع جنگ جهاني دوم . كابئي ، مادر جواني اهل توكيو است كه دو فرزندش را به تنهايي بزرگ مي كند . پدر خانواده به خاطر عقايد سياسي ضدجنگش در زندان به سر مي برد . تمامي كوشش مادر و بچه ها اين است كه با وجود فقر و نداري ، غيبت پدر خانواده را تاب بياورند و در برابر مشكلات سر خم نكنند .
*كابئي : مادر ما كه بر اساس خودزندگي نامه ترويو نوگامي منتقد و نويسنده ساخته شده ، اثري ست سوزناك و در عين حال جذاب و ديدني . فيلم ، تأثير مسايل خارجي را بر زندگي تك تك افراد خانواده اي ژاپني نشان مي دهد كه مملو از شور و اميدهاي به زبان نيامده هستند . ضمن آن كه فيلم ، فرصتي در اختيار يوجي ياماداي كارگردان گذاشته تا حكايت خانوادگي طولاني ولي گيرايي را تعريف كند و در حاشيه به انتقادهاي سياسي خود از جامعه آن روز ژاپن نيز بپردازد و به گونه اي تلويحي و گاه مستقيم ، نشان دهد كه چه طور جاه طلبي هاي امپرياليستي يك كشور ، بر زندگي آدم هاي معمولي تأثيري ويران گر دارد ؛ اشاره اي كه به اين درام خانوادگي ، بار معنايي نامنتظري بخشيده است . قلب فيلم شايد در بطن علاقه روزافزون بين كايو و دوست خانوادگي جوانشان بتپد ، ولي ذهنش مشغول مسايل عميق تر ديگري است . يامادا(خالق تورا سان كه سال ها از تلويزيون ژاپن پخش مي شد )، فيلم ساز صبور و انسان دوستي است و رفته رفته ، نشان مي دهد كه چه توجهي به جزييات دارد (قبل از تحويل كتاب هاي پدر به زندان ، بچه ها با دقت حاشيه نويسي هاي او را در آن كتاب ها پاك مي كنند ) و آشكارا چه قدر لحظه هاي كوچك خانوادگي برايش اهميت دارد و لذت بخش است . فيلم برداري چشم نواز به غناي فيلم افزوده و خويشتن داري حسي كارگردان به طرز غافل گير كننده اي تأثير گذار است . يامادا شايد دور از احساساتي گري درباره گذشته كشورش صحبت كند ولي وقتي نوبت به مادرها مي رسد ، عاطفه و احساس از روي پرده سينما فوران مي زند .
منبع : نيويورك تايمز
منبع:نشريه ماهنامه سينمايي فيلم شماره398
/خ