فريدون آزما، مديرتوليد هامون

هيچ کس چانه نزد
 

ماجراي لوکيشن هاي فيلم براي خود من به شخصه خيلي جذاب شده بود. واقعاً تا آن روز با چنين پديده اي مواجه نشده بودم. به عنوان مثال آقاي مهرجويي بعد از ديدن لوکيشن مورد نظر اعلام مي کرد که پله ها را مي خواهد، اما پنجره کنار راه پله را نمي خواهد. سر تمام لوکيشن ها ما اين برنامه را داشتيم و اين نشان مي داد که مهرجويي به همه چيز فکر کرده و تمام فيلم را قبلا در ذهنش ساخته است. خود من چون براي اولين بار با چنين چيزي برخورد مي کردم در حين فيلمبرداري هميشه برايم سوال بود که آخر سر قرار است چه چيزي روي پرده سينما نقش بسته شود. البته اين کنجکاوي من به اکران فيلم و ديدن آن روي پرده قد نداد و روي ميز تدوين و زير دست آقاي حسندوست بود که فهميدم مهرجويي چگونه ذهنياتش را تصوير کرده است.
هامون فيلمي بود که رؤيا و واقعيت را توأمان با خود داشت. البته اين را بگويم که فيلم نهايي به نسبت فيلمنامه محصول کامل تري است و خيلي از چيزهايي که شما در فيلم مي بينيد حداقل در فيلمنامه اوليه و آن چيزي که من خواندم وجود نداشت. هامون براي شخص من به عنوان مديرتوليد يک تجربه جديد بود و شايد در ابتداي کار خيلي از مناسبات داستان آن سر در نمي آوردم، اما امروز بعد از بيست سال بايد اعتراف کنم که به هيچ وجه از حضور در اين پروژه پشيمان نيستم.
حضور در فيلمي به کارگرداني داريوش مهرجويي براي دست اندکاران سينماي ايران يک آروز و افتخار به حساب مي آمد و مي آيد و دقيقا به همين دليل ما در تنظيم قراردادها خيلي دچار مشکل نشديم. نمي خواهم بگويم عوامل قرارداد سفيد امضا کردند، اما واقعا کار به چانه زدن نکشيد. آن زمان شکل مرسوم کار در همه پروژه ها به اين صورت بود که بعد از بستن قرارداد، مبلغي را به عنوان پيش پرداخت در نظر مي گرفتيم و در ميانه کار هم اگر امکانش بود بخشي ديگر از مبلغ تعيين شده پرداخت مي شد. در هامون چون داريوش مهرجويي علاوه بر نويسندگي و کارگرداني، سرمايه گذاري پروژه را هم برعهده داشت، عوامل خيلي سخت نمي گرفتند و در قيدوبند وصول به موقع قسط ها نبودند
نزديک به 10ميليون تومان.
اگر اشتباه نکنم فيلم حدود چهارده پانزده ميليون تومان در تهران فروخت و تقريبا همين مقدار هم در شهرستان ها فروش کرد.
پسر من هومن در اين فيلم نقش پسر حميد هامون را بازي مي کرد، اما اسم او در تيتراژ فيلم نيست. هومن هميشه به اين اشاره داشت که آقاي مهرجويي اسم همه را در تيتراژ آورده، اما اسم من را فراموش کرد! خاطره اي هم هست که مربوط به خودم مي شود. شايد ندانيد؛ نقش آن جن بالاي تپه که مهشيد را به همراه خود مي برد، من بازي کردم. خب آن شاخ هاي روي سر و سم پاها و در کل گريم عجيب و غريبم تا مدت ها سوژه شوخي دوستان بود و حتي آقاي فخرالدين انوار که آن زمان معاون سينمايي ارشاد بود اين نکته را به شوخي در ديدارهايي که با هم داشتيم به من يادآور مي شد.
منبع: صنعت سينما- 91