رفته و باز آمده در يک زمان

شاعر : امير خسرو دهلوي

رفتن و باز آمدنش توأمانرفته و باز آمده در يک زمان
امت بيچاره نرفتش ز يادچشم يقينش چو به رحمت فتاد
قطره چکانيد به کام همهآب که خود خورد ازان زمزمه
چشمه چه گويند که دريا شدهقطره‌ي او چشمه‌ي والا شده
آمد وآود براقي ز نورنيم شب آن پيک الهي ز دور
خيز و به درياي ابد جوي راهداد نويدش که از ين قعر چاه
کرده به ميثاق شتاب از و ثاقبرق صفت جست به پشت براق
يافت مکاني بحد لامکانجست برون جوهرش از کن فکان
زير و زبر هيچ نماند از جهاتاز زبر و زير برون برد ذات
کيف وکم از راه برون برد گردمنزلتي يافت منازل نورد
مرتبه‌ي بي خودي آراستهپرده‌ي خويشي زميان خاسته
بي حجبش جلوه نمود آن جمالچون زميان رفته حجاب خيال
و زخودي خويش فراموش کردجام عنايت زصفا نوش کرد