تا قلندر نشوي راه نيابي به نجات

شاعر : اوحدي مراغه اي

در سياهي شو، اگر مي‌طلبي آب حياتتا قلندر نشوي راه نيابي به نجات
تا درين عرصه نگردي تو بهر مويي ماتموي بتراش و کفن ساز تنت را از موي
نام مرديت برآيد ز ميان عرصاتبه يلک هر دو جهان را يله کن، تا چو يلان
تا چو ايشان همه تن گردي اندر حرکاتکفش و دستار بينداز و تهي کن سر و پاي
همچو جوهر شده از نور يقين زنده به ذاتاين گروهند همه ترک عرض کرده و باز
زندگان دگر، انصاف، رميم‌اند و رفاتزندگي گر صفت روز و شب ايشانست
گر کسي را به ازين هست دليلي، قل: هاتنيست جز صدق دليل ره ايشان به خداي
تا گرفتار نگردي به هوا چون ذراتاوحدي، رو مددي جوي ز خاک درشان