هر کرا با تو نه پيوندي و پيماني هست

شاعر : اوحدي مراغه اي

نتوان گفت که در قالب او جاني هستهر کرا با تو نه پيوندي و پيماني هست
آيت اين نمک و لطف که در شاني هستباز جستيم و نشد روشن ازين چار کتاب
تو پري داري، اگر مهر سليماني هستديو را درد تو در کار کشد، زانکه به حسن
زنگ هر نقش که بر صفه‌ي ايواني هستتا جهان پرده برانداخت ز روي تو، بريخت
خانه‌اي را که در و مثل تو رضواني هستهر طرف باغي و هر گوشه بهشتي باشد
با که روشن‌تر ازين حجت و برهاني هست؟مدعي گر ز رخت معجزه خواهد، بنماي
ديدن مثل ترا هيچ گر امکاني هستهم تو باشي به تناسخ که: دگر باز آيي
با کسي گرچه نگفتيم که: مهماني هستبي‌خيال تو شبي ديده‌ي ما خواب نکرد
مگر اين نوح ندانست که: توفاني هست؟از تنور دل ما دود برآيد، بدو چشم
نقد را باش، که محتاجم و حرماني هستاگر، اي سايه‌ي رحمت، نظري خواهي کرد
دست ما گير، اگرت مکنت درماني هستکه پسندد که: به درد تو در آييم از پاي؟
اوحدي را نتوان گفت که: دنداني هستتو به دندان مني، از همه خوبان، گر چه