روي خود بنمود و هوش از ما ببرد

شاعر : اوحدي مراغه اي

طاقت و هوش از تن شيدا ببردروي خود بنمود و هوش از ما ببرد
زان ميان بگذاشتيمش تا ببرددل شکيب از روي خوب او نداشت
نام من گم کرد و رخت ما ببردروي او چون ديد نقش ما و من
اين به دست آورد و آن در پا ببردزين جهان من داشتم جان و دلي
گر نهان آمد، مرا پيدا ببردمن چنين در جوش و آتش ناپديد
روز غارت بود، در يغما ببرددانش و دين مرا آن چشم ترک
پيش او رفت آن دل و غوغا ببرداز دل من بود هر غوغا که بود
کامشبم بگرفت و تا فردا ببردراه فردا بر گرفت از امشبم
قطره‌اي باشد، کزين دريا ببردتا قيامت هر که گويد سرعشق
اوحدي، کش عشق او از جا ببردجاي آن هست ار کني جوش و فغان