در بند غم عشق تو بسيار کسانند

شاعر : اوحدي مراغه اي

تنها نه منم خود، که درين غصه بساننددر بند غم عشق تو بسيار کسانند
يک روز برون آي و ببين تا به چه سانند؟در خاک به اميد تو خلقيست نشسته
کان طايفه ده را پس ازين هيچ کسانندعشاق تو در پيش گرفتند بيابان
حالي بنويسند و سلامي برسانندکو محرم رازي؟ که اسيران محبت
دستار نگه‌دار، که بيرون عسسانندبا محتسب شهر بگوييد که: امشب
افسوس ! که نزديک کنار تو خساننداي دانه‌ي در، عشق تو درياست وليکن
خود مردم اين شهر مگر بي‌هوسانندشايد که ز مصرت به هوس مرد بيايد
من ترک بگفتم که عسل را مگسانندبا جور رقيبان ز لبت کام که يابد؟
کندر طلب او همه تازي فرساننداي اوحدي، از لاشه‌ي لنگ تو چه خيزد؟
بسيار دويدند و همان باز پسانندافسوس! که در پاي تو اين تندسواران