باد بهار مي‌دمد و من ز يار دور

شاعر : اوحدي مراغه اي

با غم نشسته دايم و از غمگسار دورباد بهار مي‌دمد و من ز يار دور
خون در کنار دارم و او از کنار دورآنرا که در کنار به خون پروريده‌ايم
يادم نمي‌کنند بر آن نگار دورکارم ز دست رفت، چه معني که دوستان
رويم به خون نگار وز دستم نگار دورديدي تو کارمن چو نگار، اين زمان ببين
آن بي‌نظير گو: نظر از ما مدار دوراي باد صبح، اگر بر منظور ما رسي
چندين نگشته‌اي به جفا هيچ بار دورصد بار جور کردي و تندي نمود، ليک
بازم نمي‌هلد که :شوم زين ديار دوراي اوحدي، برو تو، که عهد وفاي دوست