زلف مشکينت چو دامست، اي صنم

شاعر : اوحدي مراغه اي

عارضت ماه تمامست، اي صنمزلف مشکينت چو دامست، اي صنم
بر من اسايش حرامست، اي صنمتا بود بر ديگران وصلت حلال
بوسه‌اي، گر خود به وامست، اي صنمزان دهان تنگ شيرينم بده
سوختم، فردا کدامست؟ اي صنمهر زمان گويي که: فردايي دگر
آدمي را ننگ و نامست ، اي صنمدر غمت گر نشکنم خود را، مرنج
اوحدي نيزت غلامست، اي صنمعالمي را بنده‌ي خود کرده‌اي