اي دل مکن، بهر ستمي اين نفير ازو

شاعر : اوحدي مراغه اي

چون جانت اوست، تن زن و دل برمگير ازواي دل مکن، بهر ستمي اين نفير ازو
سر پيش‌دار و روي مگردان به تير ازوآن دوست گر به تير کند قصد دشمني
زان کس توان گريخت که باشد گزير ازواز يار ناگزير نشايد گريختن
ضنت مکن، فدا کن و منت پذير ازوگر جان طلب کند ز تو جانان، بدين قدر
گر بايدت که زنده بماني بمير ازوجاني که داغ عشق ندارد کجا برند؟
عيب نظر، که ديده نبيند نظير ازوبا مدعي بگوي که: اي بي‌بصر، مکن
تا بعد ازين چه مژده رساند بشير ازو؟يعقوب در جدايي يوسف به جان رسيد
ما عيش چون کنيم؟ که گشتيم پير ازودر عشق نيکوان به جواني کنند عيش
وانگه نديده هيچ خطاي خطير ازواي در خطر فگنده دلم را تو از خطا
زان زلف عنبرين، که خجل شد عبير ازوروزي به دست باد نشاني به ما رسان
سلطان زيان کند، که بنالد فقير ازواز سوز اوحدي حذري کن، که وقتها