آن گل سوريست در کلاله نهفته

شاعر : اوحدي مراغه اي

يا به عبيرست برگ لاله نهفتهآن گل سوريست در کلاله نهفته
رسته‌ي دندان همچو ژاله نهفتهدر دهن کوچک چو پسته‌ي او بين
داعيه‌ي بوسه در نواله نهفتهاز گل و شکر نواله ايست لب او
در دم او شد هزار ناله نهفتهسينه‌ي من هر نفس که زد به فراقش
کي شود آن خط و آن حواله نهفته؟خط خوشش را حوالتست به خونم
از غم او درد چند ساله نهفتهدر جگر اوحدي نگر، که ببيني
از نظرش تا شد آن غزاله نهفتهدم به دم او را غزل بسوزتر آيد