پادشاهان که گنج پردازند

شاعر : اوحدي مراغه اي

رسم باشد که شهر و ده سازندپادشاهان که گنج پردازند
هم مثوبات باشد و هم نامزانکه در کردن عمارت عام
کار بسيار خلق راست شودگر چه بعضي ز مال کاست شود
اولين شرط مال باختنستهر کرا راي شهر ساختنست
پس بنا کردن حصاري نيکوانگهي کردن اختياري نيک
با جنوب گرفته مال مبازگر بود مشرق و شمالش باز
برف نزديک و گرمسير نه دورحفر کاريز و جويها مقدور
بيشه و کوه و راه اشتر و خرنمک و هيزم و گچ و گل سر
خيل و صحرا نشينش از هر بابجاي نخجير و رودخانه‌ي آب
عاقلان هم برين قياس نهندور دهي نيز را اساس نهند
کوه را حاجت گريز بودبر زميني که آب خيز بود
جاي کشت و برو رعيت چستآب شيرين به جوي و خاک درست
آب گير و صطرخ باشد و بندشهر نزديک و شيخ دانشمند
چشمه نزديک بهر پيرزنانخندق و سور بهر تيرزنان
وز گذار چريک يافته ميلبر بلندي و دور از آفت سيل
جايگاهي بلند و رست و امينور کني خانه‌اي اساس ببين
جاي برف افگن زمستان نيزراه آب و زمين و بستان نيز
کاه و اصطبل، ارت بود گلهمطرح خاک و محرز غله
آب و حمام و مسجد و بازارهمه نزديک بايدش ناچار
رخت در کوچه‌ي کريمان برور نداري، که خانه سازي، زر