داشت عيسي خري کبود به رنگ
شاعر : اوحدي مراغه اي
که نرفتي دو روز يک فرسنگ | | داشت عيسي خري کبود به رنگ | با وجود چنان حضور و نماز | | من شنيدم که در شبان دراز | خر خود را دويست بار به آب | | برد يکشب ز رحمت آن بيخواب | چشم عيسي ز رحم خواب نکرد | | هر پيي کش ببرد آب نخورد | روزش از سر آن بپرسيدند | | جمع حواريان چو آن ديدند | گر شود تشنه جاي خفتن نيست | | گفت: او را زبان گفتن نيست | پيش جبار آب من ببرد | | بار من برده، آب اگر نخورد | کو شود تشنه و نداند گفت | | من سير آب چون توانم خفت؟ | شفقت زمرهي خلايق را | | خواجگي بندگيست خالق را | مومياي شکستگان بودن | | داروي درد خستگان بودن | از هزاران يکي شود بينا | | زير اين گرد خيمهي مينا | داروي درد خويشتن سازد | | گر به درمان خويش پردازد | کند آماده ساز راهش را | | سهل گيرد جهان و جاهش را | پايمرد پيادگان باشد | | دستگير فتادگان باشد | بهر بيچارگان کمر بندد | | در آزار و آز در بندد | ننهند در وجود بوالهوسي | | نستاند زيادتي ز کسي | رخ بپيچد ز مردم آزاري | | پيش گيرد ره سبکباري | بدي نا نهاده بشناسد | | نيکي داد و داده بشناسد | ننهد در دراز دستي پاي | | باز داند ستمگران را جاي | ورنه بر خود بدان که کردي جور | | گر تواني بديدن اين را غور | جز به نام رسول نپسندم | | عقد آن جوهري که ميبندم | امر اچار يارش از چپ و راست | | خواجه او بود و پادشاه خداست | گشته زان سايه نيز بعضي دور | | وين دگرها چو سايه از پي نور | هست ابري کش آب و نم نبود | | منعمي کندرو کرم نبود | بيجگر يک درم نشايد برد | | زين جگر کوچکان همت خرد | که ز ذاتش کرم جدا نبود | | آن کريمي بجز خدا نبود | بيجواب و سال و منت و لاف | | کرم اينست رفته قاف به قاف | |
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}