شيخ را علم شرع بايد و دين
شاعر : اوحدي مراغه اي
حکمتي کان بود درست و متين | | شيخ را علم شرع بايد و دين | سرو مغزي منزه از خشکي | | نفسي طيب و دمي مشکي | در مضاي سخن جسور و دلير | | خاطري مطمن و چشمي سير | رخ نپيچيده از عذاب و بلا | | کارها کرده در خلا و ملا | برده فرمان اوستادي چست | | بوده در حکم مرشدي ز نخست | نفس خود کشته خون خود خورده | | دل خود را به خون بپرورده | سر نص و دليل دانسته | | چارهي نفس خود توانسته | در نهان آدمي شناس شده | | فارغ از حجت و قياس شده | گشته نزديک با معالم نور | | کرده دوري ز راه معني، دور | بر نشسته ز روي آگاهي | | در ولايت به مسند شاهي | نز قبول کسي قوي پنجه | | نه ز رد خسي دلش رنجه | سخت راسست و زشت را خوبي | | گفته جانش به صبر ايوبي | نه شکن در فنون گفتارش | | نه کسي را گرفت بر کارش | طالبان را به سعي بيمنت | | گشته يار از کتاب و از سنت | که: خدا خواهد و خدا داند | | وقتشان بر سر زبان راند | کندش کشف بر تو دردم نقد | | بر تو هر مشکلي که گيرد عقد | چهرهي او گشاده، لب خندان | | روح در عرش و جسم در زندان | و گر افزون شودبرش بادست | | اگرش مال کم شود شادست | خرمنش بهر خوشهچين باشد | | دنيي او ز بهر دين باشد | بازوي او به عقل و شرع قوي | | شهرهي شهرها به پاک روي | نورش از نور کبريا خيزد | | دل او از ريا بپرهيزد | دمبدم حاضر آورد بر او | | هر چه خواهد فلک فراخور او | کارش ارشاد يا حضور بود | | شغل او بهجت و سرور بود | کرده ايزد به خود کفالت او | | از پي جمع ساز و آلت او | بر خلايق دلش رحيم و شفيق | | مظهر حق و مظهر تحقيق | خبر و ياد او همايون حال | | ديدن و داد او مبارک فال | خوي او لطف خلق بار دهد | | روي او هيبت و وقار دهد | خس به يادش به از گهر گردد | | مس به بويش ز دور زر گردد | وانکش آمد به دست ماهي شد | | هر که با او نشست شاهي شد | اين طلب کن، که در جهان اين بس | | گر مريد کسي شوي اين کس | وآن دگرها مگس همي رانند | | اين کسان باز دست سلطانند | که جوان را کند ز بند آزاد | | به چنين پير دست شايد داد | |
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}