| که: مشک و عشق را نتوان نهفتن! | | خوش است از بخردان اين نکته گفتن |
| کند غمازي از صد پردهاش بوي | | اگر بر مشک گردد پرده صد توي |
| به سينه تخم غم پوشيده ميکاشت | | زليخا عشق را پوشيده ميداشت |
| همي کرد از درون نشو و نمايي | | ولي سر ميزد آن هر دم ز جايي |
| به جاي آب خون ناب ميريخت | | گهي از گريه چشمش آب ميريخت |
| نهاني راز او بر رو فتادي | | به هر قطره که از مژگان گشادي |
| به گردون دود آهش راه ميکرد | | گهي از آتش دل آه ميکرد |
| نرويد لالهاي خالي ز داغي | | بدانستي همه کز هيچ باغي |
| خط آشفتگي بر وي کشيدند | | کنيزان اين نشانيها چو ديدند |
| قضاجنبان آن حال عجب کيست | | ولي روشن نشد کن را سبب چيست |
| همي کردند با هم قيل و قالي | | همي بست از گمان هر کس خيالي |
| سخن بر هيچ چيز آخر نميشد | | ولي سر دلش ظاهر نميشد |
| که از افسونگري سرمايهاي داشت | | از آن جمله، فسونگردايهاي داشت |
| گهي عاشق گهي معشوق بوده | | به راه عاشقي کار آزموده |
| موافقساز يار ناموافق | | به هم وصلتده معشوق و عاشق |
| به ياد آورد خدمتهاي خويشاش | | شبي آمد زمين بوسيد پيشش |
| به خاري از تو گلرويان مباهي! | | بگفت: «اي غنچهي بستان شاهي! |
| ز فرت بخت ما فرخنده بادا! | | دلت خرم لبت پر خنده بادا! |
| چنين با درد و غم همدم چرايي؟ | | چنين آشفته و در هم چرايي؟ |
| بگو روشن مرا، تا کيست آن ماه! | | يقين دانم که زد ماهي تو را راه |
| ز نور قدسيان ذاتش سرشته | | اگر بر آسمان باشد فرشته |
| که آرم بر زمين از آسماناش | | به تسبيح و دعا خوانم چناناش |
| عزايم خوانيام کارست و پيشه | | وگر باشد پري در کوه و بيشه |
| کنم در شيشه و پيشت نشانم | | به تسخيرش عزيمتها بخوانم |
| بزودي سازم از وي خاطرت شاد» | | وگر باشد ز جنس آدميزاد |
| فسون پردازي و افسانهخواني، | | زليخا چون بديد آن مهرباني |
| گرفت از گريه مه را در ستاره | | نديد از راست گفتن هيچ چاره |
| در آن گنج، ناپيدا کليدست | | که: «گنج مقصدم بس ناپديدست |
| که با عنقا بود هم آشيانه | | چه گويم با تو از مرغي نشانه |
| ز مرغ من بود آن نام هم گم | | ز عنقا هست نامي پيش مردم |
| که ميداند ز کام خويش نامي | | چه شيرين است عيش تلخکامي |
| کند باري زبان شيرين ز نامش» | | ز دوري گرچه باشد تلخ، کامش |
| ز همرازي بلندش ساخت پايه | | زبان بگشاد آنگه پيش دايه |
| به بيهوشي خود هشيارياش داد | | به خواب خويشتن بيدارياش داد |
| ز چارهسازياش حيران فروماند | | چو دايه حرفي از تومار او خواند |
| که: نادانسته از جستن محال است! | | بلي اين حرف، نقش هر خيال است |
| به اصلاحاش زبان پند بگشاد | | نيارست از دلش چون بند بگشاد |
| هميشه کار ديوان مکر و ريوست | | نخستين گفت کاينها کار ديوست |
| که تا بر وي در سودا گشايند | | به مردم صورت زيبا نمايند |
| که بنمايد چنان شکل دلارا؟ | | زليخا گفت: «ديوي را چه يارا |
| معاذ الله کز او زايد فرشته» | | تني کز شور و شر باشد سرشته |
| که کج با کج گرايد، راست با راست» | | دگر گفتا که: «اين خوابيست ناراست |
| برون کن اين محال از خاطر خويش!» | | دگر گفتا که: «هستي دانشانديش |
| کي اين بار گران دادي شکستام؟ | | بگفتا: «کار اگر بودي به دستم، |
| عنان اختيار از دست رفتهست | | مرا تدبير کار از دست رفتهست |
| که بس محکمترست از نقش در سنگ» | | مرا نقشي نشسته در دل تنگ |
| فروبست از نصيحت گويياش دم | | چو دايه ديدش اندر عشق، محکم |
| پدر ز آن قصه مشکل بر آشفت | | نهاني رفت و حالش با پدر گفت |
| حوالت کرد کارش را به تقدير | | ولي چون بود عاجز دست تدبير |
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}