| ما رانگاه در تو، تو را اندر آينه | | ما فتنه بر توايم و تو فتنه بر آينه |
| تو عاشق خودي ز تو عاشقتر آينه | | تا آينه جمال تو ديد و تو حسن خويش |
| زين روي نازها کند اندر سر آينه | | از روي تو در آينه جانها شود خيال |
| در يک مکان هم آتش و هم کوثر آينه | | وز نور روي و صفوت لعل تو آورد |
| رنج دلم مخواه و منه دل بر آينه | | اي ناخداي ترس مشو آينهپرست |
| تا هيچ صيقلي نکند ديگر آينه | | کز آه دل بسوزم هر جا که آهني است |
| صورت هر آينه بنمايد هر آينه | | قبله مساز ز آينه هر چند مر تو را |
| بيند هزار صورت جان پرور آينه | | در آينه دريغ بود صورتي کز او |
| رخسار او نگر صنما منگر آينه | | صورت نماي شد رخ خاقاني از سرشک |
| وز روي تو پذيرد زيب و فر آينه | | از راي شاه گيرد نور وضو آفتاب |
| چونان دهد نشاني کز پيکر آينه | | سلطان اعظم آنکه اشارات او ز غيب |
| هفت آسمان مشاطه و هفت اختر آينه | | شاهنشهي که بهر عروس جلال اوست |
| کز ننگ زنگ باز رهد يکسر آينه | | ز اقبال عدلپرور او جاي آن، بود |
| کز وي نمونهاي است به هر کشور آينه | | اي خسروي که خاطر تو آن صفا گرفت |
| دارد شجاع روز وغا در بر آينه | | سازد فلک ز حزم تو دايم سلاح خويش |
| روح القدس نمايد از آن منظر آينه | | گر منظر تو نور بر آئينه افکند |
| بيکار ماند آنجا تا محشر آينه | | گرد خلافت ار برود در ديار خصم |
| چون در حجاب زنگ شود مضمر آينه | | ماند به نوک کلک تو و جان بد سگال |
| چون تاب گيرد از حرکات خور آينه | | باشد چو طبع مهر من اندر هواي تو |
| از تو جمال همت و از چاکر آينه | | من آينه ضميرم و تو مشتري همم |
| گردد سياه روي چو گردد تر آينه | | در خدمت تو تر نتوان آمدن از آنک |
| طبعم شود ز لطف چو از جوهر آينه | | گر در دل تو يافت توانم نشان خويش |
| هرگه که شکل خويش ببيند در آينه | | طوطي هر آن سخن که بگوئي ز بر کند |
| کاهل بصر خزند به سيم و زر آينه | | گر لطف تو خريد مرا بس شگفت نيست |
| کاعمي و زشت را نبود درخور آينه | | ور ناکسي فروخت مرا هم روا بود |
| مردم ضرورتي کند از خنجر آينه | | گر جز تو را ستودم بر من مگير از آنک |
| گهگه کند پاک به خاکستر آينه | | دانم تو را ز من نگزيرد براي آنک |
| نايد همي ز آهن بد گوهر آينه | | از نيم شاعران هنر من مجوي از آنک |
| زيبد که ننگرم به رخ اصفر آينه | | شايد که ناورم دل مجروح بر درت |
| وز بهر عيب کم طلبد اعور آينه | | کز بيم رجم برنشود ديو بر فلک |
| مانا که خود نساختي اسکندر آينه | | گر نه رديف شعر مرا آمدي به کار |
| گر ذرهاي ز نور تو افتد بر آينه | | اين را نقيضهاي است که گفتم بدين طريق |
| هر صبحدم برآورد از خاور آينه | | بادت جلال و مرتبه چندان که آسمان |
| کز مس کند براي وي آهنگر آينه | | حاسد ز دولت تو گرفتار آن مرض |
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}