فرشته هايِ كلاسِ گل ها

فرشته ها از پنجره ي كلاس خيره شدند به دختر كوچولوها. خانم معلم داشت جغرافيا درس مي داد. روي تخته پر بود از كوه و جنگل و رودخانه.
دختر كوچولوها با ديدن آن همه فرشته كنار پنجره تعجب كردند. همه نگاه شان به سمت پنجره بود. خانم معلم با گچ زد روي تخته سياه: «حواس تان كجاست؟» بچه ها داد زدند: «خانم! چقدر فرشته!»
خانم معلم نگاه كرد به پشت پنجره و گفت: «حواس تان جمع باشد. آبروي كلاس گل ها را نبريد.» چند لحظه بعد فرشته ها وارد كلاس شدند. مبصر برپا داد. همه ايستادند. فرشته ها از بين نيمكت ها راه مي رفتند و هر كدام دختر كوچولويي را انتخاب مي كردند. بعضي از فرشته ها هم سراغ دفتر نمره ي خانم معلم مي رفتند و شاگردهايي را كه نمره هاي بيست بيش تري داشتند انتخاب مي كردند.
پنج دقيقه به زنگ تفريح مانده بود كه همه ي دختر كوچولوها صاحب فرشته شدند؛ به غير از بدري. بدري همه ي نمره هايش تك بود و انضباطش هم پانزده بود. هيچ فرشته اي حاضر نشده بود او را انتخاب كند. همه ي بچه ها او را مسخره مي كردند. بدري از فرشته ها و بچه هاي كلاس بدش آمد. با خودش گفت: «من ديگر به مدرسه نمي آيم.» زنگ تفريح كه خورد هر كدام از دختر كوچولوها دست فرشته شان را گرفتند و از كلاس بيرون آمدند؛ اما بدري كوچولو هيچ فرشته اي نداشت. خانم معلم دست هاي گچي اش را با دستمال كاغذي پاك كرد و گفت: «خودم فرشته ي تو مي شوم ، باشد؟»
بدري خنديد. دست خانم معلم را گرفت و از كلاس بيرون آمدند. توي حياط پر از فرشته شده بود. بچه ها خانم معلم و بدري را ديدند كه دست همديگر را گرفته بودند. همه ي بچه ها دوست داشتند خانم معلم دست آن ها را بگيرد. بدري خيلي خوش حال بود. خانم معلم به او گفت: «دوست دارم از اين به بعد درس هايت را خوب بخواني و شاگرد منظمي باشي تا فرشته ها حسرت تو را بخورند.»
بدري به خانم معلم قول داد. بعد هم با هم رفتند از بوفه ي مدرسه دو تا ساندويچ گرفتند و با هم خوردند.زنگ بعد هر كس كنار فرشته اش نشسته بود. بدري هم صندلي اش را گذاشت كنار خانم معلم و نشست. خانم معلم از همه ي بچه ها درس پرسيد ، بعد هم از بدري. بدري اين بار جواب همه ي سؤال ها را بلد بود.
فرشته اي با خودش گفت: «او هم بد نبودها...»
زنگ بعد ورزش داشتند. قرار شد دو تا تيم بشوند و با هم وسطي بازي كنند. فرشته ها يك گروه شدند و بچه ها يك گروه. وقتي ياركشي مي كردند؛ كسي بدري را انتخاب نكرد.بدري و خانم معلم گوشه ي حياط با هم واليبال بازي كردند. چند تا از بچه ها پيش بدري آمدند. از او خواستند او به جاي آن ها وسطي بازي كند تا آن ها بروند و با خانم معلم بازي كنند؛ اما بدري قبول نكرد. بازي كردن با خانم معلم خيلي كيف داشت. تيم فرشته ها از تيم بچه ها بردند.بچه ها مجبور شدند و به فرشته ها كولي بدهند. خانم معلم و بدري گوشه ي حياط ايستادند و به آن ها خنديدند. روز بعد قرار بود كلاس گل ها به اردو برود. يك ميني بوس آبي كنار مدرس ايستاد.بچه ها و فرشته ها سوار شدند. هر كس كنار فرشته اش نشست. بدري هم كنار خانم معلم نشست. آن ها مي خواستند به سرزمين فرشته ها بروند. جايي كه هيچ كدام از بچه ها تا حالا آن را نديده بودند. آقاي راننده هم آن جا را بلد نبود ، براي همين يكي از فرشته ها رفت جلو تا راننده را راهنمايي كند. سرزمين فرشته ها در آسمان بود. راننده نمي دانست با كدام دنده به آسمان پرواز كند. براي همين فرشه پشت فرمان نشست و ميني بوس پرواز كرد. پرواز كرد و از بالاي ابرها گذشت. رفت و رفت تا به تابلويي رسيد كه روي آن نوشته شده بود:
بچه هاي كلاس گل ها كم كم به دري رسيدند كه با رنگ سبز رويش نوشته شده بود: «سرزمين فرشته ها» در را كه باز كردند بوي گُل بيني تمام بچه ها را پر كرد. آن جا پر از گل بود. يك عالم بادكنك هم توي هوا بود. بدون اين كه كسي با نخ آن ها را نگه داشته باشد. وسط گل ها هم يك كيك بزرگ به شكل جانماز بود. مهر آن هم از كاكائو درست شده بود.
خانم معلم گفت: «بچه ها امروز روز جشن تكليف شماست.» همه از چشمه اي كه كنار گل ها مي جوشيد وضو گرفتند و براي خواندن نماز به صف ايستادند. بعد از نماز ، خانم معلم كيک را بين بچه ها تقسيم كرد. كيك بوي گل مي داد. جشن تكليف كه تمام شد، ميني بوس بوق زد. بايد همه بر مي گشتند. فرشته ها گفتند: «ما هميشه در دل شما باقي مي مانيم و كارهاي خوب و بدتان را مي نويسيم ؛ اما ديگر مأموريت ما تمام شده است. ما همين جا مي مانيم.» بچه ها ناراحت شدند. آن ها دوست داشتند فرشته شان هميشه در كنارشان باشد. موقع برگشتن ، صندلي كنار بچه ها خالي بود. فقط در صندلي كناري بدري ، خانم معلم نشسته بود.
يكي از بچه ها از جايش بلند شد و گفت: «اجازه خانم! ما دوست داريم فرشته مان هميشه در كنارمان باشد. شما فرشته ي ما مي شويد؟»
خانم معلم گفت: «از اول هم فرشته ي شما بودم. آن فرشته ها هم شاگردهاي قبلي خودم بودند كه حالا بزرگ شده بودند و به جايي رسيده بودند.»
آقاي راننده گفت: «حالا چه طوري برگرديم زمين؟»
خانم معلم گفت: «اجازه بدهيد من پشت فرمان بنشينم. خانم معلم نشست پشت فرمان و ميني بوس به سمت زمين حركت كرد. بچه ها با خوش حالي دست مي زدند و هر چه سرود از حفظ بلد بودند مي خواندند. خانم معلم از آينه نگاه شان مي كرد و مي خنديد.
مرجع:ماهنامه مليکا 44