بیداری اسلامی و گسترش شبکههای ارتباطی
بیداری اسلامی و گسترش شبکههای ارتباطی
بیداری اسلامی و گسترش شبکههای ارتباطی
نویسنده: مصطفی انصافی
فرهنگ عامل اصلی هویتسازی و کسب هویت در انسانهاست.
شخصیت انسان در رابطه با فرهنگی که درآن زندگی می کند پرورده می شود. فرهنگ کارکردهای بسیاری چون اجتماعی کردن افراد، آموزش و پرورش، دادن یک معیار قضاوت به افراد برای تبیین خوب و بد، نظارت اجتماعی، تولید هنجارها و ارزش ها و ... را به عهده دارد.
فرهنگ دربرگیرنده تمام چیزهایی است که ما از دیگران می آموزیم و بر آن آموخته ها می افزاییم و به طور مستقیم و غیر مستقیم از آن متاثر می شویم، تحت نفوذ آن قرار داریم و رفتار و اعمال ما از آن ناشی می شود. می توان گفت که نسبت فرهنگ به انسان مانند آب است به ماهی. ما در فرهنگ غوطه وریم همچون ماهی که در آب شناور است. همان طور که زندگی ماهی به آب نیاز دارد، حیات انسان نیز به فرهنگ باز بسته است.
در تعریف فرهنگ چنین گفته اند که فرهنگ، مجموعه ای از روش ها، آداب و رسوم، ارزش های یک اجتماع معین، متضمن نظام اقتصادی و اجتماعی، ساخت سیاسی، علم، دین، تربیت و هنر است که همه این مؤلفه ها در ساخت یک جامعه متعادل نقش مهمی ایفا می کند. اگر این تعریف از فرهنگ را بپذیریم باید بگوییم رسانه های گروهی چه رسانه های شنیداری و دیداری و چه رسانه های مکتوب تأثیر بسزایی در جهت دهی به فرهنگ و آداب و رسوم مردمان یک جامعه خواهند داشت که البته میزان این تأثیر از یک جامعه به جامعه دیگر با توجه به زیرساخت ها و ویژگی های آنها متفاوت است.
امروزه همگان در جوامع مختلف، بخش عمده ای از معلومات خود را مرهون اوقاتی هستند که برای تماشا و استماع رسانه های صوتی و تصویری و یا مطالعه رسانه های نوشتاری صرف می کنند و این حقیقت آنگاه نمود بیشتری می یابد که مشاهده می کنیم اکثریت کودکان، نوجوانان و جوانان و حتی میانسالان کشورمان، معلومات مذهبی و سیاسی خود را نیز بیش تر از این رسانه ها می گیرند.
از این رو بدیهی است که رسانه ها برای بهینه نمودن فواید خود و همچنین کاهش مضرات ناشی از آنها، مهندسی شوند. طبق سفارش های مقام معظم رهبری امروز مهندسی فرهنگی یکی از ضروریات جامعه انقلابی ماست و باید هم مردم و هم مسوولان فرهنگی بکوشند تا با مهندسی دقیق فرهنگی، که شامل مهندسی برنامه های رسانه ها نیز می شود، فرهنگی پویا و مهم تر از همه اصیل و بومی را باز تولید کنند که مهبط تعالیم متعالی اسلامی در جهت پرورش و رشد انسان های کامل باشد.
مهندسی فرهنگی یعنی پردازش، تجهیز و بازسازی سیستم فرهنگ، مهندسی فرهنگی کشور به مفهوم مهندسی کلان نظام ها، سازمان ها، سیاست ها، قوانین و سازوکارها به منظور نیل به اهداف فرهنگی است. به زعم مقام معظم رهبری، که برای نخستین بار بحث از لزوم مهندسی نمودن فرهنگ را در کشور مطرح ساختند، هدف اساسی مهندسی فرهنگی، باید ایجاد انسجام و نظم در مسایل فرهنگی باشد و همچنین ایشان تاکید خاصی بر طراحی مهندسی فرهنگی و ممکن بودن آن و اینکه مهندسی فرهنگی ابزار اصلی تحقق آرمان ها و اهداف انقلاب است دارند.
بحث از مهندسی فرهنگی توجه به تمام لایه های فرهنگی کشور همچون لایه های دینی، ملی و جهانی و تمایل سطوح فرهنگی کشور یعنی سطوح اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و ارزشی و اولویت دادن لایه دینی بر دیگر لایه های فرهنگی کشور را می طلبد و همچنین توجه به رابطه الزام آور و انگیزشی بین عرصه های مختلف یک اجتماع، به این معنی که قدرتمندی فرهنگی تقویت اقتصاد و مدیریت را سبب می شود و در نتیجه باعث می شود توانایی فرهنگی افزایش یابد.
از نظر ایشان طراحی فرهنگ لازم است، اما به تنهایی کافی نیست و لزوم تحقق آن در جامعه مستلزم پذیرش آن از سوی مردم و عمل بر طبق آن است. رهبر انقلاب تاکید وافری بر تفکیک بین نهاد طراحی مهندسی فرهنگی و اجرای آن دارند و همچنین بر تاثیر بسزای رسانه ملی در تحقق مهندسی فرهنگی اشاره می کنند. به زعم ایشان فرهنگ، تنها عامل حفظ استقلال و توانمندسازی کشور در عرصه جهانی شدن است. از نظر رهبر انقلاب اسلامی، مهندسی فرهنگی این است که با رویکرد سیستمی اجزای فرهنگ اعم از فرهنگ ملی، فرهنگ عمومی، فرهنگ تخصصی، فرهنگ سازمانی، در مجموعه فرهنگ جانمایی شده و روابط آنها بخوبی تنظیم شود.
رسانه ها از اجزای اساسی فرهنگ سازی در یک کشور به شمار می آیند. رسانه ها فعالیتی کاملا فرهنگی دارند و این فعالیت باید با طراحی و هدفمندی انجام شود. از سوی دیگر تمام سازمان ها و نهادها که به صورت محدود یا گسترده فعالیت فرهنگی دارند، مستقیم یا غیرمستقیم با رسانه ارتباط می یابند و برای کامل کردن کار خود و به ثمر نشاندن آن به همکاری با رسانه ها نیازمندند.
از این رو مهندسی فرهنگی رسانه ها، عملی ضروری است و باید جزو اولویت های نخستین برنامه های کلان کشور باشد. چرا که بسیاری از مردم جامعه ما الگو و سبک زندگی خود را از رسانه ها می گیرند و رسانه ها نقشی فعال در زندگی روزمره مردمان همه جوامع و همچنین جامعه ما ایفا می کنند.
مساله و دغدغه برای کشور ما که بر اساس بنیادهای مذهبی و اسلامی شالوده های خود را بنا کرده این است که چگونه رسانه های خود را جهت دهی کند که بتوان از آنها به بهترین نحو در راستای نیل به اهداف بهره برد و همچنین سبک زندگی اسلامی مردممان نیز حفظ شود. رسانه ها در جامعه ما همان گونه که رهبر کبیر انقلاب اسلامی حضرت امام خمینی(ره) نیز بیان فرمودند باید واجد کارکردی آموزشی باشند و همچون یک دانشگاه بسیط و همگانی عمل نمایند و نیاز به آگاهی و اطلاعات را در افراد برآورده کنند. از این رو برای مهندسی فرهنگی جامعه شدیداً به رسانه ها نیازمندیم تا به مدد قدرت فراگیر آنها ارزش ها و ایستارهای انقلاب اسلامی را در همه نقاط کشور و چه بسا در نقاط مختلف جهان عرضه و اشاعه نماییم.
در بررسی رابطه بین مهندسی فرهنگی و رسانه ها، مشخص است که از طریق رسانه ها می توان فرهنگ را سامان بخشید و در واقع بهینه سازی کرد. رسانه ها واسطه های بین مردم و کارگزاران فرهنگ هستند و به واسطه رسانه ها می توان در حداقل زمان بیشترین تاثیر فرهنگی را بر اعضای اجتماع گذاشت و فرایند مهندسی کردن فرهنگ را به پیش برد.
نقش رسانه در الگوسازی و نهادینه کردن باورها و هنجارها امری پوشیده و قابل کتمان نیست. همه می دانند و باور دارند که رسانه ها نقش فعالی در این زمینه دارند و برعکس آنهم، امکان دارد که رسانه ها اگر شناخت درستی از اهداف و سیاستگذاری های فرهنگی جامعه و حکومت نداشته باشند یا در نسبت خود با دین و اهداف دینی دچار خطا شوند، بحران فرهنگی و عقیدتی غیرقابل جبرانی را بسازند که این بحران تا زمانی که از سوی صاحب نظران و مسوولان چاره اندیشی شود، اثرات خود را بر اندیشه و رفتار اعضای جامعه خواهد گذاشت.
ارایه اطلاعات درست از اندیشه ها و اعتقادات دینی از سوی رسانه ها می تواند جامعه را بیشتر با آرمان ها و اخلاق دینی آشنا سازد. همانطور که ارایه اطلاعات غلط و نادرست از این اندیشه ها جامعه را فرسنگ ها از این اخلاق و آرمان ها دور می سازد و اعضای جامعه را به قهقرا می کشاند. نقش رسانه ها در تبلیغ اندیشه های درست اجتماعی و اخلاقی در جامعه دینی الزاماً می بایست با شناخت از مفهوم جامعه دینی و عمق اندیشه های دینی باشد تا به خرافه گرایی و ترویج اندیشه های قشری و ظاهری کشیده نشود و جامعه را از این نظر گرفتار بحران نسازد.
در فرایند انقلاب اسلامی ایران، امام خمینی(ره) و انقلابیان پیرو ایشان در کنار مجاری سنتی از وسایل ارتباطی مدرنی همچون تلفن و نوار کاست برای انتشار پیام های خود در سراسر کشور استفاده می کردند. در کشورهایی مانند اندونزی، مالزی، پاکستان و مصر نیز استفاده از رایانه های شخصی و دستگاه دورنگار برای اشاعه ایده های اسلامی متداول شده است و اطلاعات مربوط به اسلام از طریق بانک های اطلاعاتی قرآن و حدیث، در دسترس افراد غیرمتخصص قرار می گیرد. به زعم کارشناسان، در چند دهه آخر قرن بیستم، چند رویداد مهم عمیق ترین نفوذ را بر ماهیت و محتوای اطلاعات جهان اسلام داشته است.
انقلاب اسلامی ایران و متعاقب آن جنبش های سیاسی کشورهای اسلامی، زمینه اسلامی سازی رسانه ها را فراهم کرد و اکولوژی (بوم شناسی) ارتباطی جدیدی را در شماری از مناطق پدید آورد. فروپاشی شوروی و پیدایش دولت های تازه استقلال یافته در مناطق اسلامی مانند آسیای مرکزی، به بسط شبکه ارتباطات گسترده تر اسلامی کمک کرد و سرانجام رشد ارتباطات دوربرد ملی و بین المللی از طریق ماهواره ها، بر وحدت مناطق اسلامی و توسعه سیاسی و اقتصادی این مناطق افزود. جهان اسلام با آگاهی جدیدی از جهان متغیر و در همان حال، احساس عمیق تاریخی و هویت اسلامی، رسانه های ارتباطی خود را توسعه می دهد.
از این رو توجه به رسانه ها از لازمه های رشد و بیداری جهان اسلام است و تا به حال نیز مشهود بوده که رهبران بزرگ اسلامی همچون امام خمینی(ره) تاکید خاصی بربه کار گرفتن این ابزارها در جهت نیل به اهداف اسلام داشته اند. رسانه ها همواره یک بعد از ابعاد انقلاب اسلامی را تشکیل داده اند و انقلاب اسلامی نه تنها از کنار رسانه ها بی تفاوت عبور نکرده است، بلکه همه توان خود را به کار گرفته و از یک رسانه سکولار، رسانه ای دینی را برساخته که خود این مساله نتیجه مهندسی فرهنگ موجود در رسانه ها بود که توسط حضرت امام صورت گرفت.
فرهنگ پیشین (طاغوتی) رسانه ها بعد از انقلاب مهندسی شد و فرهنگ اسلامی جای آن را گرفت، حال خود این رسانه که مولود مهندسی فرهنگ اسلامی است باید در فرآیند مهندسی فرهنگی کلان که تمام عرصه ها را پوشش می دهد به کار گرفته و از حداکثر قابلیت های آن استفاده شود. باید از رسانه ها در جهت نهادینه نمودن آموزه های اسلامی و ارزش های انقلاب اسلامی استفاده کنیم.
لازمه این کار عنایت مدیران و سیاستگذاران رسانه ها به تعمیق دین و آموزه های اسلامی در برنامه های تولیدی رسانه ها است تا بعد تفریح و سرگرمی بر بعد انسان سازی و آگاهی بخشی رسانه های جامعه مان غالب نشود.
منبع : آینده روشن
ارسال توسط کاربر محترم سایت :sukhteh
شخصیت انسان در رابطه با فرهنگی که درآن زندگی می کند پرورده می شود. فرهنگ کارکردهای بسیاری چون اجتماعی کردن افراد، آموزش و پرورش، دادن یک معیار قضاوت به افراد برای تبیین خوب و بد، نظارت اجتماعی، تولید هنجارها و ارزش ها و ... را به عهده دارد.
فرهنگ دربرگیرنده تمام چیزهایی است که ما از دیگران می آموزیم و بر آن آموخته ها می افزاییم و به طور مستقیم و غیر مستقیم از آن متاثر می شویم، تحت نفوذ آن قرار داریم و رفتار و اعمال ما از آن ناشی می شود. می توان گفت که نسبت فرهنگ به انسان مانند آب است به ماهی. ما در فرهنگ غوطه وریم همچون ماهی که در آب شناور است. همان طور که زندگی ماهی به آب نیاز دارد، حیات انسان نیز به فرهنگ باز بسته است.
در تعریف فرهنگ چنین گفته اند که فرهنگ، مجموعه ای از روش ها، آداب و رسوم، ارزش های یک اجتماع معین، متضمن نظام اقتصادی و اجتماعی، ساخت سیاسی، علم، دین، تربیت و هنر است که همه این مؤلفه ها در ساخت یک جامعه متعادل نقش مهمی ایفا می کند. اگر این تعریف از فرهنگ را بپذیریم باید بگوییم رسانه های گروهی چه رسانه های شنیداری و دیداری و چه رسانه های مکتوب تأثیر بسزایی در جهت دهی به فرهنگ و آداب و رسوم مردمان یک جامعه خواهند داشت که البته میزان این تأثیر از یک جامعه به جامعه دیگر با توجه به زیرساخت ها و ویژگی های آنها متفاوت است.
امروزه همگان در جوامع مختلف، بخش عمده ای از معلومات خود را مرهون اوقاتی هستند که برای تماشا و استماع رسانه های صوتی و تصویری و یا مطالعه رسانه های نوشتاری صرف می کنند و این حقیقت آنگاه نمود بیشتری می یابد که مشاهده می کنیم اکثریت کودکان، نوجوانان و جوانان و حتی میانسالان کشورمان، معلومات مذهبی و سیاسی خود را نیز بیش تر از این رسانه ها می گیرند.
از این رو بدیهی است که رسانه ها برای بهینه نمودن فواید خود و همچنین کاهش مضرات ناشی از آنها، مهندسی شوند. طبق سفارش های مقام معظم رهبری امروز مهندسی فرهنگی یکی از ضروریات جامعه انقلابی ماست و باید هم مردم و هم مسوولان فرهنگی بکوشند تا با مهندسی دقیق فرهنگی، که شامل مهندسی برنامه های رسانه ها نیز می شود، فرهنگی پویا و مهم تر از همه اصیل و بومی را باز تولید کنند که مهبط تعالیم متعالی اسلامی در جهت پرورش و رشد انسان های کامل باشد.
مهندسی فرهنگی یعنی پردازش، تجهیز و بازسازی سیستم فرهنگ، مهندسی فرهنگی کشور به مفهوم مهندسی کلان نظام ها، سازمان ها، سیاست ها، قوانین و سازوکارها به منظور نیل به اهداف فرهنگی است. به زعم مقام معظم رهبری، که برای نخستین بار بحث از لزوم مهندسی نمودن فرهنگ را در کشور مطرح ساختند، هدف اساسی مهندسی فرهنگی، باید ایجاد انسجام و نظم در مسایل فرهنگی باشد و همچنین ایشان تاکید خاصی بر طراحی مهندسی فرهنگی و ممکن بودن آن و اینکه مهندسی فرهنگی ابزار اصلی تحقق آرمان ها و اهداف انقلاب است دارند.
بحث از مهندسی فرهنگی توجه به تمام لایه های فرهنگی کشور همچون لایه های دینی، ملی و جهانی و تمایل سطوح فرهنگی کشور یعنی سطوح اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و ارزشی و اولویت دادن لایه دینی بر دیگر لایه های فرهنگی کشور را می طلبد و همچنین توجه به رابطه الزام آور و انگیزشی بین عرصه های مختلف یک اجتماع، به این معنی که قدرتمندی فرهنگی تقویت اقتصاد و مدیریت را سبب می شود و در نتیجه باعث می شود توانایی فرهنگی افزایش یابد.
از نظر ایشان طراحی فرهنگ لازم است، اما به تنهایی کافی نیست و لزوم تحقق آن در جامعه مستلزم پذیرش آن از سوی مردم و عمل بر طبق آن است. رهبر انقلاب تاکید وافری بر تفکیک بین نهاد طراحی مهندسی فرهنگی و اجرای آن دارند و همچنین بر تاثیر بسزای رسانه ملی در تحقق مهندسی فرهنگی اشاره می کنند. به زعم ایشان فرهنگ، تنها عامل حفظ استقلال و توانمندسازی کشور در عرصه جهانی شدن است. از نظر رهبر انقلاب اسلامی، مهندسی فرهنگی این است که با رویکرد سیستمی اجزای فرهنگ اعم از فرهنگ ملی، فرهنگ عمومی، فرهنگ تخصصی، فرهنگ سازمانی، در مجموعه فرهنگ جانمایی شده و روابط آنها بخوبی تنظیم شود.
رسانه ها از اجزای اساسی فرهنگ سازی در یک کشور به شمار می آیند. رسانه ها فعالیتی کاملا فرهنگی دارند و این فعالیت باید با طراحی و هدفمندی انجام شود. از سوی دیگر تمام سازمان ها و نهادها که به صورت محدود یا گسترده فعالیت فرهنگی دارند، مستقیم یا غیرمستقیم با رسانه ارتباط می یابند و برای کامل کردن کار خود و به ثمر نشاندن آن به همکاری با رسانه ها نیازمندند.
از این رو مهندسی فرهنگی رسانه ها، عملی ضروری است و باید جزو اولویت های نخستین برنامه های کلان کشور باشد. چرا که بسیاری از مردم جامعه ما الگو و سبک زندگی خود را از رسانه ها می گیرند و رسانه ها نقشی فعال در زندگی روزمره مردمان همه جوامع و همچنین جامعه ما ایفا می کنند.
مساله و دغدغه برای کشور ما که بر اساس بنیادهای مذهبی و اسلامی شالوده های خود را بنا کرده این است که چگونه رسانه های خود را جهت دهی کند که بتوان از آنها به بهترین نحو در راستای نیل به اهداف بهره برد و همچنین سبک زندگی اسلامی مردممان نیز حفظ شود. رسانه ها در جامعه ما همان گونه که رهبر کبیر انقلاب اسلامی حضرت امام خمینی(ره) نیز بیان فرمودند باید واجد کارکردی آموزشی باشند و همچون یک دانشگاه بسیط و همگانی عمل نمایند و نیاز به آگاهی و اطلاعات را در افراد برآورده کنند. از این رو برای مهندسی فرهنگی جامعه شدیداً به رسانه ها نیازمندیم تا به مدد قدرت فراگیر آنها ارزش ها و ایستارهای انقلاب اسلامی را در همه نقاط کشور و چه بسا در نقاط مختلف جهان عرضه و اشاعه نماییم.
در بررسی رابطه بین مهندسی فرهنگی و رسانه ها، مشخص است که از طریق رسانه ها می توان فرهنگ را سامان بخشید و در واقع بهینه سازی کرد. رسانه ها واسطه های بین مردم و کارگزاران فرهنگ هستند و به واسطه رسانه ها می توان در حداقل زمان بیشترین تاثیر فرهنگی را بر اعضای اجتماع گذاشت و فرایند مهندسی کردن فرهنگ را به پیش برد.
نقش رسانه در الگوسازی و نهادینه کردن باورها و هنجارها امری پوشیده و قابل کتمان نیست. همه می دانند و باور دارند که رسانه ها نقش فعالی در این زمینه دارند و برعکس آنهم، امکان دارد که رسانه ها اگر شناخت درستی از اهداف و سیاستگذاری های فرهنگی جامعه و حکومت نداشته باشند یا در نسبت خود با دین و اهداف دینی دچار خطا شوند، بحران فرهنگی و عقیدتی غیرقابل جبرانی را بسازند که این بحران تا زمانی که از سوی صاحب نظران و مسوولان چاره اندیشی شود، اثرات خود را بر اندیشه و رفتار اعضای جامعه خواهد گذاشت.
ارایه اطلاعات درست از اندیشه ها و اعتقادات دینی از سوی رسانه ها می تواند جامعه را بیشتر با آرمان ها و اخلاق دینی آشنا سازد. همانطور که ارایه اطلاعات غلط و نادرست از این اندیشه ها جامعه را فرسنگ ها از این اخلاق و آرمان ها دور می سازد و اعضای جامعه را به قهقرا می کشاند. نقش رسانه ها در تبلیغ اندیشه های درست اجتماعی و اخلاقی در جامعه دینی الزاماً می بایست با شناخت از مفهوم جامعه دینی و عمق اندیشه های دینی باشد تا به خرافه گرایی و ترویج اندیشه های قشری و ظاهری کشیده نشود و جامعه را از این نظر گرفتار بحران نسازد.
در فرایند انقلاب اسلامی ایران، امام خمینی(ره) و انقلابیان پیرو ایشان در کنار مجاری سنتی از وسایل ارتباطی مدرنی همچون تلفن و نوار کاست برای انتشار پیام های خود در سراسر کشور استفاده می کردند. در کشورهایی مانند اندونزی، مالزی، پاکستان و مصر نیز استفاده از رایانه های شخصی و دستگاه دورنگار برای اشاعه ایده های اسلامی متداول شده است و اطلاعات مربوط به اسلام از طریق بانک های اطلاعاتی قرآن و حدیث، در دسترس افراد غیرمتخصص قرار می گیرد. به زعم کارشناسان، در چند دهه آخر قرن بیستم، چند رویداد مهم عمیق ترین نفوذ را بر ماهیت و محتوای اطلاعات جهان اسلام داشته است.
انقلاب اسلامی ایران و متعاقب آن جنبش های سیاسی کشورهای اسلامی، زمینه اسلامی سازی رسانه ها را فراهم کرد و اکولوژی (بوم شناسی) ارتباطی جدیدی را در شماری از مناطق پدید آورد. فروپاشی شوروی و پیدایش دولت های تازه استقلال یافته در مناطق اسلامی مانند آسیای مرکزی، به بسط شبکه ارتباطات گسترده تر اسلامی کمک کرد و سرانجام رشد ارتباطات دوربرد ملی و بین المللی از طریق ماهواره ها، بر وحدت مناطق اسلامی و توسعه سیاسی و اقتصادی این مناطق افزود. جهان اسلام با آگاهی جدیدی از جهان متغیر و در همان حال، احساس عمیق تاریخی و هویت اسلامی، رسانه های ارتباطی خود را توسعه می دهد.
از این رو توجه به رسانه ها از لازمه های رشد و بیداری جهان اسلام است و تا به حال نیز مشهود بوده که رهبران بزرگ اسلامی همچون امام خمینی(ره) تاکید خاصی بربه کار گرفتن این ابزارها در جهت نیل به اهداف اسلام داشته اند. رسانه ها همواره یک بعد از ابعاد انقلاب اسلامی را تشکیل داده اند و انقلاب اسلامی نه تنها از کنار رسانه ها بی تفاوت عبور نکرده است، بلکه همه توان خود را به کار گرفته و از یک رسانه سکولار، رسانه ای دینی را برساخته که خود این مساله نتیجه مهندسی فرهنگ موجود در رسانه ها بود که توسط حضرت امام صورت گرفت.
فرهنگ پیشین (طاغوتی) رسانه ها بعد از انقلاب مهندسی شد و فرهنگ اسلامی جای آن را گرفت، حال خود این رسانه که مولود مهندسی فرهنگ اسلامی است باید در فرآیند مهندسی فرهنگی کلان که تمام عرصه ها را پوشش می دهد به کار گرفته و از حداکثر قابلیت های آن استفاده شود. باید از رسانه ها در جهت نهادینه نمودن آموزه های اسلامی و ارزش های انقلاب اسلامی استفاده کنیم.
لازمه این کار عنایت مدیران و سیاستگذاران رسانه ها به تعمیق دین و آموزه های اسلامی در برنامه های تولیدی رسانه ها است تا بعد تفریح و سرگرمی بر بعد انسان سازی و آگاهی بخشی رسانه های جامعه مان غالب نشود.
منبع : آینده روشن
ارسال توسط کاربر محترم سایت :sukhteh
/ج
تازه های مقالات
ارسال نظر
در ارسال نظر شما خطایی رخ داده است
کاربر گرامی، ضمن تشکر از شما نظر شما با موفقیت ثبت گردید. و پس از تائید در فهرست نظرات نمایش داده می شود
نام :
ایمیل :
نظرات کاربران
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}