خلق صحنه هاي آغازين قوي
خلق صحنه هاي آغازين قوي
خلق صحنه هاي آغازين قوي
نويسنده: مايکل هاگ
مترجم: افسانه منادي
مترجم: افسانه منادي
نشانه اي براي مهارت در نگارش
اما معناي اين جمله چيست؟ دقيقاً چگونه مي شود به اين هدف جامه عمل پوشانيد؟
فيلمنامه ها بايد تجربه هاي پراحساس را براي ديدن تدارک ببينند. ديدن يک فيلم مثل سوار شدن بر يک ترن هوايي است، نه نمايش صرف يک مجموعه اسلايد. طبيعي است که اگر در يک مؤسسه سينمايي يک مدير اجرايي، يک بازيگر مشهور و يا يک کارگردان، فيلمنامه شما را بخواند، بعد از کمي فکر کردن احساس کند شما کارتان را به خوبي انجام نداده ايد. آدم هاي پرقدرت در هاليوود سرشان آن قدر شلوغ است که نمي توانند فيلمنامه ها را تمام و کمال بخوانند. به راستي آنها اين گونه فرض مي کنند که اگر نويسنده اي نتواند آنها را در آغاز يا افتتاحيه ي داستان مسحور کند، بعيد خواهد بود در صفحات بعد از پس اين کار برآيد. پس فيلمنامه هايي که نتوانند از امتحان ده صفحه ي اول سربلند بيرون بيايند، حتماً رد خواهند شد.
حتي در داستان هاي روان کاوي -فيلمنامه اي که بايد تمام و کمال نوشته و خوانده شود، نه حتي نوشتن خلاصه اي صحيح و کامل- به ندرت به فيلمنامه نويس توصيه مي کنند که فيلمنامه اش را در بيشتر از ده صفحه نوشته و موضوعات مورد علاقه اش را در آن بگنجاند.
تاکنون در زندگيتان چند بار فيلمي را ستايش کرده ايد که در ده دقيقه نخستين شما را رنجانده است؟
سه هدف از صحنه آغازين
1ـ خواننده اي براي فيلمنامه تان در داستان ترسيم کنيد.
با فضاسازي شروع کنيد. جزئياتي را دست چين کنيد که در ذهن خواننده تان تصويري درخشان خلق کند. آپارتماني در هم ريخته و شلوغ که جعبه هاي پيتزاي خورده شده و جعبه هاي سيگار در گوشه و کنار ديده مي شوند و روي هر ديوار پوسترهايي از پاملالي تزيين شده، بسيار پرکشش تر و جالب تر از کلمات «داخلي-آپارتمان» به نظر مي رسد.
اين جزئيات همچنين اطلاعات زيادي از شخصيتي که در اين آپارتمان زندگي مي کند به ما مي دهد. يک افتتاحيه قابل قبول مي تواند نماهايي وسيع از آن چيزهايي که در لوکيشن مستقر نموده ايد، باشد. آسمان خراش نيويورک در فيلم دختر پرکار يا دشت هاي پوشيده از برف در فيلم فاگرو. در ضمن اين صحنه هاي عمومي جزئياتي را نيز توضيح مي دهد. سپس صحنه دوم به سوي نمايي خارجي که خاص يک کنش است، حرکت مي کند. به عنوان مثال ميکده اي در يک شهر کوچک در فيلم قايق جزيره استيتن مشابه دو مثال بالاعمل مي کند.
بعد از اين که نويسنده به وسيله نماهاي معرف که در فيلمنامه گنجانده، خواننده را به درون فضاي چيده شده کشيد، بهتر است به سوي نماي داخلي که کنش اصلي از آنجا شروع خواهد شد حرکت کند. باز کردن دو فيلم اشاره شده بدون نشان دادن عظمت صحنه معرف، ممکن است باعث کاهش درگيري احساسات مخاطب و همچنين سبب تنزل درک آنها از آن چه که منظور شخصيت هاي اصلي است و قرار است آنها را به خوبي به آنسو رهنمون نمايند، شود.
به فرمول «داخلي-خارجي» براي تصوير متحرک سخت وابسته و پايبند نباشيد. ممکن است افتتاحيه اي با نماي نزديک از يک مجموعه شيء و سپس برگشت به عقب براي کشف و آشکار نمودن صحنه معرف وسيع تر و آن گاه معرفي شخصيت اولتان، اثر مشابهي به جاي گذاشته و به آن چه که مي خواهيد دست يابيد. توجه کنيد صحنه آغازين را مي توان با پرده سياه شروع نماييد. ابتدا صداهايي را که مي شنويم را توضيح دهيد سپس آن چيزهايي که سبب به وجود آمدن صداها هستند معرفي و بعد شخصيت اصلي و آن گاه قصه تان را روايت کنيد.
کنش و گفت و گو کليدي است براي پيشروي شخصيت. البته زماني که خواننده فيلمنامه تان ارتباطش را با شخصيت به دست گرفته است. سرانجام، هنگامي که شخصيت هايتان را معرفي کرديد براي هر يک از شخصيت ها و همچنين کنش هاي آنها، توصيف شخصيتتان را از آنها در پاراگرف هاي مجزا بياوريد. ملاقات کردن شخصيت ها در فيلمنامه مثل ملاقات يک غريبه در مهماني است، اگر غريبه با انبوهي از اطلاعات در يک زمان به ما معرفي شود، بار ديگر هرگز او را به ياد نخواهيم آورد.
2ـ قهرمان فيلمنامه تان را معرفي کنيد.
آشکارا عيب ها و يا نقطه ضعف هاي شخصيت اصلي را مورد توجه قرار دهيد و مطمئن باشيد ما او را بسيار قوي شناسايي خواهيم کرد. مثل شخصيتي که به ناحق و يا از روي بد شانسي مصدوم مي شود در فيلم تماس و يا در فيلم فول مانتي. يا ممکن است قهرمانتان در يک خطر ناگهاني قرار گيرد مثل فيلم هواپيماي رئيس جمهور و يا در فيلم عروسي بهترين دوست من و يا اين که قهرمان ما را به خنده وا دارد همچون فيلم هري ساختار شکن و يا مثل جک نيکلسون در فيلم بهترين شکل ممکن. شايد قهرمان داراي مهارت ويژه و بالايي باشد، مثل فيلم پاک کننده يا سگ را بجنبان و ممکن است قهرمان بسيار خوش قلب و دوست داشتني باشد مثل هلن هانت در فيلم بهترين شکل ممکن.
اولين شخصيت که در فيلمنامه تان ظاهر شود در ضمير ناخودآگاه هر خواننده حتماً ضد قهرمان تصور مي شود. مگر اين که شما با وسواس و به خاطر توجه به احساسات عالي تر به گونه ديگري عمل کنيد. (اين موضوع را در انواع افتتاحيه ها که در پايين مي آيند ملاحظه خواهيد. )
شخصيت اصليتان را قبل از ان که هيچ کس در داستان شما ظاهر شود به ما معرفي کنيد
اگر قهرمان شما در صحنه شروع بين گروهي از مردم باشد، شما بايد جزئياتي را تهيه نماييد تا ما ابتدا شخصيت اصليتان را قبل از آن که توسط آدم هاي پيرامونش نامي از او برده و يا معرفي شود، بشناسيم. اين معرفي فراتر از نام و سن قهرمانتان است. هدف اصلي شما اين است که تا آنجا که امکان دارد تصاوير بسيار درخشان در ذهن خواننده بيافرينيد. روي پوشش، اطوار، ژست قهرمانتان و هر چيزي که در منتقل کردن ذات او کمک مي کند، تمرکز کنيد. اگر قصد داريد شخصيتي پيچيده براي او خلق کنيد، اين روند از صحنه اول آغاز مي شود. از خودتان بپرسيد چه چيزي قهرمان شما را به وحشت مي اندازد و او براي پرهيز از تجربه اين وحشت، چه مي کند. آن گاه از اين تضاد نهفته شخصيت اصلي، در صحنه آغازين خود بهره جوييد. از همان سه دقيقه اوليه فيلم بي خواب در سياتل مي فهميم که سام بالدوين، همسرش را از دست داده و از «بيدار شدن عشق جديد» در زندگي خود وحشت دارد آن هم با بيان اين جمله: «اين اتفاق نبايد دوبار روي بدهد. » خودش را از هر چيزي که باعث بيدار شدن خطر احساسا ت عاشقانه در او مي شود محدود مي کند. کليدي که زير مضمون اصلي فيلم قرار گرفته توسط خود فيلم در دقايق آغازين منتقل مي شود.
به همين شکل رابطه دو برادر در ابتداي فيلم شب بزرگ به شکلي بسيار درخشان، آن هم در واکنش جداگانه آنها هنگام تعارف کردن اسپاگتي به مشتريان ارائه مي شود.
3ـ لحن فيلم را در نوشته خود به کار گيريد.
در فيلمنامه هاي پليسي و پرماجرا که پيشرفت قصه سريع تر است، جمله ها و پاراگراف هاي کوتاه تر را به خدمت گيريد. اين دسته از فيلم ها معمولاً با خشونت و تعليق آغاز مي شوند.
شيوه منقطع شين بلک در فيلم آخرين پيشاهنگ و يا بوسه طولاني شب بخير با شيوه لطيف و پر از لفاظي جف ارچ در فيلم بي خواب در سياتل يا لحن کوين ويد در فيلم دختر پرکار، هرگز اشتباه نمي شوند. لارنس کاسدان فيلم گرماي بدن را با اصطلاحي اين گونه آغاز مي کند: «شعله کشيدن در آسمان شب» . اين جمله به طور ناگهاني تصوير بصري شهوت انگيز و لحني از دلواپسي را توأمان با هم مي آفريند و نشان دهنده عنصر کليدي در پيرنگ داستان است که بر شهوتراني شيطاني و عذاب ابدي که قهرمان با آن مواجه خواهد شد، دلالت دارد.
با پنج کلمه کوتاه که خيلي هم بد نيست!
پنج نوع افتتاحيه
1ـ کنش قهرمان
2ـ کنش بيروني
3ـ مقدمه
4ـ بازگشت به گذشته
5ـ معرفي متداول قهرمان
در اين نوع موارد به معرفي قهرمان خود وابسته باشيد، آن گاه گفت و گوها و فضاسازي هاي شما در خدمت به چنگ آوردن خواننده تان عمل خواهد کرد. يک قهرمان منحصر به فرد و جذاب مي تواند با تمام وجود خواننده تان را به درون قصه کشيده و بسيار سريع شرايطي همراه با احساس حمايت و نگراني براي خود پديد آورد. فکر کنيد، چگونه قهرمانان اين فيلم ها بدون هنرنمايي خارق العاده جذاب هستند. ويل هانتينگ خوب و جري مگواير به اين شکل هستند و يا شوخي خيلي سريع در فيلم بهترين شکل ممکن، رفتار جنسي و همراه با مزاح در آغاز فيلم هري ساختار شکن و فضاي خاطره انگيز بيمار انگليسي، اشتياق و انتظار در صحنه آغازين فيلم پدر خوانده و آغاز فوق العاده و بي نظير در فيلم تماس، همه و همه ما را از زندگي هر روزه مان بيرون کشيده و به طور قطع در دنيايي که فيلمنامه نويس خلق نموده، جاي داده اند.
منبع: فيلم نگار شماره 21
تازه های مقالات
ارسال نظر
در ارسال نظر شما خطایی رخ داده است
کاربر گرامی، ضمن تشکر از شما نظر شما با موفقیت ثبت گردید. و پس از تائید در فهرست نظرات نمایش داده می شود
نام :
ایمیل :
نظرات کاربران
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}