خوشبختي که از من ربوده شد


 






 
خيلي احساس خوشبختي مي کردم، وجود حميد در کنارم همه چيز را کامل مي کرد. حميد از هم دانشگاهي هايم بود که دوران کارشناسي ارشد را طي مي کرد. ظاهر و رفتارش دقيقاً مطابق با آن تصويري بود که من از مرد آينده ام داشتم. وقتي از دهان مدير گروه مان شنيدم حميد آدرس مرا براي خواستگاري گرفته است، بدون اينکه به دوستانم دليلش را بگويم، همه شان را براي ناهار بيرون بردم و يک چلوکباب حسابي به آنها دادم و هر چه اصرار کردند دليلش را بدانند، بروز ندادم. روز خواستگاري همه چيز خيلي عالي پيش رفت. دوست نداشتم هيچ خاطره ي بدي از اين ايام در ذهن دو خانواده بماند. اين را به حميد نيز گفته بودم. چون مي دانستم اين دلگيري هاي به ظاهر کوچک مانند يک زخم چرکين در آينده ممکن است هر لحظه سرباز کرده و باعث ناراحتي هاي بزرگتري شود. ما در همان صحبت هاي اوليه تصميم گرفتيم که پايه هاي زندگي مان را بر اساس صفا و صميمت بنا کنيم و هر دو خانواده هميشه براي مان محترم و عزيز باشند.
به چهره ام در آيينه نگاهي انداختم. رنگ روسري کاملاً با چشم ها و مانتوم هماهنگ بود. قرار بود آن روز براي گرفتن عکس هاي نامزدي به عکاسي برويم. صداي زنگ در بلند شد. در را باز کردم و به استقبال حميد به راهرو رفتم که با ديدن هستي، خواهر حميد خشکم زد. پيش خودم حدس زدم که حميد در ماشين منتظرمان است، ولي هستي گفت:
- الهام جان، راستش براي حميد کاري پيش اومد. نتونست بياد. گفت يه ملاقات اتفاقي براش پيش اومده. به من گفت بيام تا با هم بريم.
خيلي جا خوردم. سعي کردم جلو خواهر شوهر آينده ام خودم را نبازم، ولي اين خارج از تربيت و عرف بود. حميد مي توانست با يک تلفن ساده جريان را به من بگويد و قرارمان را به روز ديگري موکول کند. در تمام طول راه سعي کردم با صحبت هاي جانبي ظاهرم را حفظ کنم، ولي اين از نگاه تيزبين هستي دور نماند. به همين دليل بعد از گرفتن عکس ها به بهانه ي اينکه فرزندش در خانه تنهاست، بين راه از من جدا شد. دو روز گذشت. در طي اين دو روز به تلفن هاي حميد جواب ندادم و به نوعي اعلام قهر کردم. چقدر دلم براي حميد تنگ شده بود. کاشکي آن قدر لجبازي نمي کردم و به تلفن آخرش جواب مي دادم. در اين افکار بودم که ضربه يي به در خورد. گفتم: «بيا تو مامان!» اما صداي حميد از پشت در شنيده شد:
- سلام.
چقدر در اين دو روز تغيير کرده و زير چشمانش گود افتاده بود، مثل اينکه اين چند روز را اصلاً نخوابيده بود. بدون جواب سلام از جايم بلند شدم و گفتم:
- چي شده حميد؟ خدايي نکرده براي کسي اتفاقي افتاده؟
- نمي دونم الهام، گيجم. الان دو روزه اصلاً حال خودم رو نمي فهمم... اون روزي که قرار بود بريم عکاسي، يه نفر به اسم اشکان به موبايل من زنگ زد و گفت مي خواد يه ملاقات حضوري با من داشته باشه. وقتي دليل اين ملاقات رو پرسيدم، فقط گفت: راجع به همسرتون الهامه.
مات و مبهوت روي تخت نشستم و سرم را ميان دستانم گرفتم. از آن چيزي که مي ترسيدم به سرم آمده بود. حميد با صداي بلندي ادامه داد:
- الهام، اين مرد سرقرار نيومد، ولي با پيک براي من يه پاکت فرستاد، يه نامه با چند تا از عکس هاي تو/ هنوز نامه رو نخوندم. خيلي با خودم کلنجار رفتم. گفتم اول بيام حرفاي تو رو بشنوم. بعد اون رو بخونم. لطفاً به من توضيح بده او مرد کي بود؟ اين عکس ها دست اون چي کار مي کرد؟
جوابي نداشتم. اشتباه خودم بود. بايد به حرف هاي پدر و مادرم گوش مي کردم و همه چيز را براي حميد توضيح مي دادم. حميد خيره به صورتم منتظر جواب بود. فکر نمي کردم مسأله ي به اين کوچکي روزي مانند يک مشکل بزرگ سد راه خوشبختي ام بشود. حميد بعد از گفتن چند جمله ي ديگر وقتي نتوانست حرفي از من بشنود، از اتاق خارج شد. مادرم که با صداي فرياد حميد پشت در ايستاده بود، با خارج شدن حميد وارد اتاق شد، کنارم نشست و گفت:
- نگفتم الهام؟ نگفتم اين پسره آخر کار دست ما مي ده؟ چقدر پدرت بهت گفت، چقدر من گفتم مگه نمي تونستي خيلي راحت براش توضيح بدي؟
خاطرات پنج سال پيش، جلو چشمانم جان گرفت.
اشکان پسر همسايه ي ما، در محله ي قبلي مان بود. تقريباً تمام اوقات مادرهايمان با هم مي گذشت. از آن ابتدا احساس مي کردم اشکان تعلق خاطري به من دارد و هميشه سعي مي کند به نوعي آن را ابراز کند، ولي من اين فاصله را حفظ مي کردم. چون مي دانستم او به هيچ وجه وجهه ي خوبي در محله ي ما ندارد. روزي نبود که مادرش از دست او گريان نباشد و براي درد دل به ما پناه نياورد. پدرش سال ها قبل از دنيا رفته بود و آنها تنها زندگي مي کردند. با اينکه پدرم بارها هشدار داده بود که رفت و آمد با اين خانواده عاقبت خوبي ندارد، ولي مادرم به تنهايي آنها دل مي سوزاند و راضي به جدايي نبود. روزي که نرگس خانم با چشمان گريان براي مادرم توضيح داد که اشکان او را به زور مجبور کرده تا براي خواستگاري از من پا جلو بگذارد، روز به تنگ رسيدن پدرم بود و با برخوردي جدي به اشکان فهماند که من لقمه يي بزرگتر از دهان او هستم.
نمي دانم آن روز پدرم به اشکان چه گفت، ولي همين موضوع باعث شد، سه روز بعد اشکان به کمک دو تن از دوستان بدتر از خودش به منزل ما دستبرد بزنند و پس از سرقت طلا و پول، تمامي مدارک کاري پدرم را آتش بزنند.
که همين کارآخر باعث لو رفتن اشکان شد. پدرم رضايت داد و دليل آن اشک ها و ناله هاي نرگس خانم بود. ولي دادگاه او را به دو سال حبس محکوم کرد. روزي که او را از دادگاه به زندان مي بردند به پدرم گفته بود انتقام خواهد گرفت و من اين را سال ها بعد فهميدم.
عکس هايي که حميد با خود آورده بود، بر روي زمين پخش بودند، من و مادرم بعدها به اين حقيقت رسيديم که آلبوم عکس هاي من، که فکر مي کرديم در جريان اسباب کشي با مقدار ديگري از اثاثيه گم شده است، در همان شب به دست اشکان ربوده شده بود، عکس هايي که هر شخصي اگر آن را در دست غريبه يي مي ديد، همان خيالات حميد را راجع به صاحب عکس مي کرد.
نمي دانم اشکان در آن نامه چه نوشته و گفته بود؟ سال ها همسايگي و رفت و آمد اشکان و مادرش با ما مي توانست کوچکترين جزييات زندگي ما را به صورت واضح و آشکار بيان کند. حميد هيچ گاه حرف هاي مرا نشنيد. کاشکي آن قدر زود قضاوت نمي کرد و در همان روز اول که اشکان با او قرار ملاقات گذاشته بود، همه چيز را به من مي گفت.
روزي که نرگس خانم با گريه جريان را از اشکان شنيده بود، براي ما تعريف کرد و از مادرم حلاليت خواست، باز هم من از اشکان دلگير نبودم. دلگيري من از حميد بود که هنوز مرا نشناخته بود، او به دليل اشتباه کسي ديگر و چند قطعه عکس بي ارزش، خوشبختي را از خودش و من دزديد.
منبع: 7 روز زندگي- ش 87