روز متفاوت

فلاح که رفت سگ های رها شده اش ما را دوره کردند و پس راندند تا «بنه گاه»باغ.فلاح که بود آرام بودند.آرام و رام دور و برش مثل گربه های دست آموز می پلکیدند، او را بو می کشیدند.فلاح سر و گردنشان را نوازش می کرد و بر خلاف هیکل هیولاوار و هیبت خوفناکشان مهربان و دوست داشتنی به نظر می رسیدند.
فلاح که غیبش زد، نگاهشان عوض شد.عصبی و مات خر خر کنان به ما خیره شدند، قدم به قدم آمدند رو به ما و ما را پس راندند تا ته باغ، تا بنه گاه کنار نهر آب.جمع شدیم کنار بار و بنه مان، سگ ها آمدند جلو و دورمان حلقه زدند.
ناچار چسبیده به هم نشستیم روی زمین.صورت هایشان هر دم خوفناک تر می شد؛ با آن نگاه بی قرار، دهان های نیمه باز،زبان های آویخته.نیش های سفید و براق و پوزه های خیس و پره های لرزان بینی، انگار بوی ترس ما را توی هوا می بلعیدند.
صدا از سنگ در می آمد، از ما نه!نه از من و نه از زن و دختر و پسرم.ترسشان را از نفس های به شماره افتاده شان و لرزش دست هایشان که چنگ انداخته بودند به شانه و بازوهایم حس می کردم.انگار همه ترسشان را با نوک پنجه های بی قرارشان به تنم می ریختند.زنم سرش را سراند کنار گوشم و به پچ پچه گفت:
«یه کاری کن، تکه پاره مون نکنن این جانورها!»
کاری نمی شد کرد.تلفن همراه آنتن نمی داد و هر صدایی که برای رسیدن فریاد رسی بلند می کردیم، حتم سگ ها را جری تر می کرد.گفتم:«بهتره ساکت بمونیم.شاید خسته شدن برگشتن گوشه باغ.»
ساکت ماندیم و نگاهشان کردیم.ساکت ماندند و نگاهمان کردند، آن قدر که خسته شدم و نگاهم آرام با چرخش ناگهانی سر چرخید رو به درخت های باغ.
فلاح هر وقت حوصله داشت از همین باغ می گفت.توصیفش می کرد جزء به جزء.وقتی این جا را تازه خریده بود دیده بودمش.زمینی بود ناهموار و شیب دار که از دامنه تپه شروع می شد تا لب رودخانه، یا به قول فلاح، نهر اعظم.زمین لخت بود، بی هیچ دار و درختی با دو دیوار بلند بلوکی در دو سو.یادم می آید، همان طور که هن هن کنان از شیب ناهموار پایین می آمدیم از طرحی که برای باغ داشت می گفت.
البته منتظر پول بود، منتظر ارثیه ای که عنقریب باید می رسید.می گفت آن قدر هست که بتواند باغ دلخواهش را بسازد.آن وقت ها هم وضعش بد نبود.زنش هنوز زنده بود و به گمانم این زمین را از پس انداز زنش خرید.خودش اگر هم پس اندازی از حقوق کارمندی داشت، خرج خرید کتاب و مجله و گاهی هم عتیقه جات می کرد.وقت بیکاری اش یا کتاب می خواند یا چیزیهایی می نوشت.داستان می نوشت.هنوز هم می نویسد.چاپ هم کرده.کتاب چاپ شده اش را دیده ام.بچه هایش را که روانه کرد خارج، همه سرگرمی اش شده ساختن همین باغ.می گفت:«ساختن باغ هم مثل نوشتن داستان دقت و معماری می خواهد.وقتی با کلمات این همه در و دیوار و درخت و گل و گیاه درست می کنیم چرا در عالم واقع نتوانیم؟».می گفت در نوشته هایش زیباترین باغ ها را توصیف کرده، اما دریغ از یک درخت که به دست خودش کاشته باشد.می گفت:«حالا وقتش است جایی درست کنم که بشود رشک بهشت.اما می دانم که باور نمی کنی، می گویی فلاح را چه به این کارها.»انگار می دانست که باور نمی کنم، جنم همچه کاری را در او نمی دیدم.از سر تکان دادن و لبخندم به گمانم فهمید که حرفش را جدی نگرفته ام.با انگشت اشاره زد به تخت سینه ام «یه کاری می کنم که یه روز باور کنی!»
و در فاصله این سال ها وقت و بی وقت از باغش گفت.خب، سال هاست که همسایه ایم، دیوار به دیوار.توی کوچه مدام می بینمش.آن قدر گفت و گفت که باغ را ندیده، انگار دیده بودم.از تک تک درخت هایش گفته بود، از نهال بودنشان تا نشستنشان به ثمر.گاهی ذوق زده از سر زدن جوانه ها بر شاخه های هلوی یک ساله ای می گفت یا سپیدار های دور باغ که همین طور قد می کشند و ماه به ماه بلند شدنشان را حس می کند.من ذوق زده تر از او همه این ها را تعریف می کردم توی خانه.زنم می گفت:«اگر راست بگه یک تکه بهشت
ساخته.»
یکی دو بار دل زدم به دریا برای دیدن باغ.شانه بالا انداخت و گفت:«هنوز وقتش نیست.باید یه روز ببرمت که مسحور بشی، فهمیدی؟ مسحور!»
می دانست که ندیده مسحورم.هنری داشت در توصیف شفاهی باغش که نگو.بی تابی ام را که دید با خنده ای کنج لب گفت:«همین تابستان یه جمعه با خانوده مهمان باغ من باشید!»
فروردین بود.چشم به راه تابستان ماندیم تا رسید و رسیدیم به جمعه ای که امروز باشد.به وعده اش عمل کرد.اول صبح جلو در خانه بود، لباس پوشیده و قبراق.در صندوق عقب ماشینش را باز کرده بود تا بساط تفریح و نهار را بچینم آن تو.
فلاح دستی به لبه پنجره، دستی به فرمان پژو چهارصد و پنج، با حوصله می راند.بنان تصنیف قشنگی می خواند همراه صدای تار و تنبک و نی.فلاح با بنان همراهی می کرد، زمزمه وار.یک هو کف دست زد روی قربیلک فرمان و گفت:«امیدوارم به تون خوش بگذره.یعنی حتم دارم خوش می گذره.»
زنم گفت:«معلومه با این باغ سبزی که شما چند ساله داری اوصافش را می دی!»
بچه ها خندیدند.فلاح برگشت و نگاهی کرد، من نخندیدم تا بگویم:«آقای فلاح لطف کرده که یک کارمند معمولی را با خانواده دعوت کرده به باغ خصوصیش!»
فلاح سر تکان داد و با خنده ای گوشه لب گفت:«آفرین به مرد دانا!امید وارم روز متفاوتی داشته باشید.»و از مزایای دیدن مکان های متفاوت و کسب تجربه های تازه گفت تا شاید طول راه دل زده مان نکند.از شهر بیرون زده بودیم.کوچه باغ های اطراف شهر را رد کرده بودیم و می دانستیم چند کیلومتری باید برویم تا برسیم به کوهپایه ای که دامنه اش پر از باغ های بزرگ محلی است و لابه لای آن ها تک و توک باغ های کوچک خصوصی با استخر و ویلا که شهری ها ساخته اند برای تفریحات  آخر هفته شان.
در پیچ و خم کوچه باغ های کنار کوهپایه، فلاح ساکت شده بود اما بنان هنوز می خواند.چشمم روی درهای بسته باغ ها مکث می کرد و می گذشتیم تا جایی جلو در آهنی آبی رنگ بزرگی ترمز کرد، خودش ذوق زده تر از ما دست هایش را برد بالا و گفت:«رسیدیم.»
در را که باز کرد.در گاه باغ پر شد از هیاکل سگ هایی که شانه به شانه هم ایستاده بودند.زنم جیغ خفه ای کشید.گفتم:«از سگ ها نگفته بودی آقای فلاح؟!»
فلاح همان طور که دوباره می نشست پشت فرمان گفت:«گفته بودم، یادت نیس.»
و بوق زد، دو سه تا پشت سر هم، که سگ ها کوچه بدهند که دادند و راند توی باغ، رفت تا زیر سایبانی که مخصوص درست کرده بود برای ماشینش.سگ ها پا به پای ماشین، خودشان را می رساندند تا سایبان.فلاح توی داشبورد دنبال سیگار و فندکش می گشت.ما از ترس سگ ها دل پیاده شدن نداشتیم.
وقتی پیاده شد سگ ها دوره اش کردند.دستی به سر و گوششان کشید و از صندوق عقب بسته خوراکشان را در آورد و در میان زوزه های کشدار سگ های گرسنه رفت و رو به گوشه باغ، ما نفس راحتی کشیدیم و پیاده شدیم.
باورم نمی شد، فلاح و ساختن این همه زیبایی!باغ چنان سر سبز خرم بود که لنگه اش را ندیده بودم؛ نظم درخت ها، خیابان کشی به قاعده، جوی آب با لبه های قلوه کاری شه که از بالا چرخانده بود توی باغ و حالا خوش صدا و روان می درخشید و از ساله روشن ها می گذشت.خواستم چیزی بگویم.دیدم زنم و بچه ها غرق تماشایند.سایه ها و آب از پس گرما و خستگی راه دلچسبی خاصی داشتند.زنم دل راحت نشست لب جوی و مشت پر از آب خنک را پاشید به صورتش.بچه ها با پاچه های بالازده رفتند توی آب.فلاح و سگ ها پشت درخت های آخر باغ پیدا و ناپیدا می شدند.دلم می خواست فلاح بر می گشت با
سگ هایش که انگار آن همه بی آزار بودند و برایم باز هم از باغ و درخت هایش می گفت.
وقتی رسید داشت دست های آلوده اش را از چیزی می تکاند.سگ هایش نبودند، مانده بودند گوشه باغ.بعد خم شد و با آب جوی دست هایش را شست.بی آن که خشک کند توی هوا تکاندشان.حس کردم درخشش پشنگه های آب، هوای باغ را زیباتر کرد.
جلوتر که رسید باز خم شد و مشت پر آب را پاشید روی پسرم، که خنده کنان پرید پشت تنه درختی و فلاح مشتی دیگر پاشید و گفت:«چه عشقی می کنی با این باغ خوش منظر!»
خوشحال بودیم که فلاح از آمدن ما به باغش خوشحال است.پرسید:«موافقید یه چرخ دست جمعی بزنیم توی باغ؟»
زنم گفت:«عالیه!اومدیم برای همین.»
پسرم گفت:«اسم درخت ها را برامون بگو، من این درخت ها را خوب نمی شناسم.»
فلاح گفت:«ای به چشم شازده.»
و پیش افتاد و اشاره کرد به ردیف درختان کوتاه قامت کنار جوی:«این ردیف که می بینین همه اش هلو، درخت هلو...دقت کنید لابه لای برگ ها تک و توک هلوهای سبز می بینید.»
و بعد به ردیف هایی که در عرض باغ کاشته شده بودند اشاره کرد، به گلابی و بادام و انار.سیب ها از همه بیشتر بود، با شاخه هایی پر از سیب های کوچک کال، و جابه جا درخت های سایه دار را نشانمان داد؛ افرا و اقاقی و زبان گنجشک تک و توک بید مجنون با شاخه های پریشان آویخته، و کنار دیوارهای بلند که بوته های یاس کاشته بود و نسترن و آبشار طلایی.درباره عطر گل ها برایمان گفت و از هر کدام یک نمونه برایمان چید.زنم از چرخش حساب شده جوی آب در جای جای باغ خوشش آمده بود.فلاح ذوق زده تعریف کرد که زیبایی باغ به آب رونده است.خنکا و طراوتش به همین آب است که از قنات های حاشیه کوه می آید.دخترم سرگرم بازیگوشی با پروانه ای بود که از برگی به
برگ دیگر می پرید.فلاح درباره پروانه ها گفت و حتی انواعشان و درباره کفشدوزک ها و جیرجیرک های باغ، یا درباره سنجاقک ها که بازیگوشانه با سطح آب بازی می کردند.فلاح یک هو انگشت اشاره گذاشت روی بینی که یعنی ساکت!با دست دیگرش اشاره کرد که تکان نخوریم.دلم خالی شد.همه ایستادیم و صدای خوش آواز پرنده ای پیچید توی باغ، خواند و خواند.
پرسیدم:«این چه پرنده ایه آقای فلاح؟»
گفت:«بلبل عزیزم، بلبل، چرا این صدا باید این قدر برات غریبه باشه؟!»
گفتم:«غریبه نیست.شنیدم.از رادیو، تلویزیون ولی...»
گفت:«ولی طبیعت را فراموش کردی اما تا شب که این جا باشین خیلی صدا ها می شنوین، خیلی چیزها می بینیم.»
و بعد مثل داوری که بخواهد پایان یک بازی خوش دوستانه را اعلام کند، انگشت اشاره و شست را کرد توی دهانش و سوت کشید، بلند و کشدار.هاج و واج ماندیم.سر و صدایی از گوشه باغ بلند شد، از پشت انبوه درخت ها، جایی که سگ ها پنهان بودند.یک هو نگاهمان پر شد از سگ هایی که با شتاب رو به ما می آمدند.بچه ها دویدند سمت من.زنم پرید این طرف جو.فلاح با نگاهی به ما و لبخندی گوشه لب رفت به پیشواز سگ هایش.سگ ها با آن هیکل هیولاوارشان سر خم کردند و کفش ها و پاچه های شلوار فلاح را بوییدند.فلاح خم شد و با سر و گردنشان بازی کرد.
گردن یکی شان گرفت و سرش را کشید بالا تا چشم در چشم خوب ببینمش، جانور سیاه رنگی که پوزه زشت بد ترکیبی داشت.گفت:«به این میگن بولداگ، نژادش آمریکاییه.یکی از آن نژادهای عالی، شرور و دوست داشتنی.قدرتش دست کمی از ببر مازندران نداره!»
بوالدگ همان طور همه خیلی وحشتناک بود.فلاح رهایش کرد و گردن یکی دیگرشان را گرفت.رنگش قهوه ای سفید بود.هیکلش از بولداگ هم گنده تر بود.گفت:«به این می گن
دوبرمن، آلمانیه.خدا نکنه دشمن را تشخیص بده.فکر نکنم کسی بتونه از چنگالش جون سالم در ببره.»
وقتی داشت سگ دیگرش از نژاد گریدین را معرفی می کرد دهانم خشک شده بود و زانوهایم می لرزید.زنم و بچه ها رنگ پریده و مستأصل گاهی به من، گاهی به فلاح و سگ هایش نگاه می کردند.درباره تازی روسی هم گفت، از دندان های برنده چون الماسش و سرعتش که ماشین های امروزی به گردش نمی رسند.اما جرمن را جور دیگری معرفی کرد.گوشی بزرگ و تلفن همراهش را از جیب در آورد تا با صفحه نمایش آن یکی از عملیات سگ نژاد جرمن را ببینم.صحنه خیزش جرمن به سمت مردی بود که آمده بود توی همین باغ.بچه ها هیجان زده شده بودند اما ترس توی چشمان جوانشان پرپر می زد.سگ انگار پرواز کرد و با آن هیکل هیولاوار هوار شد روی سر مرد.مرد افتاد بر زمین دست و پا می زد.سگ مجالش نداد.دل پای مرد را گرفته بود به دهان و می کشید.فواره خون دهان سگ و زمین باغ را همزمان سرخ می کرد.دلم آشوب شد.فلاح خندید:«این اتفاقیه که همین باغ افتاده.»
و با اشاره انگشت مکان دقیق اتفاق را نشان داد و مغرورانه نگاهمان کرد و گفت:«البته این ها هر کدام یک کف دست توله بوده اند.خودم همین جا بزرگشان کرده ام.راه و رسم درندگی را خودم یادشان داده ام.کلی کتاب و مجله ورق زدم و خواندم تا ببینیم با چه غذا و حرکاتی می شود یک سگ را به نهایت قدرت و درندگی رساند.»و سگ سیاه گوش بریده ای را نشانمان داد و گفت یک هفته تمام توله را گشنه نگه داشته و بعد گوشش را بریده و داده خودش خورده است تا بشود یک درنده واقعی، از آن ها که به شکم طرف رحم نمی کنند.
فلاح مسلسل وار حرف می زد و لحنش کم کم بوی خشم و عصبیت می گرفت.خودم را جمع و جور کردم.زنم و بچه ها جمع شدند دور من، اما سگ ها هنوز آرام بودند یا چون فلاح بود، آرام بودند.گفت سگ هایش توی این منطقه زبانزد خاص و عام هستند.هیچ کس جرأت ندارد به باغش نگاه چپ بیندازد.این چهار پنج تا سگ نبود، دهاتی های همین دور و بر ریشه این درخت ها را هم می بردند و بعد خم شد و پوزه خیس و پهن بولداگش را بوسید.من به دیوارهای بلند باغ نگاه کردم.از سه طرف با دیوارهای بلند بلوکی محصور می شد و انتهای آن می رسید به نهری که سال ها پیش دیده بودمش و حال فقط صدایش را می شنیدم.پرسیدم:«از نهر ته باغ چه خبر؟ می شه ازش رد شد یا اومد این طرف؟»
خندید، فلاح جوری معنی دار خندید که من از خوش خیالی خودم خجالت بکشم.
گفت:«باید از نزدیک ببینیش!»
گفتم:«دیدمش، اما سال ها پیش.»
گفت:«باید با یه چشم دیگه، با یه حس و حال دیگه ببینیش!»
لحنش آشکارا تغییر کرده بود.فقط من نبودم که حس می کردم.زنم و بچه ها هم از تغییر لحن و حالت فلاح جا خورده بودند.
دسته جمعی پشت سرش راه افتادیم رو به نهر.سگ ها سایه به سایمان راه افتادند.رفتیم با حاشیه نهر.آبش تیره بود و پر شتاب می رفت. پر زور می خورد به کومه های دو سو و لب پر می زد.تیرگی اش، هم از عمق آب بود، هم از سایه ای که سر شاخه بیدهای مجنوی سر داده توی هم، طاق بسته بوند روی نهر.اشاره کرد به آب، گفت:«رودخانه نیست، می گویند بهش نهر اعظم.قشنگ دو قد بالا آب دارد.»
و بعد خم شد و اشاره کرد به کنده بزرگ بریده ای که افتاده بود پیش پایمان، کنار نهر، با هیکلی به قاعده یک آدم تنومند.گفت:
«کمک کن بلندش کنیم، پرتش کنیم توی نهر!»
منظورش را نمی فهمیدم.خم شد، سر کنده را چسبید و زور زد.خم شدم و سر دیگر کنده را گرفتم.سنگین بود، کنده را کشاندیم جلو و انداختیمش توی آب.موجی به هوا بلند شد و پشنگه های آب خیسمان کرد.زنم و بچه ها پریدند عقب.کنده غلت واغلتی خورد توی آب.کوبیده شد به دیواره های دو سوی نهر.گردابی پیدا و پنهان شد و آب در خم پیدای پیش رو بلعیدش.فلاح دستی به هم زد و سر تکان داد که یعنی دیدی!
«این را نشانت دادم که یک وقت هوس تن زدن به آب نکنی.به ظاهر رودخانه نیست اما در کشتن آدم ها بی رحم تر از هر رودخانه ای است.»
و بعد با قدم های بلند رفت رو به بنه گاه و با انگشت تحکم گفت:«اتراقگاهتان این جاست!»
کنار بنه گاه استخر بود،نه چندان بزرگ اما عمق داشت.پشت استخر ساختمان کوچکی بود با دیواره های سفید و سقف قهوه ای و شیب دار.
گفت:«اونم سوئیت منه.و البته بگم خصوصیه.بهترین جا برای شما همین جاست، هوای آزاد، آب استخر.»
تا زیر انداز و سبد میوه و غذا و توب بازی بچه ها را بیاوریم، فلاح نشسته بود میان سگ هایش.هر پنج سگ حلقه زده بودند.دورش و او انگار چیزی به آن ها می گفت.توی دلم خالی شد اما چیزی به زنم و بچه ها نگفتم.
وسایل را چیدیم.زیر انداز را پهن کردم روی دایره سیمانی که سکویی بود چند سانتی متری از زمین بالاتر، زیر سایه بیدهای مجنون و افرای سبز.روز باصفایی می شد اگر حضور سگ ها و صدای مهیب نهر نبود.
زنم گفت:«کاش خودش هم می ماند.یعنی باید تنها بمونیم با این سگ هاش!»
گفتم:«خیلی زشته اگه بگیم می ترسیم!»
دست زد پشت دست و لب گزید.فلاح با سگ هایش راه افتاد.می رفت رو به ماشین.صدایش زدم بلکه به بهانه خوردن نهار نگهش دارم.جواب نداد.گفتم بر می گردد اما سوار ماشینش شد و سگ ها برگشتند رو به ما.ماشین روشن شد، گاز خورد، لاستیک هایش جیغ کشید و پر توان راند رو به در باغ.
زنم گفت:«دیدی رفت؟!»
گفتم:«گمون نکنم.»
دویدم سمت در.سگ ها سینه به سینه ام شدند.بلند صدا زدم:«آقای فلاح.»
یکی از سگ ها خیز برداشت جلو و پر صدا پارس کرد.ساکت شدم و عقب عقب رفتم.تسلیم نشستیم کنار وسایلمان.
سگ ها دور تا دورمان حلقه زدند.
پسرم گفت:«یعنی بر نمی گرده تا شب؟!»
گفتم:«شاید برگرده، حتما بر می گرده.»
دخترم لکنت زبان گرفته از نگاه ترسناک سگ ها، صدایش در نمی آمد.حرف های فلاح درباره سگ هایش ترس را به جان بچه ها انداخته بود.سگ ها دیگر آن مهربانی را نداشتند.عصبی و خیره نگاهمان می کردند و خر خر کردنشان نشان آمادگی آن ها برای حمله بود.فهمیدم که نباید تکان بخوریم، نباید با صدای بلند حرف بزنیم، نباید مستقیم به چشم هایشان نگاه کنیم.این را با پچپچه به زنم و بچه ها فهماندم.
از همان ظهر تا نزدیک غروب، ما و سگ ها چشم در چشم نشستیم.هر تکانی از طرف هر کدام از ما با هجوم و پارس خفه یکی از آن ها رو به رو می شد.به فرار ناگهانی نمی شد فکر کرد.نه بلندی دیوار ها این اجازه را می داد، نه نهر آب پشت سر.تلفن همراه آنتن نمی داد.از فلاح هم خبری نبود.رفته بود و به گمانم تا شب باید منتظر می ماندیم.صدای زمزمه گریه بچه ها را می شنیدم.خسته شده بودند.زنم خود داری می کرد، شاید از نق زدن هم می ترسید.
یک آن در چشم انداز رو به رو، از پشت دیواری که کنار راه روستایی بود صداهایی شنیدم، صدای چند مرد روستایی که بیل به دوش رد می شدند.خودشان را نمی دیدیم.دیوار حائل بود اما بیل هاشان پیدا بود.ده تایی بیل انگار توی هوا می رقصیدند و می رفتند.
زنم گفت:«یه چیزی بگو، یه دادی بزن.»
فریاد زدم:«آهای، آهای، کمک کمک!»
صدایم هنوز در نیامده بود که پارس سگ ها بلند شد.سیخ ایستادند روی پا و پر توان رو به ما هان باز کردند، با آن دندان های تیز و برنده.دهانشان تا نزدیکی صورت هامان پیش آمده بود.صدای ما، صدای فریاد دسته جمعی ما در صدای پر توان پارس آن ها گم شد.ما ساکت شدیم.سگ ها ساکت شدند اما همان طور بی قرار و عصبی به ما خیره ماندند.بیل ها دیگر در هوای پشت دیوار باغ نبودند.صدای هق هق زنم بلند شد.بچه ها می لرزیدند.همه تنم نشسته بود به عرق.دهانم
خشک شده بود.سکوت انگار تنها راه چاره بود.
دمدمه های غروب بود که قشقرقی بلند شد.صدای شادمانی می آمد، صدای ساز و دهل.سگ ها یک آن گوش تیز کردند و بعد آرام شدند.من سر چرخاندم.صدا از سمت راه می آمد.هر دم نزدیک تر می شد.صدای واسونک خوانی و کل کشیدن زن ها یبود.دیدمشان.حتم سوار بر پشت وانت باری بودند که سر و گردنشان از بالای دیوار باغ پیدا بود.زن ها و مرد ها با لباس های محلی رنگارنگ دستمال بازی می کردند و یکی رو به باغ سرنا می زد.شاد شاد بودند.حتم عروس می بردند.دستمال های رنگارنگ زن ها توی هوا بازی می کرد.سرگرم عیششان بودند.یک لحظه حضور سگ ها را فراموش کردیم.زنم از جا بلند شد، شادی کنان کل زد و مبارک باد گفت و دست تکان داد.ما دست تکان دادیم.سگ ها پیش از آن که صدای ما به آن ها برسد بلند شدند، سینه به سینه ما و پر صدا پارس کردند و دور دایره بنه گاه جست و خیز کنان چرخیدند.وانت بار دور و دورتر شد و دستمال ها و ساز و دهل ناپیدا شدند اما صدای سگ ها نبرید.دوباره نشستن و سکوت تنها راه چاره بود.
تاریکی زود به باغ رسید.لامپی آویزان مانده بود لابه لای شاخه های بید مجنون و ما نمی دانستیم چطور روشنش کنیم.دخترم گفت:«تاریک که بشه، گرسنه که بشن همه مون را می خورن!»
دلداری اش دادم که سگ ها ترسو تر از آنند که آدم بخورند.زخمی چرا، ممکن است زخمی مان کنند.زنم گفت:«هاری، اگر هاری داشته باشند.»
پسرم عصبی بود، نق زد:«هیچکی نمی آید، ما را نجاب بده.این جا می میریم.»
گفتم:«مهمل نگو بچه، فلاح بر می گرده»
دلم نمی خواست به دوستی دیرینه ام با فلاح لطمه ای بخورد.دلم می خواست به خودم بقبولانم که مشکل پیش آمده ناخواسته بوده اما برایم سخت بود.
ما و باغ و سگ ها غرق شده بودیم توی تاریکی، هوفه باد توی شاخه ها، صدای زنجره ها، صدای پر هول عبور آب نهر.صدای نفس نفس سگ هایی که چشم هاشان توی تاریکی برق می زد و کم داشت خر خرشان بلند می شد.پیدا بود حضور ما عصبی و خسته شان کرده.انگار دنبال بهانه ای می گشتند برای حمله جمعی!
صدایی بلند شد.صدای در آهنی باغ بود.سگ ها جهیدند رو به عقب و صدایشان پخش شد توی تاریکی.بی هوا بلند شدیم.چراغ های باغ، همه چراغ های باغ با هم روشن شدند.همه جا شد پر از نور، همه جای باغ روشن مثل روز.بچه ها شادمانی کردند.زنم زد زیر گریه.بغلش کردم، سرش را آرام گذاشت روی شانه ام.صدای فلاح بلند شد «انگار با
تاریکی بیشتر حال می کنین؟!»
گفتم:«کلید برق را پیدا نکردیم، حالا چرا این قدر دیر آقای فلاح؟!»
جوابی نداد.توی راهرو میان درخت ها سوت زنان می آمد.سر خوش بود.لباس سر تا پا سفید پوشیده بود و پیدا بود روز خوبی داشته که آن طور خوش و خرم با سر و گوش سگ ها و سر شاخه های درخت ها بازی می کرد.وقتی رسید دست به کمر، لبخند به لب به ما نگاه کرد.به وسایل باز نشده و گفت:«شرط می بندم دست به شون نزدین، درسته؟!»
مانده بودم چه جوابی بدهم.انگار می دانست چه به روزمان آمده.خم شد و سر قابلمه را بر داشت:«آخ آخ، حیوونی ها، شکم گرسنه و این همه غذا!»و خندید.با پا زد به سبد میوه ها و به سگ هایش اشاره کرد:«میزبان های خوبی بودن این پنج تا ملوسک من؟»
زنم طاقت نیاورد، زد زیر گریه و گلایه کرد:«می خواستی با ما چه کار کنی آقای فلاح، این چه روزی بود درست کردی برای ما؟!»
فلاح چرخی زد و نشست روی چارپایه کوتاه چوبی کنار استخر:«فکر کردم به تون خوش گذشته، حداقل این که یه فضای تازه را تجربه کردین.»
حرفش را نمی فهمیدم.آمدن به باغ به اصرار خودم بود، به دلخواه زنم و بچه ها و حالا حرفی نداشتم برای گفتن.باید بر می گشتیم، زودتر از آن که اتفاق تازه ای بیفتد.
وقتی حال و هوامان را دید اخم کرد و گفت:«خب، اگه فکر می کنیم خوش نگذشته جمع و جور کنید تا برسانمتان.»
چیزی پهن نکرده بودیم که جمع کنیم.همه وسایل همان طور بسته مانده بود.فلاح حرکت کرد.سگ های دور و برش پس کشیدند و کوچه دادند.ما هر کدام تکه ای از وسایل را برداشتیم و از میان سگ ها با ترس و لرز راه افتادیم رو به در باغ.
منبع:داستان همشهری شماره4