نویسندگان: مارکوس آنسلویچی و فرانسیس دوپوئی- دِری
مترجم: فرهنگ ارشاد



 

نگاهی به زندگی و آموزه های چارلز تیلور

زندگی نامه و زمینه نظری

چارلز تیلور در سال 1931 در مونترال زاده شد. او در خانواده ای دوزبانه(انگلیسی- فرانسوی) و در جامعه ای چند گونه، بزرگ شد. تیلور شاهد مبارزه فرانسوی زبان های کانادایی برای به رسمیت شناخته شدن در استان کبک کانادا بود، که در آن زمان از لحاظ فرهنگی و اقتصادی زیر سلطه کانادایی های انگلیسی زبان و امریکاییان بودند. ملاحظات هویتی، زبانی، ملی گرایی، و به رسمیت شناختن، بخشی از زندگی روزمره تیلور را تشکیل می داد.
تیلور در اوایل دهه 1950 دوره کارشناسی را در دانشگاه مک گیل در رشته تاریخ به پایان رساند و سپس در دانشگاه آکسفورد [انگلستان] به عنوان یک پژوهشگر رودس(1) به مطالعه فلسفه پرداخت. او دریافت که علوم انسانی آنگلوساکسونی زیر نفوذ مقلدان علوم طبیعی است. چنان که تیلور(1996:209) شرح می دهد: «احساس کردم که بین گفتمان های علم و فلسفه سیاسی از یک سو و واقعیت زندگی و هیجان های سیاسی از سوی دیگر، تفاوت وجود دارد» تیلور به ویژه نسبت به مثبت گرایی [پوزیتیویسم] و فردگرایی روش شناختی انتقاد شدید داشت. او خود را با سنت فلسفی اروپایی [قاره اروپا منهای انگلیس] بیشتر سازگار می دید. راهنمایان فکری او پیش از هر کس دیگری ارسطو، هردر(2)، و هگل بوده اند.
در آکسفورد که بود زیر نظر الیزابت اَنسکم(3) درس می خواند و سِر آیزایا برلین را به عنوان استاد راهنمای دکتری خود برگزید. خود تیلور(1997a:V) می گوید که کتاب پدیدارشناسی ادراک اثر موریس مرلو- پونتی بود که در واقع راهی را که در جست و جوی آن بود، به ویژه در انتقاد از مثبت گرایی، پیش پای او گذاشت. تیلور پیش از این در نخستین کتابش، تبیین رفتار(1964) پوزیتیویسم را محکوم کرد و «خود»(4) را چیزی واقع شده و خود تفسیرکننده می دانست.
تیلور در دانشگاه های متعددی آموزش داد، که دانشگاه پرینستن، دانشگاه کالیفرنیا در برکلی و دانشگاه مونترال از این جمله اند. اشتیاق او به سیاست نیز باعث شد که در سال 1961 به حزب دموکراتیک جدید کانادا(NDP) که جهت گیری سوسیال دموکراسی دارد، بپیوندد و در چهار انتخاب فدرالی بین سال های 1962 تا 1968 نامزد این حزب بود. البته تیلور در هیچ دوره انتخاب نشد و بخشی از آن به این دلیل بود که در آن زمان نظام سیاسی فدرال کانادا زیر سلطه حزب های لیبرال و محافظه کار بود.
تیلور در طول دهه 1970، تلاش خود را بیشتر در کارهای دانشگاهی متمرکز نمود. او استاد فلسفه و علوم سیاسی در دانشگاه مک گیل بود که کتاب هگل(1975) را منتشر کرد، و مورد استقبال قرار گرفت. سپس به دانشگاه آکسفورد رفت و از سال 1976 تا 1979 استاد چیچل(5) در نظریه های اجتماعی و سیاسی در آن دانشگاه بود. با وجود این، تیلور این کرسی پراعتبار را رها کرد و برای پیوستن به طرفداران فدرالیسم کانادایی در زمان اجرای رفراندوم سال 1980 برای استقلال کبک، به کانادا بازگشت. چون حزب کبک از سال 1976 قدرت حکومتی را در کبک در اختیار داشت، این رفراندوم سازمان داده شد تا سرنوشت کبک را روشن کند که به عنوان یک استان کانادا بماند یا ایالتی مستقل شود. اکثریت مردم کبک(تقریباً 60 درصد) رأی موافق دادند که کبک در فدراسیون کانادا باقی بماند. این نتیجه برای تیلور خوشحال کننده بود، زیرا باور داشت، اگر فقط کانادایی های انگلیسی زبان حاضر می شدند حقوق جمعیِ کانادایی های فرانسوی زبان و بومیان را به رسمیت بشناسند، فردالیسم کانادا می تواند تفاوت های فرهنگی را سازگار نماید و کبک هم به خواست های خود می رسید. با وجود این، طی دهه های 1980 و 1990، با مطرح شدن این اندیشه که «ملت کبک» یا حداقل کبک به منزله «جامعه ای متمایز» است اصلاح قانون اساسی کانادا چندین بار به شکست انجامید و این امر سرخوردگی مردم کبک نسبت به نظام فدرالی را برانگیخت.
در طول دهه 1990، چارلز تیلور در کمیسیون های متعدد استانی در کبک شرکت کرد تا راهی برای برون رفت از این بن بست سیاسی بیابد. گزارش رسمی این مشارکت ها، با عنوان آشتی با گوشه نشینان(1993) که به وسیله تیلور منتشر شد، شامل مجموعه ای مقاله درباره فدرالیسم کانادا بود. این اثر به تیلور کمک کرد تا طرفداری خود از فدرالیسم را تدوین کند. در سال 1995 رفراندوم جدیدی برای استقلال کبک برگزار شد و باز هم تیلور بی درنگ در بحث های تلویزیونی و عمومی ظاهر شد تا از گزینه فدرالیسم دفاع کند. نتایج شگفت رفراندوم، وجود بحران هویتی ژرفی را که کبک متأثر از آن بود آشکار کرد: 49/6 درصد رأی دهنگان به نفع استقلال کبک و 50/4 برخلاف آن رأی دادند.
هرچند تیلور مسئولیت های یک روشنفکر مردمی را در این وضعیت می پذیرفت، خود به تدریس علوم سیاسی و فلسفه در دانشگاه مک گیل ادامه داد. در سال 1989 کتاب سرچشمه های «خود»: ساخته ویت نوین را منتشر کرد و در آن تحول «خودِ» نوین از طریق آثار فیلسوفان و نویسندگان بزرگ را تحلیل نمود. با این کتاب و مقاله های کوتاه دیگر- به ویژه مقاله «به رسمیت شناسی» (1995a)- تیلور به عنوان یکی از اندیشمندان برجسته «اجتماع گرا(6)» (همتراز با آلاسدیر مک اینتایر(7)، میشل ساندل(8)، و میشل والزر(9)) در مقابل «لیبرال ها»یی(چون جان راول(10) و یورگن هابرماس) شناخته شد. با وجود این، تیلور برچسب «اجتماع گرا» را رد کرد و می کوشد تا موضعی میانه رو داشته باشد. او تجددخواهی به طور کلی را نه ستایش و نه نکوهش می کند. تیلور سه مسئله عمده را در رابطه با تجددخواهی تشخیص می دهد: فردگرایی(ذره نگری به جامعه و زندگی را تا سطح لذت های ابلهانه ای تحقیر کردن)، سروریِ [هژمونی] خردِ ابزاری(فناوری و طرفداری از کارایی)، و پایین بودن سطح مشارکت سیاسی.
به علاوه، تیلور استدلال می کند که تجددخواهی را نباید تا حد عقلانیت، سودگرایی، و حقوق فردی تقلیل داد. بلکه لازم است دیگر سرچشمه ها یا پدیدارها، مانند جنبش رمانتیکی را نیز مورد توجه قرار داد. تیلور(1979:17) مدعی است که «جامعه نوین، در زندگی خصوصی و خیالی اش رمانتیک است و در زندگی عمومی و فعال خود سودگرا و ابزارگرای است». پس اگر خودمختاری و عدالت اجرایی، برای «خود» نوین شایان اهمیت است، هویت، فرهنگ، اخلاقیات، و تعالی نیز موضوع های کهنه و منسوخی نیستند، بلکه عناصر سازنده سنت نوین به شمار می آیند. چهره دیگر تجددخواهی که به تازگی از سوی تیلور تحلیل شده است، رواج تمدن عرفی [سکولار] است. تیلور که به عنوان یک متفکر کاتولیک به همراه پاپ ژان پل دوم در همایش هایی درباره اندیشه معاصر شرکت داشته، قبول دارد که بسیاری از مباحث معیاری درباره خیزش سکولاریسم، دچار اعوجاج یا ساده اندیشی شده و به این ترتیب می خواهد دیدگاهی جایگزینی برای این تحول تاریخی ارائه دهد.

نظریه اجتماعی ورهاوردها

تأکید راسخ تیلور بر تحلیل خود به منزله امر واقع شده- که تیلور به آن «انسان شناسی فلسفی» می گوید- او را کمک کرد تا نظریه هایی پیشنهاد دهد که از دیگر نظریه های فلسفی در این باره بیشتر جامعه شناختی هستند. تیلور باور دارد که انسان ها، و از جمله فلاسفه را باید با تنیدگی شان در یک زمینه تاریخی، اجتماعی، و فرهنگی بازشناخت. چنین چشم اندازی ما را ملزم می کند که به تمایزهای زمینه ای توجه داشته باشیم که ما را به درک جهت گیری ها و پیروی از قواعد توانا می سازد. پیروی از قواعد باید از طریق اَعمال، محقق شود زیرا قاعده «فقط در اعمالی موجودیت می یابد که به آن ها جان می دهد و نیاز به فرمولی روشن و معین ندارد و شاید هم هیچ فرمولی نداشته باشد» (Taylor, 1995c:178). تیلور در شرح پدیدارشناسی(1995c:170)، از این هم پیش تر می رود و ادعا می کند که «جسم ما فقط مجری هدف هایی نیست که ما تنظیم می کنیم، و نیز کانون عوامل علّی شکل دهی به بازنمایی های ما هم نیست. خود فهم ما جسمیت یافته است. به این معنی که مهارت جسمانی ما و روشی که ما عمل و حرکت می کنیم، می توانند اجزاءِ فهم ما از خودمان و از جهان را رمزگذاری کنند». چنان که تیلور اذعان می کند(1995c:171) یکی از مفاهیمی که این پدیده را به بهترین صورت دربرمی گیرد، مفهوم عادت واره در زبان پیر بوردیو است.
تیلور بر اساس انسان شناسی فلسفی خود، رهاوردهای مهمی برای قلمرو نظریه اجتماعی و فلسفه ارائه می دهد. می توانیم این رهاوردها را در سه مبحث دسته بندی کنیم: تأویل [هرمنوتیک] و زبان، گریزناپذیری چارچوب های اخلاقی، و بر ساخت گفت و گویی هویت نوین و رسمیت شناسی [پذیرش دیگری].

هرمنوتیک و زبان

کوشش تیلور از آغاز، نشان دادن واکنش در برابر مثبت گرایی [پوزیتیویسم] بود. نخستین آماج او رفتارگرایی (Taylor, 1964, 1985a) و طرفداری از نوعی روان شناسی مکانیکی بود که بر پایه علوم فیزیولوژی عصبی، شیمی، و فیزیک بنا می شد، و عقیده داشتند بهتر است به جای کنش، از حرکت صحبت شود. چنین رویکردی، «نیت ها» را اوهام محض دانسته و کنار می گذارد و هر حرکت بدن را نوعی «واکنش» توصیف می نماید که هیچ پیوندی با اراده فردی ندارد. تیلور، برعکس، عقیده دارد رفتار آدمی به اندازه ای پیچیده است که حتی آن نظریه علمی که خود را [نابه جا] نظریه رفتار می نامد، ناگزیر است مفاهیمی ذهنی از قبیل «نیت»، «میل»، «خوب»، و «غلط» را به کار گیرد. تیلور در عین حالی که قبول دارد که «نیت ها» تبیین کننده واکنش های محض نیستند، مدعی است که فیزیولوژی عصبی در تبیین کنشهای فرهنگی- وضع شده، ناتوان است. او استدلال می کند که «انسان، حیوانی فرهنگی است» (1985a:178) و بررسی کنش اجتماعی، مستلزم توجه به واژگان مشترکی است که کنشگران برای معنا دادن به کنش های خود به کار می برند. رویکرد تیلور در این زمینه، شبیه رویکرد کلیفورد گیرتز انسان شناس است. چنان که گیرتز (7-6: 1973) با توسل به بحث گیلبرت رایل(11) درباره «توصیف سترگ»، توضیح می دهد ممکن است پلک بر هم زدن سریع یک فرد [در شرایط گوناگون] معناهای متفاوتی داشته باشد. می تواند پرش ناگهانی پلک، چشمک زدن، یا چشمک دزدانه باشد. تنها راه فهمیدن این که وقتی کسی پلک هایش را به سرعت به هم می زند واقعاً چه می کند، این است که بپرسیم نیت او چیست. و آن هم به نوبه خود بر تفسیر معناهای بین ذهنی دلالت دارد که حامل آن نیت هستند.
تفسیر و خودتفسیری از هسته های اصلی رویکرد تیلور است. «هدف تفسیر این است که آن پیوستگی یا جهت بنیادی را روشن سازد» که در متن رفتاری یا متن گونه رفتاری وجود دارد(Taylor, 1985g:15). این امر گویای آن است که تیلور علم مبتنی بر اثبات گرایی(12) را رد می کند و از علم هرمنوتیک طرفداری می نماید. هدف علم هرمنوتیک، بررسی معانی بین اذهانی است که در واقعیت اجتماعی متبلور شده است. این معانی در یک بستر یعنی در ارتباط با معناهای امور دیگر وجود دارند. چنان که تیلور تأکید دارد(1985g:36)، معانی بین اذهانی از معانی ذهنی متفاوت اند؛ آن ها «بر سازنده شبکه اجتماعی هستند که افراد خود را در آن می یابند و عمل می کنند». برخلاف آثار کسانی چون گابریل آلموند(13) و کتاب فرهنگی مدنی اثر سیدنی وربا(14)، تیلور(1985g:36) استدلال می کند:
موضوع فقط این نیست که مردم جامعه ما، همگی یا بیشتر آن ها، مجموعه ای از اندیشه های معین را در سرشان دارند و در مجموعه معینی از اهداف با هم سهیم هستند. معناها و هنجارهای نهفته در این اَعمال فقط در ذهن های کنشگران نیست، بلکه در بیرون از اذهان و در خود اعمال نهفته است، اعمالی که نمی توانند به منزله کنش های فردی قلمداد شوند بلکه در گوهر خود شیوه های روابط اجتماعی یا کنش متقابل هستند.
به علاوه، معانی بین اذهانی تا اندازه ای به وسیله خود- تعریف کردن ها شکل می گیرند، زیرا طبق نظر تیلور، بشر حیوانی خود تفسیر است. بنابراین، آن چه علم تأویلی [هرمنوتیک] هدف تفسیر آن را دارد، خودِ تفسیر است(1985g:26). به عبارت دیگر، هدف آن تفسیر جهانِ پیش تر تفسیر شده است. هرچند گیدنز(1993) این بیان را به گونه ای دیگر پرورانده است که، می توان آن را «هرمنوتیک مضاعف» دانست.
زبان برای فهم نیت ها و کنش های افراد شایان اهمیت است، چرا که افراد به کمک واژگان است که نیت خودشان را ابراز و اِعمال می کنند. به علاوه، کنش هم از طریق زبان روی می دهد. چنان که آستین(1962) استدلال می کند، گفتن ضرورتاً اجرایی(15) می شود. پس، نباید واژه ها را به صورت ابزار صرفاً خنثای ارتباطی به شمار آورد. تیلور دو راه مختلف برای فهم ماهیت زبان را بازمی شناسد: نام گذارنده و ابرازی. رویکرد نام گذار(اسکینر، کوپین، دیویدسن) گویای آن است که واژه ها، ابزاری خنثی هستند که برای توصیف یک عین شناختنی یا اندیشه به کار گرفته می شوند. از سوی دیگر، رویکرد ابرازی [یا بیانی] گویای آن است که از طریق زبان، افراد می توانند نه فقط اصالت خودشان را بیان کنند، بلکه اصالت جهان را هم ابراز می دارند. واژه ها فقط نام گذار نیستند بلکه امور و احساس ها را ابراز می کنند و با آشکار کردن امور و اندیشه ها بر ما آن ها را به نمایش درمی آورند.
زبان، در طبیعت خودش، یک دست مایه مشترک در میان کاربران آن است و دارایی اصلی یک جمع یا اجتماع به شمار می آید. زبان نمی تواند به فردی یگانه تعلق داشته باشد. تیلور در این جا به فلسفه رمانتیکی زبان که به وسیله هامان(16)، هردر، و هومبولت(17) پرورده شده، و همچنین به روان شناسی اجتماعی مید(18) و پنداره گفت و گوگرایی باختین(19) دست می یازد تا صورت بندی خودتفسیری ها را که بر سازنده شخصیت فرد است، تشریح نماید. از نظر تیلور، ما می توانیم از طریق فراگیری زبان ها(واژه ها، و همچنین اشارات، هنرها، محبت ها، و غیره) خودمان را بفهمیم و هویت خودمان را تعریف کنیم. این زبان ها را از طریق رابطه با دیگران، به ویژه با آن هایی که برای ما مهم هستند، یاد می گیریم(یعنی همان «دیگرانِ مهمِ» هربرت مید). و هنگامی که دیگرانِ مهم از زندگی ما ناپدید می شوند، گفت و گو با آن ها- و نیز رهاورد آن ها برای خود ما- ادامه می یابد. از آن جا که یادگیری یک زبان همیشه موجب ورود ما به یک محاوره از قبل شروع شده می شود، «خود» فقط می تواند در «شبکه های گفت و گو کنندگان» وجود داشته باشد(Taylor, 1989:36).
تیلور به دنباله روی از هر در استدلال می کند زبان، پیکرمند شدن تجربه جمعی یک اجتماع است. زبان، مبین احساسات و عواطف در تاریخ یک اجتماع است. «الگویی از فعالیت است که به وسیله آن شیوه معینی از بودن در جهان را بیان/ محقّق می کنیم» (Taylor 1995b:97). زبان دست مایه منحصر به فردی است که ما بدون آن نمی توانیم شیوه هایی از وجود، احساس، و ارتباط با یکدیگر را تجربه کنیم. به علاوه زبان، مقوله ها و تمایزهایی را برای ما فراهم می کند که ستون و بُنلاد دنیای اخلاقی ما را تشکیل می دهند.

چارچوب های اخلاقی

جهان اخلاقی ما گرداگرد چارچوب های اخلاقی سازمان می یابد. ما براساس چارچوب های اخلاقی است که با دیگران رابطه برقرار می کنیم، «زندگی خوب» را در ذهن تصور می کنیم، فهم خود را از ارزش خودمان پرورش می دهیم، در زندگی برنامه می ریزیم و به زندگی خود معنا می بخشیم. طبق نظر تیلور(1989:19) یک چارچوب اخلاقی، «دربرگیرنده مجموعه مشخص از تمایزهای کیفی است. فکر کردن، احساس کردن و داوری کردن طبق چنین چارچوبی، عمل کردن بر پایه این معنا است که بعضی اعمال یا شیوه زندگی و یا شیوه احساس، به طور غیرقابل مقایسه ای برتر از شیوه های دیگری است که در اختیار ما قرار دارد». چارچوب های اخلاقی به ما کمک می کند تا تمایزها را تشخیص داده و برخی وسیله ها و به دنبال آن بعضی هدف ها را ترجیح دهیم. آن ها چارچوب های «ارزش گذاری های قدرتمند» هستند، یعنی «تمیز درست از نادرست، بهتر از بدتر، عالی تر از پست تر» را ممکن می سازند «که این کار به وسیله امیال، گرایش ها، و گزینش های خود ما معتبر نمی باشد، بلکه از این ها مستقل است و معیارهایی را ارائه می دهند که به وسیله آن ها می توانیم داوری کنیم» (Taylor, 1989:4). این ارزش گذاری های قدرتمند، خود بر پیش فرض وجود «فراخوب ها» استوار هستند، یعنی «خوبی هایی که نه فقط به طور غیرقابل مقایسه ای از دیگر گزینه ها مهم ترند، بلکه دیدگاهی را فراهم می کنند که براساس آن می توان خوبی ها را اندازه گیری کرد، درباره آن داوری نمود و تصمیم گرفت» (Talor, 1989:63).
ما نمی توانیم وانمود کنیم که با هر گزینه ای که خودش را به ما عرضه می نماید، زندگی کنیم. خودِ عمل گزینش فقط به شرطی معنی دار است که به سلسله مراتبی از خوب ها تکیه بزند. بنابراین، چارچوب های اخلاقی اجتناب ناپذیر هستند، هرچند که همیشه به انجام نمی رسند. کسی که از چارچوب های اخلاقی برخوردار نیست، در ژرفنای خود با سرگردانی روبه روست و نمی تواند امور پیش پاافتاده را از امور اساسی تمیز دهد. چنین کسی باید آسیب شناسی شود(Taylor, 1989:31; Ancelovici and Dupuis-Deri, 1998:255). تیلور از این هم فراتر می رود و می گوید: چارچوب های اخلاقی به راستی بر سازنده هویت ما هستند، و فهم ما از خوبی جدا از فهم ما از «خود» نیست.
تیلور سودگرایی، پسانوگرایی، و عقل گرایی لیبرالی را به نقد می کشد، چون این ها نمی توانند رهنمود اخلاقی ای ارائه دهند که افراد برای درک روایت های زندگی خود به آن نیاز دارند. برای تشخیص بین دو امر خوب، سودگرایان می گویند خوب ترین آن است که بیشترین خرسندی را برای مردم بیشتری فراهم آورد؛ پسانوگرایان به سادگی، پرسش را نابه جا می دانند و می گویند خوب ها همه یکسان هستند یا این که می گویند این نکته صرفاً ذهنی است؛ و عقل گرایان لیبرال یا طرفداران عدالت اجرایی(کانت، راولز، هابرماس) استدلال می کنند که افرادِ خودمختار از طریق ارتباط ها و تأمل خردمندانه می توانند به طور عقلانی، بهترین خوبی را تشخیص دهند. اما تیلور برعکس، برای تشخیص بهترین خوبی بر اهمیت زمینه پای می فشارد. به علاوه، افراد براساس این که می خواهند زندگی شان چگونه باشد یا منظورشان از زندگی چیست، خوبی ها را متفاوت ارزیابی می کنند. همچنین، فردیت انسان ها فقط در رابطه با یک گذشته، یک اکنون، و یک آینده شکل می گیرد و معنا می شود تیلور(1979) به پیروی از هگل، «اجتماع اخلاقی» را به اخلاقیات(به معنای جهان شمول آن) اولویت می دهد. به این ترتیب، او بر استقرار در تنیدگی «خود» [در یک بستر] تأکید دارد و آن را به مفهوم خرد عملی ارسطویی نسبت می دهد، که همان خردمندانه و منطقی بودن نسبت به یک وضعیت خاص است و نه برحسب معیارهای فراگیر و همگانی.

هویت و شناسایی

تیلور مفهوم طبیعت گرا یا نه از «خود» را که فارغ از چارچوب های اخلاقی است و می تواند با تدبیر عقلی و خود- انتظامی، خودش را بازآفرینی کند، نمی پذیرد. این همان برداشتی است که آن را «خودِ دقیق» لاک می داند(76-1989:159). تیلور، برخلاف نظر جان لاک، مدعی است که «خود» نمی تواند به طور عینی، یعنی فارغ از خود- تفسیری های آن و نگاه های دیگران [نسبت به او]، بررسی شود. ما، مستقل از فهمی که از خود داریم هستی های زنده ای هستیم، ولی تا آن جا که مشمول در یک فضای اخلاقی هستیم و وضعیت خود را به کمک آن زبانی تفسیر می کنیم که اعتبار آن را پذیرفته ایم، خودهایی هستیم. به عبارتی دیگر، تعریف هویت یک فرد، مستلزم «تعریفی است از این که از کجا و با چه کسی صحبت می کنم» (Taylor, 1989:36).
بنابراین، هرچه کم تر بدانیم که کجا قرار داریم، کم تر می دانیم خودمان که هستیم. نتیجه آن، بحران هویت است، یعنی حالتی از گم گشتگی شدید که مردم زمانی گرفتار آن می شوند که از چارچوبی اخلاقی بهره مند نیستند که به کمک آن بتوانند معنای ثابتی به چیزها بدهند و طبق آن بعضی جنبه های زندگی، خوب یا معنی دار و بعضی بد و پیش پا افتاده شناخته شوند» (Taylor, 1989:27-8). طبق نظر تیلور، این یک مسئله نوین است. هرچند انسان ها همواره هویتی داشته اند، ولی با فروریختن سلسله مراتب منسجم اجتماعی و مورد تردید قرار دادن نابرابری نظام اعتباری، پاسخ به این پرسش که: «من که هستم؟» دشوار شد. چنان که پیتر برگر (1973:92) اشاره می کند، در جامعه نوین، به علت وجود زمینه های اجتماعی بی ثبات و بی اطمینانی ژرفی که فراگیر شده، نوعی «بحران هویت درون ساخته» شکل گرفته است. به علاوه، هویت های نوین، به طور فزاینده ای بیشتر برحسب مقوله ها (شهروندی، قومیت، حرفه، سن، و غیره) تعریف می شوند تا براساس شبکه ها(خانواده، محلیت، و غیره). به این ترتیب، فهم شخصی از ارزش خودش به هویت های مقوله ای بستگی پیدا می کند.
بی ثباتی هویت های نوین، کنش های متقابل ما با دیگران را بیش از پیش مهم می کند. او این نه فقط به آن دلیل است که پویایی شناسی اجتماعی که زیربنای شکل گیری هویت است تغییر کرده، بلکه همچنین از آن رو است که انسان نسبت به نگاه دیگری حساس تر شده است. دیگری تنها یک مرجع ساده نیست که در تعریف ما از این که چه نیستیم [با توجه به دوگانگی من/ نه من] و به این ترتیب خودمان را مشخص کنیم کارایی داشته باشد. او، زن یا مرد، در تکوین هویت ما نقش فعال و آشکاری بازی می کند. زیرا، طبق نظر تیلور، در دنیای نوین ما برای اطمینان یافتن از هویت خودمان، به بازشناسی و پذیرش دیگری نیازمند هستیم:
بخشی از هویّت ما از طریق بازشناسی یا عدم بازشناسی و پذیرش، اغلب به صورت کژبازشناسی دیگران شکل می گیرد(...). نبود بازشناسی یا کژشناسی می تواند آسیب شدید وارد آورد، و می تواند شکلی از فشار و زندانی کردن کسی در یک شیوه هستی کاذب، بی سامان، و فروکاسته باشد(Taylor, 1995a:225). از این جهت، بازشناسی صرفاً مقوله ای آدابی و روشی نیست، بلکه یک نیاز حیاتی انسان و می توان استدلال کرد که یک حق است. تیلور که تحت تأثیر رمانتیسیسم هردر است، از این هم فراتر رفته و مدعی است که هم اصالت فرد و هم اصالت جمع باید بزرگ داشته شود، زیرا هم افراد و هم اجتماعات، ویژگی های منحصر به فردی دارند که درباره خودشان و دنیای خودشان بازگو کنند.
بازشناسی را نباید به صورت یک حق صوری تلقی کرد. هرچند تیلور از حقوق فرهنگی اقلیت ها طرفداری می کند، ولی آن چه او در ذهن دارد، جامعه ای اخلاق مدار است که تفاوت را به درستی بازشناسد و بپذیرد. آرزو چنین بازشناسی، نیرویی قدرتمند در تاریخ است، زیرا تا زمانی که وجود دارد همچون چالشی تجربه می شود و تأمین آن موجب شأن و بزرگواری می شود . برای نمونه، طبق نظر تیلور(1997b:45)، «این چیزی است که نیروی عاطفی ملی گرایی را تأمین می کند. این چیزی است که ملی گرایی را بارها به عزت یا ذلت کشیده است». بنابراین، نیاز به بازشناسی، یکی از عواملی است که تبیین کننده رشد ملی گرایی است. تیلور به پیروی از ارنست گلنر و بندیکت آندرسن، ملی گرایی را پدیده گوهرین عصر نوین معرفی می کند. اما علاوه بر تبیین کارکردی گلنر و تأکید آندرسن بر نوع ویژه خیال اجتماعی که شاخص ملت است، تیلور بر پایه های روان شناختی ملی گرایی تأکید دارد. او در جست و جوی درک سرچشمه های پیش برد اخلاقی ملی گرایی است. این است اهمیتی که او به پنداره بازشناسی می دهد. [به نظر تیلور] بازشناسی، بر شکاف بین هویت و شأن [انسانی] پل می زند و سرانجام شکاف بین آزادی روانی و سیاسی را پر می کند.

ارزیابی پیشرفت ها و مجادله های عمده

شیوه تفکر چارلز تیلور، در دهه اخیر [آخر قرن بیستم] توجه بسیاری از جامعه شناسان امریکایی را به خود جلب کرده است. رابرت بلا و همکارانش در 1985 اشاره کرده اند که تیلور به آن ها کمک کرده است تا «توهم ابراز خصوصی و تهی بودن آزادی صوری را بفهمند» (1985:331,n12). جدیدتر از آن ها، آلن ولف(1990:627) استدلال می کند که برای جامعه شناسان «فیلسوفی برجسته تر از چارلز تیلور که امروز زنده است و قلم می زند، وجود ندارد». در همین باره کالهون می نویسد «آثار تیلور، بار علمی هر جامعه شناسی را در حد قابل توجهی غنی می کند» (1991:262). اهمیت کار تیلور از سوی بسیاری از معتبرترین دانش پژوهان امروز تأیید شده است. از این جمله اند آیزا برلین، ریمون بودن(20)، ژاک بوورس(21)، کلیفورد گیرتز، یورگن هابرماس، پل ریکور، و ریچارد رورتی(ن.ک: Tully,1994, Laforest and de Lara,1998).
شاید یکی از نافذترین مفهوم های تیلور، به ویژه در بحث کنونی در موضوع چندفرهنگی گرایی و حقوق فرهنگی، «سیاست بازشناسی [به رسمیت شناختن]» است. در نگاه نخست چنین می نماید که این مفهوم، توسعه طبیعی بازتاب فکری تیلور درباره خودِ نوین است. اما تیلور(15-1996:214) تأکید دارد که مفهوم سازی او از سیاست بازشناسی، الهام گرفته از ملی گرایی فرانسوی کانادایی است که او در دوران جوانی در کبک شاهد آن بود. در نظر او، سیاست ملی گرایی، و سیاست هویت به گونه های واحدی تعلق دارند: «مبارزه های ملّی گرایی قرارگاهی برای ظهور الگوهایی است که در جنبش برابری خواهی برای زن [فمینیسم]، برای مبارزه های فرهنگی اقلیت ها، برای جنبش های همجنس بازان، و غیره کاربرد داشته است.» (Taylor, 1997:46). هرچند جنبش هایی که ادعاهای بازشناسی و پذیرش خود را مطرح می کنند مدت هاست که فعال بوده اند، به نظر تیلور، ما از زبان فلسفی مناسبی که این ادعاها را دریابد، برخوردار نبوده ایم. این است «دستاورد شناختی ای» (Taylor, 1989:57-8, 72) که از مفهوم بازشناسی برمی خیزد. از میان دیگر اندیشمندان نوهگلی که بر سودمندی این مفهوم تأکید دارند، می توانیم به آثار اکسل هونث اشاره کنیم. اما اگر تیلور بر حقوق فرهنگی و بر چندفرهنگی گرایی تأکید دارد، هونث(1996) چارچوب فراگیرتری را پیشنهاد می کند به فهم «دستور زبان اخلاقی ستیزه های اجتماعی» کمک می کند.
مفهوم بازشناسی، هم ابزاری تحلیلی و هم سیاسی است. همچنین می توان برای تبیین بعضی ادعاها و برای تعریف محتوا و نیز توجیه آن ها استفاده کرد. در واقع چنین به نظر می رسد که سیاست بازشناسی به صورت فراگفتمان شرایط پساسوسیالیسم است(ن.ک: Fraser, 1997). طبق گفته تیلور، جنبش های اجتماعی و سیاسی فقط در همین دوره های اخیر بر این پافشاری کرده اند که به روشنی بازشناخته شوند. در گذشته ادعای خود را به واژگان اقتصادی ابراز می کردند یا خواهان برابری صوری بودند. از این رو، «آن چه جدید است... این است که خواست بازشناسی و پذیرش، آشکار شده است و این خواست... با اشاعه این اندیشه که ما با بازشناسی و پذیرش شکل می گیریم، آشکار گردیده است»(Taylor, 1995a:251).
مفهوم تیلور، در پرتو بحث های کنونی درباره برنامه درسی نظام آموزشی نیز شایان اهمیت است. بین تقاضای چندفرهنگی گرایی در دبیرستان ها و بخش های انسانیات(22) دانشگاه ها از یک سو، و پیدایش کشمکش ها برای به دست آوردن تصویری دیگر از خود از سوی دیگر، ارتباط روشنی مشاهده می شود. در حالی که مثلاً آلن بلوم(1987) از چنین وضعیتی هراسان است، دانش پژوهانی مانند چارلز تیلور، اَمی گاتمن(1992)، و سوزان ولف(1992) عقیده دارند که این مفهوم هم برای اعضای فرهنگ های «اقلیت»، و نیز برای فرهنگ «اکثریت» لازم است. زیرا رویارویی فرهنگ های جدید، شکل گیری واژگان جدیدی را در پی دارد که زمینه بسط مقایسه های جدید را فراهم می کند. تیلور که اصطلاح «آمیزش افق ها» را از گادامر اقتباس کرده، مدعی است که به کمک این فرایند «یاد می گیریم به سوی افق گسترده تری حرکت کنیم که در آن جا آن چیزی که زمانی پیش فرض مسلم ارزش گذاری دانسته می شد در بستر یک فرهنگ ناآشنا [که در افق گسترده تر به آن برمی خوریم] همچون امکانی در کنار دیگر امکان ها قرار می گیرد» (1995a:252). در نتیجه، داوری ها، موقعیت ها، یا سلیقه ها به صورت نسبی درمی آیند و نیز، نرمش پذیرتر می شوند.
تیلور، فقط یک فراگفتمان جدید بر بنیاد سیاست بازشناسی ارائه نمی دهد. او که در بستر مباحث اجتماع گرای لیبرالی قلم می زند، این را نیز ادعا می کند که برخلاف متمم قانون اساسی(23) امریکا، لیبرالیسم نتوانسته است تفاوت را به طور کامل در خود حل کند: جانعه ای که به فرض یکدست باشد و چشم بر تفاوت ها ببندد، نه فقط پدیده ای ضد بشری است(زیرا هویت ها را سرکوب کرده)، بلکه به شیوه ای نامحسوس و ناخودآگاه، بسیار تبعیض آمیز است» (1995a:237). تیلور مدعی است لیبرالیسم نمی تواند سنجه هایی را مقبولیت بخشد که «پایندگی را تا نسل هایِ آینده نامعلوم، تضمین نماید. برای اجتماع های مورد نظر، این در هر صورت بحث خطیری است. همین بس که به طنین تاریخی «پایندگی» در میان فرانسوی زبانان کانادایی بیندیشیم (1995a:306, n16). مردم بومی و کانادایی های فرانسوی زبان، در واقع نگران حقوق فردی خود هستند، البته این را هم می خواهند که فرهنگ های مربوط به خودشان پاینده بماند. به این دلیل است که تیلور از قوانین حافظ زبان فرانسوی در کبک حمایت می کند. این قوانین، گرچه در چارچوب حقوق جمعی گنجانده شده اند، [ولی] برای خودپروری و برآوردن نیازهای فردی هم افراد لازم هستند. وانگهی، بدون این قوانین، افرادی که متعلق به فرهنگ های اقلیتی هستند در معرض تبعیض قرار گرفته و به حاشیه رانده می شوند.

نقد بر تیلور

هرچند تبیین تیلور از هویت نوین، این مزیت را دارد که فضای اخلاقی را یکی از زمینه های اساسی می داند که فرد در آن خودش را تعریف می کند، ولی برداشت او از سیاست بازشناسی، شامل بعضی محدودیت ها و نارسایی هاست. برای نمونه، سوزان ولف(1992) چنین بحث می کند که در نظریه تیلور عناصر متعددی از آن برای زنان و جنبش فمینیسم کاربردی ندارد. چنان که او اشاره می کند، حتی با این که پنداره «پایندگی» توجه عمده ای به بومی ها، کبکی ها و یهودیان ابراز داشته، برای جنبش برابری زن مناسبتی ندارد(همچنین ن.ک: Halley,1999; Tamir,1999). زیرا مسئله زنان این نیست که جامعه های پدرسالار، فرهنگ آن ها را به رسمیت نمی شناسند، بلکه این است که نقش های تحقیرآمیزی را که از دیرباز به زنان نسبت داده می شده همچنان نگاه می دارند.
دیگر مسئله نظریه تیلور، از برداشت ایستای آن نسبت به هویت ریشه می گیرد(Ancelovici,1998). بی شک تیلور می داند که «قضیه شرایط ما، با طرح این سؤال که ما کیستیم، سامان نمی یابد و حق مطلب ادا نمی شود، زیرا ما همواره در حال تغییر و شدن هستیم... به عبارتی قضیه ما فقط این نیست که کجا هستیم، بلکه این است که ما به کجا می رویم» (1989:47). با وجود این، پذیرش امکان تطور و تحول با مفهوم سازی و نظریه پردازی این تحول واقعی به کلی متفاوت است. با توجه به بی ثباتی هویت های امروزی و توانایی آن ها برای از سرگذراندن بحران، طرح یک رویکرد پویا که ناظر بر تحول و تغییر است، در مقایسه با نظریه های ناظر بر پایندگی و سازگاری، مناسب تر به نظر می رسد. بنابراین، یک برداشت پویا از هویت، هدفش فهم سپهرهای ناخالص و درآمیخته از خویشتن ماست، که از برخوردهای فزاینده با دگری به وجود می آیند.
شگفت این که تیلور فرایند دورگه پروری [آمیزش نژادها] را نادیده می گیرد. چنان که هومی ک. بابا(1996:57) اشاره می کند، تیلور با تأکید بر [این که] «تمامی جوامع طی زمانی دراز و قابل توجه» برای این که «بخش های فرهنگیِ اقلیتیِ درون جامعه و نیز مراحل کوتاه [تحول] یک فرهنگ های اصلی را کنار بگذارند»، «معیاری زمانی برای از ارزش فرهنگی» را مطرح می نمایند که اقلیت های مهاجر را به عنوان پیکره های بیگانه معرفی می کند. بنابراین، تیلور گفت و گو گرایی باختین را می پذیرد، ولی پیامد دورگه ای شدن چنین فرایندی را رد می کند. او بحث خودش را ادامه نمی دهد تا ببیند که آمیزش افق ها تا چه اندازه می تواند به خودتفسیری و چارچوب های اخلاقی مبدل شود و سرانجام استحاله هویت فردی را در پی بیاورد. به نظر می رسد فرایند گفت و گویی در داخل مرزهای [یک] فرهنگ، یعنی از نظر تیلور، در درون اجتماع های متمایز و بسته محدود می شود. در این جا تیلور با محدودیت هستی شناسی کل گرای خودش روبه رو می شود، زیرا فرهم درآمیختگی [فرهنگ ها و نژادها]، دقیقاً بر درک هویت فرهنگی، نه در درون یک فرهنگ و در جداافتادگی آن از دیگر فرهنگ ها، بلکه در تقاطع ساختارهای نمادین متداخل یا پیوستارهای فرهنگی دلالت دارد. این، همان پویشی است که معمولاً بنیاد سازنده هویت مهاجران است. در واقع، تیلور مضامین بالقوه گفت و گو گرایی را نادیده می گیرد تا ادعاهای فرهنگی و سیاسی مورد نظر گروه های اقلیت را توجیه نماید(Ancelovici,1998). پس او با گونه ای تناقض روبه رو می شود که عموماً دامن گیر همه تبیین ها هویت می شود. چنان که سیلا بن حبیب(1998:89) می گوید، «ادعاهای هویت/ تفاوت ذاتاً بی ثبات، مشاجره آمیز، قابل بازنگری و چانه زدنی هستند. ولی باز هم برای پایه ریزی یک سیاست باید چنان در نظر گرفته شوند، که گویی چنین نیستند».
به علاوه، در بعضی موارد سیاست بازشناسی می تواند به یک بازی بی نتیجه بینجامد. از آن جا که هویت [این همانی]، امری نسبی است و فرهنگ ها در هم بافته اند، بازشناسیِ بی مانندیِ «دیگری» اغلب به معنای بازتعریف هویت خود شخص است. چنین بازتعریفی می تواند مضامین قابل توجهی داشته باشد. برای نمونه به گفته فیلیپ رنزیک: «بیشتر جمعیت انگلیسی زبان کانادایی، آماده است که واقعیت فرانسوی زبان ها را به صورت یک عنصر بنیادی از بافت جمعیتی کانادا بپذیرد، و این موردی است که ما را بی تردید از ایالات متحده متفاوت می کند. این پذیرش، به طور محلی و بین المللی بخشی از هویت کانادا است(هرچند فرانسوی زبان باشند)»; 1990: VII) ن.ک: (Meisel et al., 1999:chap.3. نتیجه این که برای انگلیسی زبان های کانادایی، بازشناسی و پذیرش «واقعیت فرانسوی» را به صورت امری می شناسند که نسبت به آن ها بیگانه است و هویت آن ها را به خطر می اندازد.
مفهوم سیاست بازشناسی تیلور، از اسطوره آزادی کامل که در بنیاد آن مفهوم قرار دارد نیز آسیب می بیند. اگرچه بازشناسی، بی تردید نقشی در برساختن هویت بازی می کند و «تمایل قوی و همگانی در کسب موقعیت و فهمیدن را پاسخ می گوید» (Berlin, 1969:158)، ولی ارتباط آن با آزادی شاید مسئله آمیزتر از آن باشد که تیلور فکر می کند. چنان که آیزایا برلین(1969:157) اشاره می کند، پیامد بازشناسی، ضرورتاً آزادی نیست:
شاید در هنگام کوشیدن برای کسب پایگاه، اگر از سوی هم نژادان خود یا اعضای طبقه اجتماعی خودم مورد بدرفتاری و زورگویی قرار بگیرم آن را بر خوش رفتاری و رو اداری اعضای طبقه فرادست یا نژادی دیگر ترجیح دهم، به این شرط که آن ها کوشش مرا بازشناسند و بپذیرند و این ها بخواهند بپذیرند که من در آرزوی چه هستم.
در این زمینه، باز- مفهوم سازی نانسی فریزر از بازشناسی، به منزله مسئله عدالت و نه تحقق خود، راه نظری قابل توجهی را باز می کند. فریزر در کوششی که برای آشتی توزیع با بازشناسی و پذیرش به خرج می دهد(1999)، تأکید دارد که باید پایگاه یک شرکت کننده کامل را به افراد یا گروه هایی که در کنش متقابل اجتماعی با هم هستند، واگذار کرد. کانون بازشناسی و پذیرش، چندان ربطی به روان شناسی فرد(یعنی یک خود- تصور متحول) ندارد، بلکه به روابط اجتماعی(یعنی، دگردیسی چیدمان های اجتماعی که از مشارکت کامل بعضی افراد در جامعه جلوگیری می کند) مربوط می شود. این تجدیدنظر در تأکید، ما را مجاز می سازد که از گرفتاری در دام کوشش برای نگهداری تصویر «ناب» یا تحریف نشده از خود نیفتیم، همان تصویری که ما را قادر می کند که آزاد و واقعی باشیم.

آثار اصلی

Taylor, C. (1964) The Explanation of Behaviour. London: Routledge & Kegan Paul.
Taylor, C. (1975) Hegel. Cambridge: Cambridge University Press,
Taylor, C. (1979) Hegel and Modern Society. Cambridge: Cambridge University Press.
Taylor, C. (1985a) 'How is mechanism conceivable', in Human Agency and Language: Philosophical Papers 1. Cambridge: Cambridge University Press; first published in M.
Grene (ed.). Interpretations of Life and Mind: Essays around the Problem of Reduction. London: Routledge and Kegan Paul. 1971.
Taylor, C. (1985b) 'Introduction', in Philosophy and the Human Sciences: Philisiphical Papers 2. Cambridge: Cambridge University Press.
Taylor, C. (1985c) 'Atomism', in Philosophy and the Human Sciences: Philosophical Papers
2. Cambridge: Cambridge University Press, first published in A. Kontos (ed.). Power,
Possessions and Freedom. Toronto: Toronto University Press. 1979.
Taylor, C. (1985d) 'Waht's wrong with negative liberty', in Philosophy and the Human Sciences: Philosophical Papers 2. Cambridge: Cambridge University Press; first published in A. Ryan (ed.). The Idea of Freedom. Oxford: Oxford University Press. 1979.
Taylor، C. (1985e) 'Language and human nature', in Human Agency and Language: Philosophical Papers 1. Cambridge: Cambridge University Press; shorter version first published as Theories of Meaning', Man and World 13(3-4):281-302, 1980.
Taylor, C. (1985f) 'Understanding and ethnocentricity', in Philosophy and the Human Sciences: Philosophical Papers 2. Cambridge: Cambridge University Press; first published in C. Taylor, Social Theory as Practice. Oxford: Oxford University Press; 1983.
Taylar, C. (1985b) 'Interpretation and the sciences of man', in Philosophy and the Human Sciences. Philosophical papers 2. Combridge: Combridge University Press; First poblished in The Review of Metaphysics Vol.25 (1)3-51, September 1971.
Taylor, C. (1989) Sources of the Self: The Making of the Modern Identity. Cambridge» MA: Harvard University Press.
Taylor, C. (1991) The Malaise of Modernity. Concord, ON: Anansi; also published under the title The Ethics of Authenticity. Cambridge, MA: Harvard University Press. 1992.
Taylor, C. (1993) Reconciling the Solitudes: Essays on Canadian Federalism and Nationalism. Montreal: McGill-Queens University Press.
Taylor, C. (1995a) 'The politics of recognition', in Philosophical Arguments. Cambridge, MA: Harvard University Press; first published in A. Gutmann (ed.), Multiculturalism and 'The Politics of Recognition', Princeton, NJ: Princeton University Press. 1992.
Taylor, C. (1995b) 'The importance of Herder', in Philosophical Arguments. Cambridge, MA: Harvard University Press.
Taylor, C. (1995c) 'To follow a rule', in Philosophical Arguments. Cambridge, MA: Harvard University Press.
Taylor, C. (1996) 'De l'anthropologie philosophie a la politique de la reconnaissance', Interview by P. de Lara in Le Debat, 89:208-23.
Taylor, C. (1997a) 'Avant-propos', in La Liberte des Modernes. Paris: Presses Universitaires de France.
Taylor, C. (1997b) 'Nationalism and modernity', in R. McKim and J. McMahan (eds). The Morality of Nationalism. Oxford: Oxford University Press.
Taylor, C. (1999) 'Une place pour la transcendance?'Unpublished lecture delivered in Quebec City.

Ancelovici, M. (1998) J Belong Therefore I Am: Charles Taylor's Conception of Identity and Community in Question. Presented at the 93rd Annual Meeting of the American Sociological Association in San Francisco, CA
Ancelovici, M. and Dupuis _Deri, F. (1998) 'Interview with Professor Charles Taylor', Citizenship Studies. 2(2):247-56.
Avineri, S. and de-Shalit, A. (eds) (1992) Communitarianism and Individualism. Oxford: Oxford University Press.
Austin, J.L. (1962) How to Do Things-with Words. Cambridge, MA: Harvard University Press.
Bellahm R.N., Madsen, R., Sullivan, W.N., Swilder, A and Tipton, S.N. (1985) Habits of the Heart: Individualism and Commitment in American Life. Berkeley, CA: University of California Press/ Perennial Library.
Benhabib, S. (1992) Situating the Self: Gender, Community and Postmodernism in Contemporary Ethics. New York: Routledge.
Benhabib, S. (1998) 'Democracy and identity: in search of the civic polity', Philosophy&Social Criticism. 24 (2/3):85-100.
Berlin, I. (1969) Four Essays on Liberty. Oxford: Oxford UP.
Berger, P. (1973) 'On the obsolescence of the concept of honor', in P.L. Berger, B. Berger, and H. Kellner. The Homeless Mind. Modernization and Consciousness. New York, NY: Vintage.
Bhabha, H.K. (1996) 'Culture's in-between', in S. Hall and P. du Gay (eds), Questions of Cultural Identity. London: Sage.
Birinbaum, P. (1996) 'From multiculturalism to nationalism'. Political Theory, 24(1):33-45'
Bloom, A (1897) The Closing of the American Mind. New York: Simon & Schuster.
Calhoun, C. (1991) 'Morality, identity, and historical explanation: Charles Taylor on the source of the self. Sociological Theory, 9(2):232-63.
Fraser, N. (1997) Justice Interrupts: Critical Reflections on the 'Postsocialist'Condition. New York and London: Routledge.
Fraser, N. (1999) Social Justice in the Age of Identity Politics: Redistribution Recognition, and Participation. London: Centre for Theoretical Studies.
Geertz, C. (1973) 'Thick description: toward an interpretative theory of culture', in The Interpretation of Cultures. New York, NY: BasicBooks.
Giddenz, A. (1993) New Rules of Sociological Method. Stanford, CA: Stanford University
Press.
Gutmann, A. (1992) Multiculturalism and 'The Politics of Recognition'. Princeton, MJ: Princeton University Press.-
Habermas, J. (1998) The Inclusion of the Other: Studies in Political Theory. Cambridge, MA: MIT Press.
Halley, J.E. (1999) 'Culture constrains', in S. Moller Okin (ed.) Is Multiculturalism Bad for Women Princeton, NJ: Princeton University Press.
Holmes, S. (1993) The Anatomy of Antiliberalism. Cambridge, MA: Harvard University Press.
Honneth, A. (1996) The Struggle/for Recognition: The Moral Grammar of Social Conflicts. Cambridge: MA: MIT Press.
Kymlicka, W. (1989) Liberalism, Community, and Culture. Oxford: Clarendon Press.
Laforest, G. (1994) 'Philosophy and political judgment in a multinational federation', in J. Tully (ed.). Philosophy in an Age of Pluralism: The Philosophy of Charles Taylor in Question- Cambridge: Cambridge University Press.
Laforest, G. and de Lara, P. (eds) (1998) Charles Taylor et I'interpretation de I 'identite moderne. Quebec: Centre culturel! international de Cerisy-la-Salle/ Cerf/ Presses de l'Universite Lavael.
Mead, G. H. (1934) Mind. Self, and Society. Chicago, IL: University of Chicago Press.
Meisel, J., Rocher, G. and Silver, A. (eds) (1999) As I Recall-Si Je Me Souviens Biein: Historical Prespectives. Montreal: Institute for Research on Public Policy.
Miner, D. (1995) On Nationality. Oxford: Clarendon Press.
Mulhall, S. and Swift, A. (1992) Liberals and Communications. Oxford: Blackwell.
Resnick, P. (1990) Letters to a Quebecois Friend. Montreal: McGill-Queens University Press.
Somers, M.R. (1994) 'The narrative constitution of identity: a relational and network approach', Theory and Society. 23(5):605-49.
Tamir, Y. (1993) Liberal Nationalism. Princeton, NJ: Princeton University Press.
Tamir, Y. (1999) 'Siding with the underdogs', in S. Moller Okin (ed.) Is Multiculturalism Bad for Women Princeton, NJ: Princeton University Press.
Tully, J. (ed.), (1994) Philosophy in an Age of Pluralism: The Philosophy of Charles Taylor in Question. Cambridge: Cambridge University Press.
Tully, J. (1996) Strange Multiplicity: Constitutionalism in the Age of Pluralism. Cambridge: Cambridge University Press.
Tully, J. (Forthcoming) 'Freedom and disclosure in multinational states', in A. G. Gagnon
and J. Tully (eds) Struggles for Recognition. Cambridge: Cambridge University Press.
Walzer, M. (1990) 'The communitarian critique of liberalism', Political Theory, 18(1):627-28.
Wolf, S. (1992) 'Comment', in A. Gutmann (ed.), Muliticulturalism and 'The Politics of Recognition'. Princeton, NJ: Princeton University Press.
Wolfe, A. (1990) 'Review of Charles Taylor's Sources of the Self؛. Contemporary Sociology,

پی نوشت ها :

1- Rhodes Scholar، بورس یا کمک هزینه تحصیلی که در دانشگاه آکسفورد به دانشجویان امریکایی، کانادایی، افریقای جنوبی و بعضی کشورهای دیگر داده می شود، و به نام سیسیل رودس است. – م.
2- Herder
3- Elizabeth Anscombe
4- self، در این مقاله گاهی واژه «خود» در گیومه گذاشته شده، که کار مترجم است، و صرفاً برای توجه به آن به عنوان واژه ای فنی است نه حالت ضمیری.
5- Chichele، به نام هنری چیچل اسقف کلیسای کانتربوری است که از مؤسسات آموزشی دانشگاهی حمایت های زیاد می کرد. – م.
6- communitarian
7- Alasdair McIntyre
8- Michael Sandel
9- Michael Walzer
10- John Rawls
11- Gilbert Ryle
12- verification
13- Gabriel Almond
14- Sidney Verba, The Civic Culture
15- performative
16- Hamann
17- Humboldt
18- Herbert Mead
19- Bakhtin
20- Raymond Boudon
21- Jacques Bouveresse
22- humanities، در ترجمه این واژه به زبان فارسی گاهی به علامت جمع آن توجه نشده یا معادل «علوم انسانی» گرفته شده که معادل دقیقی به نظر نمی رسد. مترجم، واژه "انسانیت" را مناسبت تر دانسته که به موازات علوم اجتماعی و شامل رشته های معدود تفسیری مثل فلسفه، تاریخ و فرهنگ شناسی می شود. – م.
23- Bill of Rights

منبع :الیوت، آنتونی، و برایان ترنر، (1390)، مترجم: فرهنگ ارشاد، برداشت‌هایی در نظریه اجتماعی معاصر، تهران: انتشارات جامعه شناسان، چاپ اول.