| • چکیده : |
,"احمد بن حسین متنبی (303-354 هـ . ق) در سرودن اشعار، بیشتر مجد و بزرگواری و ثروت را، كه آرمان او بودند، مد نظرقرار میداد و نوعا در زندگی مثل این كه جز خود را نشناخته است. بنابراین بیشتر اشعارش سمه الذاتیه (ویژگیهای شخصی) نامیده میشود. مدیحههای او برای ممدوحان مختلف معمولا دارای معانی مشترك است. به طور مثال ممدوح را در شجاعت به شیر و در كرم به سحاب و در رفعت و منزلت به نجوم تشبیه كرده است. او در ضمن مدح، خود را نیز میستاید و حتی به شكل بهتری خود را مدح كرده و فخر مینماید. پایه و جایگاه خود را در زندگی ذكر میكند و آن وقت بر حسودان و بدخواهان میتازد. متنبی معانی مدح خود را با وصف جنگها و لشكركشیها نیرو میبخشد و با قالبهای لفظی شدید و تركیبهایی پر از بازیهای لفظی و بدیعی تقویت مینماید. همچنین در بیشتر مواقع از بحرهای طویل و كامل استفاده مینماید و از عوامل خیالی برای تقویت معانی نیز بهره میبرد. كتاب حاضر به شرح زندگی، ویژگی شعر، خصوصیات روحی و شرح و معنی برخی از سرودههای متنبی ـ شاعر عرب در قرن چهارم ـ اختصاص یافته است." |