| • چکیده : |
,"در یكی از روزهای سال 370 هجری قمری در روستای كوچكی به نام "افشنه" كودكی به دنیا آمد. پدرش نام او را "حسین" گذاشت. خرد و دانایی او بعدها زبانزد همهی مردم شد و لقبهای بسیاری به او دادند. زمانی او را امیر پزشكان و زمانی دیگر شیخالرئیس نامیدند. او تشنهی دانشاندوزی بود و همهی علوم زمانش را از ریاضیات و طبیعیات، ادبیات و تاریخ گرفته تا ستارهشناسی و پزشكی مطالعه كرد و در همان نوجوانی آنچنان در پزشكی تسلط یافت كه شهرتاش به عنوان یك شفابخش بزرگ به نقاط دوردست رسید. در زمان او فیلسوفهای بزرگ، پزشكان ماهر و دانشمندان مشهوری زندگی میكردند، اما حسین توانست در هجدهسالگی به همهی دانش آنان تسلط كامل یابد. او مانند همهی دانشمندان بزرگ اسلامی بیشتر وقتش را عبادت میكرد. حسین كتابهای بسیاری در موضوعهای گوناگون نوشت. اما مشهورترین كتاب وی كتاب قانون است. او سرانجام در پنجاه و هشت سالگی بر اثر بیماری در همدان درگذشت. بعدها مردم همدان آرامگاه زیبایی برایش ساختند و او را "باباعلیسینا" نامیدند." |